କାମେନ କାମିନୀ ତ୍ଵଂ ଚ ଦଗ୍ଧାଽସି ଵ୍ଯର୍ଥମୀଶ୍ଵରି
ଏ ଇଶ୍ୱରୀ, ତୁମେ ଅପ୍ରୟୋଜନୀୟ ଭାବେ କାମନାରେ ପୁଡିଗଲା।
ଦିନେ ଦିନେ ଵୃଥା ଯାତି ଦୁର୍ଲଭଂ ନଵଯୌଵନମ୍
ପ୍ରତିଦିନ ଦୁର୍ଲଭ ଯୌବନ ଅପ୍ରୟୋଜନୀୟ ଭାବେ ଚାଲିଯାଉଛି।
ଶଶ୍ଵତ୍ତପସ୍ଯାଯୁକ୍ତଶ୍ଚ କୃଷ୍ଣମାତ୍ମାନମୀପ୍ସିତମ୍ 2.58.
ସଦା ତପସ୍ୟାରେ ଲଗିଥିବା, ତୁମେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିଜ ଆତ୍ମା ଭାବରେ ଚାହୁଛ।
ସର୍ଵକାମରସଜ୍ଞା ତ୍ଵଂ ନିଷ୍କାମଂ କାମମୀପ୍ସିତମ୍
ସମସ୍ତ କାମର ରସ ଜଣିଥିବା, ତୁମେ ନିଷ୍କାମ ଭାବରେ କାମକୁ ଚାହୁଛ।
ଅନ୍ଯଶ୍ଚ ତ୍ଵନ୍ମନଃକାମୋ ଭିନ୍ନଂ ତ୍ଵଦ୍ଭର୍ତୁରୀପ୍ସିତମ୍
ଅନ୍ୟେ ତୁମ ମନକୁ ଚାହୁଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ତୁମ ଭର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଭିନ୍ନ।
ଵାସନ୍ତୀପୁଷ୍ପତଲ୍ପେ ଚ ଗନ୍ଧଚନ୍ଦନ ଚର୍ଚିତେ
ବସନ୍ତର ଫୁଲର ଶୟ୍ୟାରେ, ସୁଗନ୍ଧ ଓ ଚନ୍ଦନରେ ଶୋଭିତ,
ସୁଗନ୍ଧ୍ଯୁତ୍ଫୁଲ୍ଲକୁସୁମେ ନିର୍ଜନେ ଚନ୍ଦନେ ଵନେ
ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ ଫୁଲିଥିବା, ନିର୍ଜନ ଚନ୍ଦନ ଜଙ୍ଗଲରେ,
ଚନ୍ଦନେ ଚମ୍ପକଵନେ ଶୀତଚମ୍ପକଵାଯୁନା
ଚନ୍ଦନ ଓ ଚମ୍ପା ଜଙ୍ଗଲରେ, ଶୀତଳ ଚମ୍ପା ଫୁଲର ପବନରେ,
ତାରୋଵାଚ ଅତ୍ରେରଭାଗ୍ଯାତ୍ତ୍ଵଂ ପୁତ୍ରୋ ଵ୍ଯର୍ଥଂ ତେ ଜନ୍ମ ଜୀଵନମ୍
ତାରା କହିଲେ: ଅତ୍ରିଙ୍କ ଅଭାଗରେ, ତୁମର ଜନ୍ମ ଓ ଜୀବନ ବ୍ୟର୍ଥ ହେଲା, ପୁତ୍ର।
ଅରେ କୃତ୍ଵା ରାଜସୂଯମାତ୍ମାନଂ ମନ୍ଯସେ ବଲୀ
ଅରେ, ରାଜସୂୟ କରି ତୁମେ ନିଜକୁ ବଳିୟା ଭାବୁଛ।
ଯସ୍ଯ ଚିତ୍ତଂ ପରସ୍ତ୍ରୀଷୁ ସୋଽଶୁଚିଃ ସର୍ଵକର୍ମସୁ ।। ନ କର୍ମଫଲଭାକ୍ପାପୀ ନିନ୍ଦ୍ଯୋ ଵିଶ୍ଵେଷୁ ସର୍ଵତଃ 2.58.
