ତସ୍ମାଦୁତ୍ତୀର୍ଯ୍ଯ ଚାଣ୍ଡାଲୀଂ ଯୋନିମାପ୍ନୋତି ପାତକୀ
ସେଠାରୁ ଛୁଟି, ସେ ପାପୀ ଚଣ୍ଡାଳ ଜନ୍ମ ପାଇବେ।
ଏକାଦଶ୍ଯାଂ ଚ ଯୋ ଭୁଙ୍କ୍ତେ କୃଷ୍ଣଜନ୍ମାଷ୍ଟମୀଦିନେ
ଏକାଦଶୀ କିମ୍ବା କୃଷ୍ଣ ଜନ୍ମାଷ୍ଟମୀ ଦିନେ ଯେଉଁଠି ଜଣେ ଭୋଜନ କରନ୍ତି—
ସ ଯାତୁ କୁମ୍ଭୀପାକଂ ଚ ଯାଵଦିନ୍ଦ୍ରାଶ୍ଚତୁର୍ଦଶ
ସେ ଚୌଦ୍ଦ ଇନ୍ଦ୍ର ଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୁମ୍ଭୀପାକ ନରକକୁ ଯିବେ।
ତାମ୍ରସ୍ଥଂ ଦୁଗ୍ଧମାଧ୍ଵୀକମୁଚ୍ଛିଷ୍ଟେ ଘୃତମେଵ ଚ
ତାମା ଭାଣ୍ଡରେ ରଖା ଦୁଧ, ମଧ କିମ୍ବା ଉଛିଷ୍ଟ ଘିଅ—
ପୀତଶେଷ ଜଲଂ ଚୈଵ ଭୁକ୍ତଶେଷଂ ତଥୌଦନମ୍
ପିଇ ସାରିଥିବା ପାଣି, ଭୋଜନ ସେଷ ଚାଉଳ—
ତଂ ଯାତୁ ଚନ୍ଦ୍ରପାପଂ ଚ ଦୁର୍ନିଵାରଂ ଚ ଦାରୁଣମ୍
ଏହି ପାପ ଦ୍ୱାରା ସେ ଭୟଙ୍କର ଓ ଦୁର୍ଲଭ ଚନ୍ଦ୍ରପାପ ନରକକୁ ଯିବେ।
ସ୍ଵକନ୍ଯାଵିକ୍ରଯୀ ଵିପ୍ରୋ ଦେଵଲୋ ଵୃଷଵାହକଃ
ନିଜ ଝିଅ ବେଚିଦେଇଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମିଥ୍ୟା ସନ୍ନ୍ୟାସୀ, ବୃଷ ଚାଳକ—
ଅଶ୍ଵତ୍ଥତରୁଘାତୀ ଚ ଵିଷ୍ଣୁଵୈଷ୍ଣଵନିନ୍ଦକଃ
ଅଶ୍ୱଥ ଗଛ କାଟିଦେଇଥିବା, ବା ବିଷ୍ଣୁ କିମ୍ବା ତାଙ୍କ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିଥିବା—
ସ ଯାତୁ ତସ୍ମାତ୍ପାପାଚ୍ଚ ତପ୍ତସୂର୍ମୀଂ ଚ ପାତକୀ
ସେଉଁଠି ସେ ପାପୀ ଏହି ପାପ ଦ୍ୱାରା ତପ୍ତ ବାଲୁକା ନରକକୁ ଯିବେ।
ତସ୍ମାଦୁତୀର୍ଯ୍ଯ ଚାଣ୍ଡାଲୀଂ ଯୋନିମାପ୍ନୋତି ପାତକୀ 2.58.
ସେଠାରୁ ଛୁଟି, ସେ ପାପୀ ଚଣ୍ଡାଳ ଜନ୍ମ ପାଇବେ।
ଗର୍ଦଭୋ ଜନ୍ମଶତକଂ ସୂକରସ୍ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ ଜଲୌକା ଜନ୍ମଶତକଂ ଶୁଚିର୍ଭଵତୁ ତତ୍ପରମ୍
ସେ ଶତଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗଧା ହେଉ, ସାତଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶୁଅ ହେଉ, ଏବଂ ଶତଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜଳାଉକା ହେଉ; ତାପରେ ସେ ପବିତ୍ର ହେଉ।
ଵୃଥା ମାଂସଂ ଚ ଯୋ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ସ୍ଵାର୍ଥଂ ପାକାନ୍ନମେଵ ଚ
ଯେଉଁମାନେ କେବଳ ନିଜ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ମାଂସ କିମ୍ବା ପକାଯାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଖାଆନ୍ତି—
ସ ଯାତୁ ଚନ୍ଦ୍ରପାପେନ ଚାସିପତ୍ରଂ ଚତୁର୍ଯୁଗମ୍
ସେ ଚନ୍ଦ୍ରର ପାପକୁ ଯାଉ, ଏବଂ ଚାରିଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ପତ୍ରର ନରକରେ ପଡ଼ୁ।
ଵିପ୍ରୋ ଵାର୍ଧୁଷିକୋ ଯୋ ହି ଯୋନିଜୀଵୀ ଚିକିତ୍ସକଃ
ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନାପିତ, ଯେ ଜନ୍ମକୁ ଆଧାର କରି ଜୀବିକା ଚାଲାଏ, କିମ୍ବା ଚିକିତ୍ସକ—
ସ୍ଵଧର୍ମକଥକଶ୍ଚୈଵ ଯଶ୍ଚ ସ୍ଵାତ୍ମପ୍ରଶଂସକଃ
ଯେ ନିଜ ଧର୍ମ କଥା କହେ କିମ୍ବା ନିଜକୁ ନିଜେ ପ୍ରଶଂସା କରେ—
ତଂ ଯାତୁ ଚନ୍ଦ୍ରପାପଂ ଚ ଚନ୍ଦ୍ରୋ ଭଵତୁ ଵିଜ୍ଵରଃ
ସେ ଚନ୍ଦ୍ରର ପାପକୁ ଯାଉ, ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ର ରୋଗମୁକ୍ତ ହେଉ।
ତତ୍ର ଵିଦ୍ଧୋ ଭଵତୁ ସ ଯାଵଦିନ୍ଦ୍ରାଶ୍ଚତୁର୍ଦଶ
