ସୁସ୍ନାତାଂ ସୁନ୍ଦରୀଂ ରମ୍ଯାଂ ପୀନୋନ୍ନତପଯୋଧରାମ୍
ସେ ନହାଇଥିବା, ସୁନ୍ଦର, ଆକର୍ଷକ ଓ ଉଚ୍ଚ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ତନ ଥିବା ଜଣେ ଯୁବତୀ ଥିଲେ।
ସୁଦତୀଂ କୋମଲାଂଗୀଂ ଚ ନଵଯୌଵନସଂଯୁତାମ୍
ସେ ଶୁଭ୍ର ଦାନ୍ତ, କୋମଳ ଅଙ୍ଗ ଓ ତରୁଣ୍ୟର ଉତ୍ସାହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ।
କସ୍ତୂରୀବିନ୍ଦୁନା ସାର୍ଦ୍ଧମଧଶ୍ଚନ୍ଦନବିନ୍ଦୁନା 2.58.
ତାଙ୍କ ଶରୀରରେ କଷ୍ଟୂରୀ ଚିହ୍ନ ଓ ତଳେ ଚନ୍ଦନ ରେଖା ଥିଲା।
ଵାଯୁନାଽଧୋଵସ୍ତ୍ରହୀନାଂ ସକାମାଂ ରକ୍ତଲୋଚନାମ୍
ବାତାସରେ ତାଙ୍କ ତଳ ଜାମା ଖସିଯାଇଥିଲା; ସେ କାମନାରେ ଭରିଥିଲେ, ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ଥିଲା।
ସସ୍ମିତାଂ ନମ୍ନଵକ୍ତ୍ରାଂ ଚ ଲଜ୍ଜଯା ଚନ୍ଦ୍ରଦର୍ଶନାମ୍
ସେ ହସୁଥିଲେ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଥିଲେ, ଲଜ୍ଜାରେ ଥିଲେ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ମୁହଁ ଥିଲା।
ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମନ୍ମଥାକ୍ରାନ୍ତଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରୋ ଲଜ୍ଜାଂ ଜହୌ ମୁନେ
ମୁନି, ଚନ୍ଦ୍ରଦେବ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, କାମରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ଲଜ୍ଜା ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଚନ୍ଦ୍ର ଉଵାଚ ସୁଵିଦଗ୍ଧେ ଵିଦଗ୍ଧାନାଂ ମନୋ ହରସି ସନ୍ତତମ୍
ଚନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: ସବୁଠାରୁ ଚତୁର, ତୁମେ ସଦା ଚତୁରମାନଙ୍କ ମନ ଆକର୍ଷଣ କରୁଛ।
ନିଷେଵ୍ଯ ପ୍ରକୃତିଂ ଜନ୍ମସହସ୍ରେ କାମସାଗରେ
ହଜାର ଜନ୍ମ ଧରି ଆମେ କାମର ସମୁଦ୍ରରେ ତୁମ ଗୁଣ ଉପଭୋଗ କରିଛି।
ଅହୋ ତପସ୍ଵିନା ସାର୍ଦ୍ଧମଵିଦଗ୍ଧେନ ଵେଧସା
ହାଏ, ତପସ୍ବୀଙ୍କ ସହିତ ଅବିବେକୀ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ମଧ୍ୟ ଏହି କାମ କରିଛନ୍ତି।
କିଂ ଵା ସୁଖଂ ଚ ଵିଜ୍ଞାତମଵିଜ୍ଞେଷୁ ସମାଗମେ
ଅବିଜ୍ଞାନୀ ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ମିଶିବାରେ କେଉଁ ସୁଖ ମିଳିପାରିବ?
କାମେନ କାମିନୀ ତ୍ଵଂ ଚ ଦଗ୍ଧାଽସି ଵ୍ଯର୍ଥମୀଶ୍ଵରି
ଏ ଇଶ୍ୱରୀ, ତୁମେ ଅପ୍ରୟୋଜନୀୟ ଭାବେ କାମନାରେ ପୁଡିଗଲା।
ଦିନେ ଦିନେ ଵୃଥା ଯାତି ଦୁର୍ଲଭଂ ନଵଯୌଵନମ୍
ପ୍ରତିଦିନ ଦୁର୍ଲଭ ଯୌବନ ଅପ୍ରୟୋଜନୀୟ ଭାବେ ଚାଲିଯାଉଛି।
ଶଶ୍ଵତ୍ତପସ୍ଯାଯୁକ୍ତଶ୍ଚ କୃଷ୍ଣମାତ୍ମାନମୀପ୍ସିତମ୍ 2.58.
