ସ୍ଵେଚ୍ଛାମଯଂ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ନିର୍ଗୁଣଂ ପ୍ରକୃତେଃ ପରମ୍ 2.54.
ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ, ଗୁଣ ଓ ପ୍ରକୃତିରୁ ପରେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମ।
ପ୍ରିଯୈର୍ଦ୍ଵାଦଶଗୋପାଲୈଃ ସେଵିତଂ ଶ୍ଵେତଚାମରୈଃ
ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଦ୍ୱାଦଶ ଗୋପମାନେ ଶ୍ୱେତ ଚାମର ଦ୍ୱାରା ସେବା କରୁଥିଲେ।
ପୀଡିତୈଃ କାମବାଣୈଶ୍ଚ ଶଶ୍ଵତ୍ସୁସ୍ଥିରଯୌଵନୈଃ
କାମର ଅଗ୍ନିବାଣରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ, ସଦା ଯୁବତ୍ବରେ ଅଟୁଟ ଓ ଶୋଭାମୟ।
ରାସମଣ୍ଡଲମଧ୍ଯସ୍ଥଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଂ ଚ ପରାତ୍ପରମ୍
ରାସମଣ୍ଡଳର ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ସର୍ବୋଚ୍ଚରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ।
ସ୍ତୁତଂ ଚତୁର୍ଭିଵେଦୈଶ୍ଚ ମୂର୍ତିମଦ୍ଭିର୍ମନୋହରୈଃ
ଚାରି ଓଡ଼ିଆ ବେଦରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରାଯାଉଛି, ମନୋହର ମୂର୍ତ୍ତିରେ ପ୍ରକାଶିତ।
ଶ୍ରୁତଵନ୍ତଂ ଚ ସଙ୍ଗୀତଂ ଯନ୍ତ୍ରଵକ୍ତ୍ରୋତ୍ଥିତଂ ଶିଵେ
ଯନ୍ତ୍ର ଓ କଣ୍ଠରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ସଙ୍ଗୀତ ଶିବ, ଶ୍ରବଣ କରିଥିଲେ।
ଶଶ୍ଵତ୍ପୂଜିତପାଦାବ୍ଜମଖଣ୍ଡତୁଲସୀଦଲୈଃ
ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ ସଦା ଅଖଣ୍ଡ ତୁଳସୀ ପତ୍ରରେ ପୂଜିତ।
ଦୂର୍ଵାଭିରକ୍ଷତାଭିଶ୍ଚ ପାରିଜାତପ୍ରସୂନକୈଃ
ଦୂର୍ବା ଗ୍ରାସ, ଅକ୍ଷତ ଓ ପାରିଜାତ ଫୁଲରେ ପୂଜା ହେଉଥିଲା।
ସୁପ୍ରସନ୍ନଂ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ରଂ ଚ ସର୍ଵକାରଣକାରଣମ୍
ସେ ସଦା ଶାନ୍ତ, ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର, ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ।
ସର୍ଵମଙ୍ଗଲରୂପଂ ଚ ସର୍ଵମଙ୍ଗଲକାରଣମ୍ 2.54.
ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳର ରୂପ ଓ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳର କାରଣ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନୃପତିସ୍ତ୍ରସ୍ତୋ ହ୍ଯଵରୁହ୍ଯ ରଥାତ୍ତ୍ଵରନ୍
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ରାଜା ଭୟରେ ତୁରନ୍ତ ରଥରୁ ଉତରିଗଲେ।
ପରମାତ୍ମା ଦଦୌ ତସ୍ମୈ ସ୍ଵଦାସ୍ଯଂ ଚ ଶୁଭାଶିଷମ୍
ପରମାତ୍ମା ତାଙ୍କୁ ନିଜ ସେବା ଦେଲେ ଓ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ କରିଲେ।
ରାଧାଽଵରୁହ୍ଯ ସ୍ଵରଥାତ୍କୃଷ୍ଣଵକ୍ଷସ୍ଯୁଵାସ ସା
ରାଧା ନିଜ ରଥରୁ ଉତରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
ସମ୍ଭାଷିତା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣେନ ସସ୍ମିତେନ ଚ ପୂଜିତା
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ହସି ହସି ତାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଆଦୌ ରାଧାଂ ସମୁଚ୍ଚାର୍ଯ୍ଯ ପଶ୍ଚାତ୍କୃଷ୍ଣଂ ଚ ମାଧଵମ୍
ପ୍ରଥମେ ରାଧାଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା, ପରେ କୃଷ୍ଣ ମାଧବଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଵିପର୍ଯ୍ଯଯଂ ଯେ ଵଦନ୍ତି ଯେ ନିନ୍ଦନ୍ତି ଜଗତ୍ପ୍ରସୂମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଏହି କ୍ରମକୁ ଉଲ୍ଟା କହନ୍ତି, କିମ୍ବା ଯେଉଁମାନେ ଜଗତର ମାତାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି,
ତେ ପଚ୍ଯନ୍ତେ କାଲସୂତ୍ରେ ଯାଵଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରଦିଵାକରମ୍
ସେମାନେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ରହିଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କାଳର ତାନ୍ତରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରନ୍ତି।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ଦୁର୍ଗେ ରାଧିକାଖ୍ଯାନମୁତ୍ତମମ୍
ଏଭଳି ଦୁର୍ଗାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ରାଧିକାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଥା କହିଯାଇଛି।
ନାରାଯଣୀ ଵିଷ୍ଣୁମାଯା ମୂଲପ୍ରକୃତିରୀଶ୍ଵରୀ
ସେ ନାରାୟଣୀ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଶକ୍ତି, ମୂଳ ପ୍ରକୃତି, ଏବଂ ସର୍ବଶ୍ୱରୀ ଦେବୀ।
ସ୍ତ୍ରୀଜାତିଷ୍ଵଧିଦେଵୀ ଚ ପରା ଜାତିସ୍ମରା ଵରା 2.54.