ସେଠାରେ ସେ ଚଉଦ ଇନ୍ଦ୍ର ଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଦ୍ଧ ହୋଇ ରହୁ।
ଲାକ୍ଷାମାଂସରସାନାଂ ଚ ତିଲାନାଂ ଲଵଣସ୍ଯ ଚ
ଯେଉଁମାନେ ଲାଖ, ମାଂସ, ରସ, ତିଳ କିମ୍ବା ଲୁଣ ବ୍ୟବସାୟ କରନ୍ତି—
ଵିପ୍ରଃ କୁଲାଲଃ ଚୌରଶ୍ଚ ଯାତୁ ତଂ ଚନ୍ଦ୍ରପାତକମ୍
ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କୁମ୍ଭକାର କିମ୍ବା ଚୋର—ସେ ଚନ୍ଦ୍ରର ପତନକୁ ଯାଉ।
ତତ୍ର ଚ୍ଛିନ୍ନୋ ଭଵତୁ ସ ଯାଵଦିନ୍ଦ୍ରସହସ୍ରକମ୍ 2.58.
ସେଠାରେ ସେ ହଜାର ଇନ୍ଦ୍ର ଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କଟାଯିବ।
ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ ମାର୍ଜାରୋ ମହିଷୋ ଜନ୍ମପଞ୍ଚକମ୍
ସେ ସାତଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଲେଇ ହେଉ, ପାଞ୍ଚଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମହିଷ ହେଉ—
ମତ୍ସ୍ଯତ୍ଵେ ଜନ୍ମଶତକଂ କର୍କଟୀ ଜନ୍ମପଞ୍ଚକମ୍
ସେ ଶତଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମାଛ ହେଉ, ପାଞ୍ଚଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କଙ୍କଡ଼ା ହେଉ—
ନାଵିକଃ ଶଵଜୀଵୀ ଚ ଵ୍ଯାଧଶ୍ଚ ସ୍ଵର୍ଣକାରକଃ
ନାଉକାଚାଳକ, ମୃତଦେହ ଖାଇ ଜୀବିକା ଚାଲାଉଥିବା, ଶିକାରୀ କିମ୍ବା ସୁବର୍ଣ୍ଣକାର—
ଇତି ଚନ୍ଦ୍ରଂ ଶୁଚିଂ କୃତ୍ଵା ସମୁଵାଚ ତୁ ତାରକାମ୍
ଏଭଳି ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ପବିତ୍ର କରି, ସେ ପରେ ତାରକାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ଵିନା ପୂତା ତ୍ଵମେଵଂ ଶୁଦ୍ଧମାନସା
ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ବିନା ତୁମେ ପବିତ୍ର ହେଲ, ଏଭଳି ଶୁଦ୍ଧ ମନ ହେଲ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଶୁକ୍ରଶ୍ଚ ଚନ୍ଦ୍ରଂ ଵା ତାରକାଂ ସତୀମ୍
ଏଭଳି କହି, ଶୁକ୍ର ଚନ୍ଦ୍ର କିମ୍ବା ସତୀ ତାରକାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ କଥଂ ସଂପ୍ରାପ ତାଂ ସାଧ୍ଵୀଂ ତନ୍ମେ ଵ୍ଯାଖ୍ଯାତୁମର୍ହସି
ନାରଦ ପଚାରିଲେ: ସେ କିପରି ସେଇ ସତୀ ଜନନୀଙ୍କୁ ପାଇଲେ? ଦୟାକରି ମୋତେ ଏହା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କର।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ପ୍ରସ୍ଥାପଯାମାସ ଶିଷ୍ଯମନ୍ଵେଷାର୍ଥଂ ଚ ଜାହ୍ନଵୀମ୍
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ସେ ଜାହ୍ନବୀଙ୍କୁ ଖୋଜିବାପାଇଁ ନିଜ ଶିଷ୍ୟକୁ ପଠାଇଲେ।
ଶିଷ୍ଯୋ ଗତ୍ଵା ଚ ତଦ୍ଵତ୍ତଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଵୈ ଲୋକଵକ୍ତ୍ରତଃ
ଶିଷ୍ୟ ଶେଖାନକୁ ଯାଇ, ଲୋକମାନଙ୍କ ମୁଖରୁ ସେ ସମ୍ବାଦ ଜାଣିଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସୁରଗୁରୁର୍ଵାର୍ତାଂ ଶଶିନା ଚ ପ୍ରିଯାଂ ହୃତାମ୍
ଦେବତାମାନଙ୍କ ଗୁରୁ ଶୁଣିଲେ ଯେ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟାକୁ ନେଇଯାଇଛି, ଏହା ଶୁଣି ସେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।