ସଦା ତପସ୍ୟାରେ ଲଗିଥିବା, ତୁମେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିଜ ଆତ୍ମା ଭାବରେ ଚାହୁଛ।
ସର୍ଵକାମରସଜ୍ଞା ତ୍ଵଂ ନିଷ୍କାମଂ କାମମୀପ୍ସିତମ୍
ସମସ୍ତ କାମର ରସ ଜଣିଥିବା, ତୁମେ ନିଷ୍କାମ ଭାବରେ କାମକୁ ଚାହୁଛ।
ଅନ୍ଯଶ୍ଚ ତ୍ଵନ୍ମନଃକାମୋ ଭିନ୍ନଂ ତ୍ଵଦ୍ଭର୍ତୁରୀପ୍ସିତମ୍
ଅନ୍ୟେ ତୁମ ମନକୁ ଚାହୁଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ତୁମ ଭର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଭିନ୍ନ।
ଵାସନ୍ତୀପୁଷ୍ପତଲ୍ପେ ଚ ଗନ୍ଧଚନ୍ଦନ ଚର୍ଚିତେ
ବସନ୍ତର ଫୁଲର ଶୟ୍ୟାରେ, ସୁଗନ୍ଧ ଓ ଚନ୍ଦନରେ ଶୋଭିତ,
ସୁଗନ୍ଧ୍ଯୁତ୍ଫୁଲ୍ଲକୁସୁମେ ନିର୍ଜନେ ଚନ୍ଦନେ ଵନେ
ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ ଫୁଲିଥିବା, ନିର୍ଜନ ଚନ୍ଦନ ଜଙ୍ଗଲରେ,
ଚନ୍ଦନେ ଚମ୍ପକଵନେ ଶୀତଚମ୍ପକଵାଯୁନା
ଚନ୍ଦନ ଓ ଚମ୍ପା ଜଙ୍ଗଲରେ, ଶୀତଳ ଚମ୍ପା ଫୁଲର ପବନରେ,
ତାରୋଵାଚ ଅତ୍ରେରଭାଗ୍ଯାତ୍ତ୍ଵଂ ପୁତ୍ରୋ ଵ୍ଯର୍ଥଂ ତେ ଜନ୍ମ ଜୀଵନମ୍
ତାରା କହିଲେ: ଅତ୍ରିଙ୍କ ଅଭାଗରେ, ତୁମର ଜନ୍ମ ଓ ଜୀବନ ବ୍ୟର୍ଥ ହେଲା, ପୁତ୍ର।
ଅରେ କୃତ୍ଵା ରାଜସୂଯମାତ୍ମାନଂ ମନ୍ଯସେ ବଲୀ
ଅରେ, ରାଜସୂୟ କରି ତୁମେ ନିଜକୁ ବଳିୟା ଭାବୁଛ।
ଯସ୍ଯ ଚିତ୍ତଂ ପରସ୍ତ୍ରୀଷୁ ସୋଽଶୁଚିଃ ସର୍ଵକର୍ମସୁ ।। ନ କର୍ମଫଲଭାକ୍ପାପୀ ନିନ୍ଦ୍ଯୋ ଵିଶ୍ଵେଷୁ ସର୍ଵତଃ 2.58.
ଯାହାର ମନ ପରସ୍ତ୍ରୀରେ ଲାଗିଛି, ସେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଶୁଚି; ସେ ପାପୀ, କର୍ମର ଫଳ ପାଇବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ନିନ୍ଦିତ।
ସତୀତ୍ଵଂ ମେ ନାଶଯସି ଯକ୍ଷ୍ମଗ୍ରସ୍ତୋ ଭଵିଷ୍ଯସି
ତୁମେ ମୋ ସତୀତ୍ୱକୁ ନଷ୍ଟ କରୁଛ, ତୁମେ ଯକ୍ଷ୍ମାରେ ପୀଡିତ ହେବ।
ଦୁଷ୍ଟାନାଂ ଦର୍ପହା କୃଷ୍ଣୋ ଦର୍ପଂ ତେ ନିହନିଷ୍ଯତି
ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ କରିଥିବା କୃଷ୍ଣ, ତୁମର ଅହଂକାରକୁ ଭଙ୍ଗ କରିବେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତାରକା ସାଧ୍ଵୀ ରୁରୋଦ ଚ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ଏଭଳି କହି, ସାଧ୍ବୀ ତାରା ପୁନିପୁନି କାନ୍ଦିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ପରମାତ୍ମାନମାକାଶଂ ପଵନଂ ଧରାମ୍
ବ୍ରହ୍ମା, ପରମାତ୍ମା, ଆକାଶ, ପବନ, ଧରିତ୍ରୀ—
ତାରକାଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନ ଭୀତଃ ସ ଚୁକୋପ ହ
ତାରାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଭୟଭିତ ହେଲେ ନାହିଁ, ବରଂ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
ରଥଂ ଚ ଚାଲଯାମାସ ମନୋଯାଯୀ ମନୋହରମ୍
ସେ ଚିତ୍ତରେ ଯାତ୍ରା କରିଥିବା ରଥକୁ ଚଳାଇଲେ, ଯାହା ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ଥିଲା।
ଵିସ୍ପନ୍ଦକେ ସୁରଵନେ ଚନ୍ଦନେ ପୁଷ୍ପଭଦ୍ରକେ
ବିସ୍ପନ୍ଦକ, ସୁରବନ, ଚନ୍ଦନ ଓ ପୁଷ୍ପଭଦ୍ରକ ଉଦ୍ୟାନରେ,
ସୁଗନ୍ଧି ପୁଷ୍ପତଲ୍ପେ ଚ ପୁଷ୍ପଚନ୍ଦନଵାଯୁନା
ସୁଗନ୍ଧିତ ପୁଷ୍ପର ଶୟନରେ, ପୁଷ୍ପ ଓ ଚନ୍ଦନର ଶୀତଳ ପବନରେ,
ଶୈଲେ ଶୈଲେ ନଦେ ନଦ୍ଯାଂ ଶୃଂଗାରଂ କୁର୍ଵତୋସ୍ତଯୋଃ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ପାହାଡ଼ ଉପରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ନଦୀରେ, ଦୁଇଜଣେ ପ୍ରେମରେ ଲୀଳା କରୁଥିଲେ।