ସ୍ତ୍ରୀଜାତି ମଧ୍ୟରେ ସେ ଅଧିଦେବୀ, ସବୁଠୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବଂ ଜନ୍ମକୁ ସ୍ମରଣ କରିପାରିଥିବା।
ଶ୍ରୀପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ କଥଂ ଜଗ୍ରାହ ରାଧାଯା ମନ୍ତ୍ରଂ ଵୈ ଵୈଷ୍ଣଵୋ ନୃପଃ
ଶ୍ରୀ ପାର୍ବତୀ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: ବୈଷ୍ଣବ ରାଜା କିପରି ରାଧାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କଲେ?
କିଂ ଵିଧାନଂ ଚ କିଂ ଧ୍ଯାନଂ କିଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ କଵଚଂ ଚ କିମ୍
ତାହାର ପ୍ରକ୍ରିୟା କଣ, ଧ୍ୟାନ କଣ, କିଏ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଏବଂ କବଚ କଣ?
ଶ୍ରୀମହେଶ୍ଵର ଉଵାଚ ଶୀଘ୍ରଂ ପ୍ରାପ୍ନୋମି ଗୋଲୋକଂ କସ୍ଯାରାଧନତୋ ମୁନେ
ଶ୍ରୀ ମହେଶ୍ୱର କହିଲେ: ମୁନି, କିଏଙ୍କ ଉପାସନା କରି ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ଗୋଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବି?
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଵନ୍ତଂ ରାଜେନ୍ଦ୍ରମୁଵାଚ ବ୍ରାହ୍ମଣୋତ୍ତମଃ
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରାଜାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ତତ୍ପ୍ରାଣାଧିଷ୍ଠାତୃଦେଵୀଂ ଭଜ ରାଧାଂ ପରାତ୍ପରାମ୍
ତୁମେ ତାହାର ପ୍ରାଣ ଉପରେ ଅଧିଷ୍ଠିତ ଦେବୀ ରାଧାଙ୍କୁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ରାଧାଙ୍କୁ ଉପାସନା କର।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ରାଧିକାମନ୍ତ୍ରଂ ଦଦୌ ତସ୍ମୈ ଷଡକ୍ଷରମ୍
ଏଭଳି କହି, ସେ ତାଙ୍କୁ ଷଡଅକ୍ଷର ରାଧିକା ମନ୍ତ୍ର ଦେଲେ।
ପ୍ରାଣାଯାମଂ ଭୂତଶୁଦ୍ଧିଂ ମନ୍ତ୍ରନ୍ଯାସଂ ତଥୈଵ ଚ
ସେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରାଣାୟାମ, ଭୂତଶୁଦ୍ଧି ଏବଂ ମନ୍ତ୍ର ନ୍ୟାସ ଶିଖାଇଲେ।
ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଚ କଵଚଂ ତଂ ଚ ଶିକ୍ଷଯାମାସ ଭକ୍ତିତଃ
ସେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଏବଂ କବଚ ଶିଖାଇଲେ।
ଧ୍ଯାନଂ ଚ ସାମଵେଦୋକ୍ତଂ ମଂଗଲାନାଂ ଚ ମଂଗଲମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ସାମବେଦରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଧ୍ୟାନ ଏବଂ ସବୁଠୁ ଶୁଭ ମଙ୍ଗଳ ଶିଖାଇଲେ।
ଶ୍ଵେତଚମ୍ପକଵର୍ଣାଭାଂ କୋଟିଚନ୍ଦ୍ରସମପ୍ରଭାମ୍ ସୁଶ୍ରୋଣୀଂ ସୁନିତମ୍ବାଂ ଚ ପକ୍ଵବିମ୍ବାଧରାଂ ଵରାମ୍।।2.55.
ତାଙ୍କର ଚାହାଣି ଶ୍ୱେତ ଚମ୍ପକ ଫୁଲ ଭଳି, କୋଟି ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଚମକେ; ସୁନ୍ଦର ଶରୀର, ଗୋଡ଼ ଓ କମର ମନୋହର, ତାଙ୍କର ଠୋଡ଼ ପକ୍ବ ବିମ୍ବା ଫଳ ଭଳି ଲାଗେ।