ତେଷାଂ ସ୍ତୋତ୍ରେଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ସଂପୂଜ୍ଯ ତାଂ ଶୁଚିଃ
ସେମାନଙ୍କର ସ୍ତୁତିରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ସ୍ନାନ କରି ଶୁଚିତାରେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜିଥାଏ ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ସୁଵ୍ଯକ୍ତମଦ୍ଯ କାପଟ୍ଯଵଚନଂ ତେ ଵରାନନେ
ଶ୍ରୀ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ — ଆଜି ତୁମର କଥା ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଚଳାକି ଭରା, ମନୋହର ମୁହଁ ଧାରିଣୀ ।
ହେ କୃଷ୍ଣ ତ୍ଵଂ ମମ ପ୍ରାଣା ଜୀଵାତ୍ମେତି ଚ ସନ୍ତତମ୍
ହେ କୃଷ୍ଣ, ତୁମେ ସଦା ମୋ ପ୍ରାଣ ଓ ଆତ୍ମା ।
ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵମଲୀକଂ ତେ ଵଚନଂ ଜଗଦମ୍ବିକେ
ତେଣୁ, ହେ ଜଗତଜନନୀ, ତୁମର ସମସ୍ତ କଥା ଅସତ୍ୟ ।
ଅସ୍ମାକଂ ଵଚନଂ ସତ୍ଯଂ ଯଦ୍ବ୍ରଵୀମି ଚ ତଚ୍ଛ୍ରୁତମ୍
ଆମର କଥା ସତ୍ୟ; ମୁଁ ଯାହା କହିଛି, ତୁମେ ଏହା ଶୁଣିଛ ।
ଶକ୍ତୋ ନ ରକ୍ଷିତୁଂ ତ୍ଵାଂ ଚ ଯାନ୍ତି ପ୍ରାଣାସ୍ତ୍ଵଯା ଵିନା
ମୁଁ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିବି ନାହିଁ, ତୁମେ ନଥିଲେ ମୋ ପ୍ରାଣ ଛାଡିଯାଏ ।
ସଗୁଣା ତ୍ଵଂ ଚ କଲଯା ନିର୍ଗୁଣା ସ୍ଵଯମେଵ ତୁ
ତୁମେ ଶକ୍ତିରେ ଗୁଣମୟ, ତଥାପି ନିଜେ ନିର୍ଗୁଣ ।
ଜ୍ଯୋତୀରୂପା ନିରାକାରା ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହଵିଗ୍ରହା
ତୁମେ ଜ୍ୟୋତିର ଆକୃତି, ନିରାକାର ଓ ଭକ୍ତଙ୍କୁ କୃପା କରିବାର ମୂର୍ତ୍ତି ।
ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଶ୍ଚ ଵୈକୁଣ୍ଠେ ଭାରତୀ ଚ ସତାଂ ପ୍ରସୂଃ
ତୁମେ ବୈକୁଣ୍ଠରେ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ସତ୍ଜନଙ୍କର ଜନନୀ ଭାରତୀ ।
ତୁଲସୀ ପୁଣ୍ଯରୂପା ଚ ଗଂଗା ଭୁଵନପାଵନୀ 2.55.
ତୁମେ ପୁଣ୍ୟର ଆକୃତି ତୁଳସୀ ଓ ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରିଥିବା ଗଙ୍ଗା ।
ଗୋଲୋକେ ରାଧିକା ତ୍ଵଂ ଚ ସର୍ଵଗୋପାଲକେଶ୍ଵରୀ
ଗୋଲୋକରେ ତୁମେ ରାଧିକା, ସମସ୍ତ ଗୋପୀଙ୍କର ମହାରାଣୀ ।
ଶିଵଃ ଶକ୍ତସ୍ତ୍ଵଯା ଶକ୍ତ୍ଯା ଶଵାକାରସ୍ତ୍ଵଯା ଵିନା
ଶିବ ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମେ ନଥିଲେ ସେ ଶବ ଭଳି ।
ନାରାଯଣସ୍ତ୍ଵଯା ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ଜଗତ୍ପାତା ଜଗତ୍ପତିଃ
ନାରାୟଣ ତୁମେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଭାବେ ଜଗତର ରକ୍ଷକ ଓ ନାଥ ।
ବିଭର୍ତ୍ତି ସୃଷ୍ଟିଂ ଶେଷଶ୍ଚ ତ୍ଵାଂ କୃତ୍ଵା ମସ୍ତକେ ଭୁଵମ୍
ଶେଷ ତୁମକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖି ଭୂମିକୁ ଧାରଣ କରି ସୃଷ୍ଟିକୁ ଅଟୁଟ ରଖିଥାଏ ।
ଶକ୍ତିମଚ୍ଚ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ଶଵରୂପଂ ତ୍ଵଯା ଵିନା
ତୁମେ ଛାଡ଼ି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ନିର୍ଜୀବ ଓ ନିଷ୍ପ୍ରାଣ ହୋଇଯାଏ।
ଯଥା ମୃଦା ଘଟଂ କର୍ତ୍ତୁଂ କୁଲାଲଃ ଶକ୍ତିମାନ୍ସଦା
ଯେପରି ଏକ କୁମ୍ଭକାର ମାଟି ଦ୍ୱାରା ଘଡ଼ା ବନାଏ, ସେପରି ଶକ୍ତି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ସେହି କାମ କରେ।
ତ୍ଵଯା ଵିନା ଜଡଶ୍ଚାହଂ ସର୍ଵତ୍ର ଚ ନ ଶକ୍ତିମାନ୍
ତୁମେ ନଥିଲେ, ମୁଁ ସବୁଠାରେ ଅଚେତନ ଓ ଅଶକ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ଵହ୍ନୌ ତ୍ଵଂ ଦାହିକାଶକ୍ତିର୍ନାଗ୍ନିଶ୍ଶକ୍ତସ୍ତ୍ଵଯା ଵିନା
ଅଗ୍ନିରେ ତୁମେ ତାପ ଦେବାର ଶକ୍ତି, ତୁମେ ନଥିଲେ ଅଗ୍ନିରେ କୌଣସି ଶକ୍ତି ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯେଵଂ ସ୍ତଵନଂ କୃତ୍ଵା ତାଂ ସଂପ୍ରାପ ଜଗତ୍ପ୍ରଭୁଃ 2.55.