ଯାହାର ମନ ପରସ୍ତ୍ରୀରେ ଲାଗିଛି, ସେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଶୁଚି; ସେ ପାପୀ, କର୍ମର ଫଳ ପାଇବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ନିନ୍ଦିତ।
ସତୀତ୍ଵଂ ମେ ନାଶଯସି ଯକ୍ଷ୍ମଗ୍ରସ୍ତୋ ଭଵିଷ୍ଯସି
ତୁମେ ମୋ ସତୀତ୍ୱକୁ ନଷ୍ଟ କରୁଛ, ତୁମେ ଯକ୍ଷ୍ମାରେ ପୀଡିତ ହେବ।
ଦୁଷ୍ଟାନାଂ ଦର୍ପହା କୃଷ୍ଣୋ ଦର୍ପଂ ତେ ନିହନିଷ୍ଯତି
ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ କରିଥିବା କୃଷ୍ଣ, ତୁମର ଅହଂକାରକୁ ଭଙ୍ଗ କରିବେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତାରକା ସାଧ୍ଵୀ ରୁରୋଦ ଚ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ଏଭଳି କହି, ସାଧ୍ବୀ ତାରା ପୁନିପୁନି କାନ୍ଦିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ପରମାତ୍ମାନମାକାଶଂ ପଵନଂ ଧରାମ୍
ବ୍ରହ୍ମା, ପରମାତ୍ମା, ଆକାଶ, ପବନ, ଧରିତ୍ରୀ—
ତାରକାଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନ ଭୀତଃ ସ ଚୁକୋପ ହ
ତାରାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଭୟଭିତ ହେଲେ ନାହିଁ, ବରଂ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
ରଥଂ ଚ ଚାଲଯାମାସ ମନୋଯାଯୀ ମନୋହରମ୍
ସେ ଚିତ୍ତରେ ଯାତ୍ରା କରିଥିବା ରଥକୁ ଚଳାଇଲେ, ଯାହା ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ଥିଲା।
ଵିସ୍ପନ୍ଦକେ ସୁରଵନେ ଚନ୍ଦନେ ପୁଷ୍ପଭଦ୍ରକେ
ବିସ୍ପନ୍ଦକ, ସୁରବନ, ଚନ୍ଦନ ଓ ପୁଷ୍ପଭଦ୍ରକ ଉଦ୍ୟାନରେ,
ସୁଗନ୍ଧି ପୁଷ୍ପତଲ୍ପେ ଚ ପୁଷ୍ପଚନ୍ଦନଵାଯୁନା
ସୁଗନ୍ଧିତ ପୁଷ୍ପର ଶୟନରେ, ପୁଷ୍ପ ଓ ଚନ୍ଦନର ଶୀତଳ ପବନରେ,
ଶୈଲେ ଶୈଲେ ନଦେ ନଦ୍ଯାଂ ଶୃଂଗାରଂ କୁର୍ଵତୋସ୍ତଯୋଃ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ପାହାଡ଼ ଉପରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ନଦୀରେ, ଦୁଇଜଣେ ପ୍ରେମରେ ଲୀଳା କରୁଥିଲେ।
ବଭୂଵ ଶରଣାପନ୍ନୋ ଭୀତୋ ଦୈତ୍ଯେଷୁ ଚନ୍ଦ୍ରମାଃ 2.58.
ଚନ୍ଦ୍ରମା ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଦେମନମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ଆଶ୍ରୟ ଚାହିଲେ।
ଅଭଯଂ ଚ ଦଦୌ ତସ୍ମୈ କୃପଯା ଭୃଗୁନନ୍ଦନଃ
ଭୃଗୁଙ୍କ ପୁତ୍ର କୃପା କରି ତାଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେଲେ।
ସଭାଯାଂ ଜହସୁର୍ହୃଷ୍ଟା ବଲିନୋ ଦିତିନନ୍ଦନାଃ
ସଭାରେ ଦିତିଙ୍କ ପ୍ରବଳ ପୁତ୍ରମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ହସିଲେ।
ସତୀସତୀତ୍ଵଧ୍ଵଂସେନ ପାପିଷ୍ଠଚନ୍ଦ୍ରମଣ୍ଡଲେ
ପତିବ୍ରତାତ୍ୱ ନଷ୍ଟ ହେବାରୁ, ଚନ୍ଦ୍ରମାଣ୍ଡଳ ଅତି ଅପବିତ୍ର ହେଲା।
ଉଵାଚ ତଂ ମହାଭୀତଂ ଶୁକ୍ରୋ ଵେଦଵିଦାଂ ଵରଃ
ବେଦଜ୍ଞ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୁକ୍ର, ଭୟରେ କମ୍ପିତ ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଶୁକ୍ର ଉଵାଚ ଦୁର୍ନୀତଂ କର୍ମ ତେ ପୁତ୍ର ନୀଚଵନ୍ନଯଶସ୍କରମ୍
ଶୁକ୍ର କହିଲେ: ପୁତ୍ର, ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟ ଅତି ଦୁଷ୍ଟ, ନିମ୍ନ ଓ କଳଙ୍କ ଦେଇଥାଏ।
ରାଜସୂଯସ୍ଯ ସୁଫଲେ ନିର୍ମଲେ କୀର୍ତ୍ତିମଣ୍ଡଲେ
ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞର ଶୁଭ ଫଳ ଓ ପରିସ୍କାର କୀର୍ତ୍ତିର ମଣ୍ଡଳରେ,
ତ୍ଯଜ ଦେଵଗୁରୌ ପତ୍ନୀଂ ପ୍ରସୂମିଵ ମହାସତୀମ୍
ଦେବଗୁରୁଙ୍କ ପତ୍ନୀକୁ, ଯେପରି ଦେବେ ପ୍ରସ୍ତୁତି ପରେ ପୁଷ୍ପ ପେଲାଯାଏ, ସେପରି ଛାଡିଦିଅ।
ଶମ୍ଭୋଃ ସୁରାଣାମୀଶସ୍ଯ ଗୁରୁପୁତ୍ରସ୍ଯ ଵେଧସଃ
ସେ ଶମ୍ଭୁ, ଦେବମାନଙ୍କ ନାଥ, ଗୁରୁଙ୍କ ପୁତ୍ର, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ।
ଶତ୍ରୋରପି ଗୁଣା ଵାଚ୍ଯା ଦୋଷା ଵାଚ୍ଯା ଗୁରୋରପି
ଶତ୍ରୁର ଗୁଣ ମଧ୍ୟ କହିବା ଉଚିତ, ଗୁରୁର ଦୋଷ ମଧ୍ୟ କହିବା ଉଚିତ।