ପାରିଜାତଦ୍ରୁମାକୀର୍ଣୈର୍ଵେଷ୍ଟିତଂ କାମଧେନୁଭିଃ 2.54.
ପାରିଜାତ ଗଛ ଓ କାମଧେନୁ ଗାଁ ଦ୍ୱାରା ଏହା ଘେରା ଥିଲା।
ଅତ୍ଯୂର୍ଧ୍ଵମପି ଵୈକୁଣ୍ଠାତ୍ପଞ୍ଚାଶତ୍କୋଟିଯୋଜନମ୍
ଏହା ଅତ୍ୟଧିକ ଉଚ୍ଚରେ, ଭାଇକୁଣ୍ଠ ଠାରୁ ପଞ୍ଚାଶ କୋଟି ଯୋଜନ ଉପରେ ଅବସ୍ଥିତ।
ଆତ୍ମାକାଶସମଂ ନିତ୍ଯମସ୍ମାକଂ ଚ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ଏହା ଆତ୍ମାର ଆକାଶ ପରି ବିଶାଳ, ନିତ୍ୟ ଓ ଆମ ପାଇଁ ବହୁତ ଦୁର୍ଲଭ।
ଧର୍ମକ୍ଷୁଦ୍ରଵିରାଟ୍ସଂଘୋ ଗଙ୍ଗା ଲକ୍ଷ୍ମୀଃ ସରସ୍ଵତୀ
ଧର୍ମ, କ୍ଷୁଦ୍ର, ବିରାଟ, ଜନସମୂହ, ଗଙ୍ଗା, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ସରସ୍ୱତୀ—
ସନତ୍କୁମାରଃ ସ୍କନ୍ଦଶ୍ଚ ନରନାରାଯଣାଵୃଷୀ
ସନତ୍କୁମାର, ସ୍କନ୍ଦ ଓ ନର-ନାରାୟଣ ଋଷିମାନେ—
ପଵନୋ ଵରୁଣଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଃ ସୂର୍ଯ୍ଯୋ ରୁଦ୍ରୋ ହୁତାଶନଃ
ପବନ, ବରୁଣ, ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ରୁଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିଦେବ—
ଏଭିର୍ଦୃଷ୍ଟଶ୍ଚ ଗୋଲୋକୋ ନାନ୍ଯୈର୍ଦୃଷ୍ଟଃ କଦାଚନ
ଏହିମାନେ ଗୋଲୋକକୁ ଦେଖିଥିଲେ, ଅନ୍ୟ କେହି କେବେ ଦେଖିନାହାନ୍ତି।
ରତ୍ନମାଲାକିରୀଟୈଶ୍ଚ ଭୂଷିତଂ ରତ୍ନଭୂଷଣୈଃ
ମଣିମାଳା ଓ ମଣିର ମୁକୁଟ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନର ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଚନ୍ଦନୋକ୍ଷିତସର୍ଵାଙ୍ଗଂ କିଶୋରଂ ଗୋପରୂପିଣମ୍
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହ ଚନ୍ଦନରେ ଲିପ୍ତ, ଏକ ଯୁବ ଗୋପ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଶରତ୍ପାର୍ଵଣଚନ୍ଦ୍ରାସ୍ଯମୀଷଦ୍ଧାସ୍ଯଂ ମନୋହରମ୍
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଶରତ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି, ହଳକା ହସରେ ମନୋହର।
ସ୍ଵେଚ୍ଛାମଯଂ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ନିର୍ଗୁଣଂ ପ୍ରକୃତେଃ ପରମ୍ 2.54.
ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ, ଗୁଣ ଓ ପ୍ରକୃତିରୁ ପରେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମ।
ପ୍ରିଯୈର୍ଦ୍ଵାଦଶଗୋପାଲୈଃ ସେଵିତଂ ଶ୍ଵେତଚାମରୈଃ
ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଦ୍ୱାଦଶ ଗୋପମାନେ ଶ୍ୱେତ ଚାମର ଦ୍ୱାରା ସେବା କରୁଥିଲେ।
ପୀଡିତୈଃ କାମବାଣୈଶ୍ଚ ଶଶ୍ଵତ୍ସୁସ୍ଥିରଯୌଵନୈଃ
କାମର ଅଗ୍ନିବାଣରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ, ସଦା ଯୁବତ୍ବରେ ଅଟୁଟ ଓ ଶୋଭାମୟ।
ରାସମଣ୍ଡଲମଧ୍ଯସ୍ଥଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଂ ଚ ପରାତ୍ପରମ୍
ରାସମଣ୍ଡଳର ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ସର୍ବୋଚ୍ଚରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ।
ସ୍ତୁତଂ ଚତୁର୍ଭିଵେଦୈଶ୍ଚ ମୂର୍ତିମଦ୍ଭିର୍ମନୋହରୈଃ
ଚାରି ଓଡ଼ିଆ ବେଦରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରାଯାଉଛି, ମନୋହର ମୂର୍ତ୍ତିରେ ପ୍ରକାଶିତ।
ଶ୍ରୁତଵନ୍ତଂ ଚ ସଙ୍ଗୀତଂ ଯନ୍ତ୍ରଵକ୍ତ୍ରୋତ୍ଥିତଂ ଶିଵେ
ଯନ୍ତ୍ର ଓ କଣ୍ଠରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ସଙ୍ଗୀତ ଶିବ, ଶ୍ରବଣ କରିଥିଲେ।
ଶଶ୍ଵତ୍ପୂଜିତପାଦାବ୍ଜମଖଣ୍ଡତୁଲସୀଦଲୈଃ
ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ ସଦା ଅଖଣ୍ଡ ତୁଳସୀ ପତ୍ରରେ ପୂଜିତ।
ଦୂର୍ଵାଭିରକ୍ଷତାଭିଶ୍ଚ ପାରିଜାତପ୍ରସୂନକୈଃ
ଦୂର୍ବା ଗ୍ରାସ, ଅକ୍ଷତ ଓ ପାରିଜାତ ଫୁଲରେ ପୂଜା ହେଉଥିଲା।
ସୁପ୍ରସନ୍ନଂ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ରଂ ଚ ସର୍ଵକାରଣକାରଣମ୍
ସେ ସଦା ଶାନ୍ତ, ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର, ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ।
ସର୍ଵମଙ୍ଗଲରୂପଂ ଚ ସର୍ଵମଙ୍ଗଲକାରଣମ୍ 2.54.
ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳର ରୂପ ଓ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳର କାରଣ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନୃପତିସ୍ତ୍ରସ୍ତୋ ହ୍ଯଵରୁହ୍ଯ ରଥାତ୍ତ୍ଵରନ୍
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ରାଜା ଭୟରେ ତୁରନ୍ତ ରଥରୁ ଉତରିଗଲେ।
ପରମାତ୍ମା ଦଦୌ ତସ୍ମୈ ସ୍ଵଦାସ୍ଯଂ ଚ ଶୁଭାଶିଷମ୍
ପରମାତ୍ମା ତାଙ୍କୁ ନିଜ ସେବା ଦେଲେ ଓ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ କରିଲେ।
ରାଧାଽଵରୁହ୍ଯ ସ୍ଵରଥାତ୍କୃଷ୍ଣଵକ୍ଷସ୍ଯୁଵାସ ସା
ରାଧା ନିଜ ରଥରୁ ଉତରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
ସମ୍ଭାଷିତା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣେନ ସସ୍ମିତେନ ଚ ପୂଜିତା
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ହସି ହସି ତାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଆଦୌ ରାଧାଂ ସମୁଚ୍ଚାର୍ଯ୍ଯ ପଶ୍ଚାତ୍କୃଷ୍ଣଂ ଚ ମାଧଵମ୍
ପ୍ରଥମେ ରାଧାଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା, ପରେ କୃଷ୍ଣ ମାଧବଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଵିପର୍ଯ୍ଯଯଂ ଯେ ଵଦନ୍ତି ଯେ ନିନ୍ଦନ୍ତି ଜଗତ୍ପ୍ରସୂମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଏହି କ୍ରମକୁ ଉଲ୍ଟା କହନ୍ତି, କିମ୍ବା ଯେଉଁମାନେ ଜଗତର ମାତାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି,
ତେ ପଚ୍ଯନ୍ତେ କାଲସୂତ୍ରେ ଯାଵଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରଦିଵାକରମ୍
ସେମାନେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ରହିଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କାଳର ତାନ୍ତରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରନ୍ତି।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ଦୁର୍ଗେ ରାଧିକାଖ୍ଯାନମୁତ୍ତମମ୍
ଏଭଳି ଦୁର୍ଗାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ରାଧିକାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଥା କହିଯାଇଛି।
ନାରାଯଣୀ ଵିଷ୍ଣୁମାଯା ମୂଲପ୍ରକୃତିରୀଶ୍ଵରୀ
ସେ ନାରାୟଣୀ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଶକ୍ତି, ମୂଳ ପ୍ରକୃତି, ଏବଂ ସର୍ବଶ୍ୱରୀ ଦେବୀ।
ସ୍ତ୍ରୀଜାତିଷ୍ଵଧିଦେଵୀ ଚ ପରା ଜାତିସ୍ମରା ଵରା 2.54.
ସ୍ତ୍ରୀଜାତି ମଧ୍ୟରେ ସେ ଅଧିଦେବୀ, ସବୁଠୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବଂ ଜନ୍ମକୁ ସ୍ମରଣ କରିପାରିଥିବା।