ଏଭଳି ସ୍ତୁତି କରି, ଜଗତ୍ନାଥ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।
ସସ୍ତ୍ରୀକଂ ଚ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ସମଭୂଚ୍ଛୈଲକନ୍ଯକେ
ପାହାଡ଼ ଝିଅ ସହିତ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଏକାତ୍ମ ହେଲା।
ରାଜା ଜଗାମ ଗୋଲୋକମିତି ସ୍ତୁତ୍ଵା ହରିପ୍ରିଯାମ୍
ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ରାଜା ଗୋଲୋକକୁ ଗଲେ।
ଅଚିରାଲ୍ଲଭତେ ଭାର୍ଯ୍ଯାଂ ସୁଶୀଲାଂ ସୁନ୍ଦରୀଂ ସତୀମ୍
ସେ ଶୀଘ୍ର ଏକ ଗୁଣବତୀ, ସୁନ୍ଦରୀ ଓ ପତିବ୍ରତା ସ୍ତ୍ରୀ ପାଇଥାଏ।
ମୃତାଯାଂ ଦକ୍ଷକନ୍ଯାଯାମାଜ୍ଞଯା ପରମାତ୍ମନଃ
ଦକ୍ଷଙ୍କ କନ୍ୟା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଏହା ହେଲା।
ପୁରା ଦୁର୍ଵାସସଃ ଶାପାନ୍ନିଶ୍ଶ୍ରୀକେ ଦେଵତାଗଣେ
ପୂର୍ବେ ଦୁର୍ବାସାଙ୍କ ଶାପରେ, ଦେବତାମାନେ ଶ୍ରୀହୀନ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
ଶୃଣୋତି ଵର୍ଷମେକଂ ଚ ପୁତ୍ରାର୍ଥୀ ଲଭତେ ସୁତମ୍
ଯିଏ ପୁଅ ଆଶା କରି, ଏହି କଥା ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶୁଣେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ପୁଅ ପାଏ।
କାର୍ତ୍ତିକୀପୂର୍ଣିମାଯାଂ ତୁ ତାଂ ସଂପୂଜ୍ଯ ପଠେତ୍ତୁ ଯଃ
କାର୍ତ୍ତିକ ପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ଏହି କଥା ପଢ଼େ, ସେ ଫଳ ପାଏ।
ନାରୀ ଶୃଣୋତି ଚେତ୍ସ୍ତୋତ୍ରଂ ସ୍ଵାମିସୌଭାଗ୍ଯସଂଯୁତା ।। 2.55.
ଯଦି କୌଣସି ଜଣେ ନାରୀ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଶୁଣନ୍ତି, ସେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସୌଭାଗ୍ୟରେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି।
ନିତ୍ଯଂ ପଠତି ଯୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ରାଧାଂ ସଂପୂଜ୍ଯ ଭକ୍ତିତଃ
ଯିଏ ନିତ୍ୟ ଭକ୍ତିରେ ରାଧାଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ଏହି କଥା ପଢ଼ନ୍ତି, ସେ ଭକ୍ତିର ଫଳ ପାନ୍ତି।
ଇତି ଶ୍ରୀ ବ୍ରହ୍ମଵୈଵର୍ତ୍ତେ ମହାପୁରାଣେ ଦ୍ଵିତୀଯେ ପ୍ରକୃତିଖଣ୍ଡେ ନାରଦନାରାଯଣସଂଵାଦାନ୍ତର୍ଗତହରଗୌରୀସଂଵାଦେ ଶ୍ରୀରାଧିକୋପାଖ୍ଯାନେ ରାଧାପୂଜାସ୍ତୋତ୍ରାଦିକଥନଂନାମ ପଞ୍ଚପଞ୍ଚାଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ଶ୍ରୀ ବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ମହାପୁରାଣର ଦ୍ୱିତୀୟ ପ୍ରକୃତିଖଣ୍ଡରେ, ନାରଦ ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ସଂବାଦ, ହର ଓ ଗୌରୀଙ୍କ ଆଳୋଚନା, ଶ୍ରୀରାଧିକାଙ୍କ କଥାରେ, ରାଧାପୂଜା ଓ ସ୍ତୋତ୍ର ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ପଞ୍ଚପଞ୍ଚାଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଅଟେ।
ଶ୍ରୀପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ ଅଧୁନା କଵଚଂ ବ୍ରୂହି ଶ୍ରୋଷ୍ଯାମି ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦତଃ
ଶ୍ରୀପାର୍ବତୀ କହିଲେ: ବର୍ତ୍ତମାନ ଆପଣ କୃପା କରି ମୋତେ କବଚ କହନ୍ତୁ, ମୁଁ ଶୁଣିବି।