ଯଥା ଭକ୍ତିର୍ମମ ଭଵେଚ୍ଛ୍ରୀକୃଷ୍ଣେ ପରମାତ୍ମନି 2.54.
ମୋ ପ୍ରତି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମାଙ୍କ ଉପରେ ଭକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉ।
ନହ୍ଯମ୍ମଯାନି ତୀର୍ଥାନି ନ ଦେଵା ମୃଚ୍ଛିଲାମଯାଃ
ମୋ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିବା ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, କିମ୍ବା ମାଟି ଓ ପାଥରରେ ତିଆରି ଦେବତାମାନେ,
ସର୍ଵେଷାମାଶ୍ରମାଣାଂ ଚ ଦ୍ଵିଜାତେର୍ଜାତିରୁତ୍ତମା
ସମସ୍ତ ଆଶ୍ରମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜନ୍ମ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।
କୃଷ୍ଣମନ୍ତ୍ରୋପାସକଶ୍ଚ କୃଷ୍ଣଭକ୍ତିପରାଯଣଃ
ଯିଏ କୃଷ୍ଣମନ୍ତ୍ରର ଉପାସନା କରେ ଏବଂ କୃଷ୍ଣଭକ୍ତିରେ ନିଷ୍ଠା ରଖେ,
ତ୍ଵାଂ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ମହାଜ୍ଞାନାର୍ଣଵଂ ପରମ୍
ତୁମେ ଏକ ବୈଷ୍ଣବ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବଂ ଉଚ୍ଚତମ ଜ୍ଞାନର ଏକ ବଡ଼ ସାଗର।
ଅଧୁନାଽହଂ ଗଲତ୍କୁଷ୍ଠୀ ତଵ ଶାପାନ୍ମହାମୁନେ
ଏବେ ମୁଁ, ମହାମୁନି, ତୁମର ଶାପରେ କୁଷ୍ଠରୋଗରେ ପୀଡିତ।
ସୁତପା ଉଵାଚ ସା ଚ ଯାନନୁଗୃହ୍ଣାତି ତେଭ୍ଯୋ ଭକ୍ତିଂ ଦଦାତି ଚ
ସୁତପା କହିଲେ: ଯିଏ ଦୟା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଭକ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଯାଂଶ୍ଚ ମାଯା ମୋହଯତି ତେଭ୍ଯସ୍ତାଂ ନ ଦଦାତି ଚ
ଯାହାକୁ ମାୟା ଭ୍ରମିତ କରେ, ସେମାନେ ଏହି ଭକ୍ତି ପାଉନଥାନ୍ତି।
କୃଷ୍ଣପ୍ରେମମଯୀଂ ଶକ୍ତିଂ ପ୍ରାଣାଧିଷ୍ଠାତୃଦେଵତାମ୍
କୃଷ୍ଣପ୍ରେମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶକ୍ତି, ସେହି ଜୀବନର ଅଧିପତି ଦେବତା।
ଶୀଘ୍ରଂ ଯାସ୍ଯାସି ଗୋଲୋକଂ ତଦନୁଗ୍ରହସେଵଯା
ତାଙ୍କର କୃପାର ସେବା କରି, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଗୋଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିବ।
ଧ୍ଯାନସାଧ୍ଯଂ ଦୁରାରାଧ୍ଯଂ ଭକ୍ତାଃ ସଂସେଵ୍ଯ ନିର୍ଗୁଣମ୍ 2.54.
ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଲାଭ୍ୟ, ଦୁର୍ଲଭ ଉପାସ୍ୟ, ଭକ୍ତମାନେ ନିର୍ଗୁଣକୁ ସେବନ୍ତି।
କୃପାମଯୀଂ ଚ ସଂସେଵ୍ଯ ଭକ୍ତା ଯାନ୍ତ୍ଯଚିରେଣ ଵୈ
କୃପାମୟୀଙ୍କୁ ସେବନ କରି, ଭକ୍ତମାନେ ଶୀଘ୍ର ଲାଭ କରନ୍ତି।
ସହସ୍ରଵର୍ଷପର୍ଯ୍ଯନ୍ତଂ ଵିପ୍ରପାଦୋଦକଂ ପିବ
ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମର ଜଳ ପିଅ।
ଵିପ୍ରପାଦୋଦକକ୍ଲିନ୍ନା ଯାଵତ୍ତିଷ୍ଠତି ମେଦିନୀ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୃଥିବୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମର ଜଳରେ ଭିଜିଥାଏ,
ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଯାନି ତୀର୍ଥାନି ତାନି ତୀର୍ଥାନି ସାଗରେ
ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ଅଛି, ସେଗୁଡିକ ସମୁଦ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ଅଛି।
ଵିପ୍ରପାଦୋଦକଂ ଚୈଵ ପାପଵ୍ଯାଧିଵିନାଶନମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମର ଜଳ, ପାପ ଓ ରୋଗକୁ ନଶ୍ୟ କରେ।
ଵିପ୍ରୋ ମାନଵରୂପୀ ଚ ଦେଵଦେଵୋ ଜନାର୍ଦନଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣ ମାନବ ରୂପରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଦେବଦେବ ଜନାର୍ଦନ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଵିପ୍ରଶ୍ଚ ଗୃହୀତ୍ଵା ତସ୍ଯ ପୂଜନମ୍
ଏଭଳି କହି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କର ପୂଜା ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ବୁଭୁଜେ ରାଜା ଵିପ୍ରପାଦୋଦକଂ ଶିଵେ
ଭକ୍ତିସହିତ, ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଦ ଧୋଇଥିବା ଜଳ ଉପଭୋଗ କଲେ, ଶିବ।
ସଂଵତ୍ସରେ ଵ୍ଯତୀତେ ତୁ ନିର୍ମୁକ୍ତୋ ଵ୍ଯାଧିତୋ ନୃପଃ
ଏକ ବର୍ଷ ପରେ, ରାଜା ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ।
ରାଧାପୂଜାଵିଧାନଂ ଚ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଚ କଵଚଂ ମନୁମ୍ 2.54.
ରାଧାପୂଜାର ପ୍ରକ୍ରିୟା, ସ୍ତୋତ୍ର, କବଚ ଓ ମନ୍ତ୍ର—
ରାଜନ୍ନିର୍ଗମ୍ଯତାଂ ଶୀଘ୍ରମିତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତପସେ ମୁନିଃ
ମୁନି ରାଜାଙ୍କୁ 'ଶୀଘ୍ର ଯାଉ' ବୋଲି କହି, ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ରୁରୁଦୁର୍ବାନ୍ଧଵାଃ ସର୍ଵେ ତ୍ରିରାତ୍ରଂ ଶୋକମୂର୍ଚ୍ଛିତାଃ
ସମସ୍ତ ବାନ୍ଧବ ତିନି ରାତି ଯାଏଁ ଦୁଃଖରେ ଅଚେତନ ହୋଇ କାନ୍ଦିଲେ।
ସୁଯଜ୍ଞଃ ପୁଷ୍କରଂ ଗତ୍ଵା ଚକ୍ରେ ଵୈ ଦୁଷ୍କରଂ ତପଃ
ସୁୟଜ୍ଞ ପୁଷ୍କରକୁ ଯାଇ, ଅତି କଷ୍ଟଦାୟକ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ତଦା ଦଦର୍ଶ ଗଗନେ ରଥସ୍ଥାଂ ପରମେଶ୍ଵରୀମ୍
ତାପରେ ସେ ଆକାଶରେ ରଥରେ ଉପସ୍ଥିତ ପରମେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତତ୍ଯାଜ ମାନୁଷଂ ଦେହଂ ଦିଵ୍ଯାଂ ମୂର୍ତ୍ତିଂ ଦଧାର ହ
ସେ ମାନବ ଦେହକୁ ଛାଡି, ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।
ନୃପଂ ନୀତ୍ଵା ଚ ଗୋଲୋକଂ ତତ୍ର ଚୈଷା ଯଯୌ ତଦା
ପରମେଶ୍ୱରୀ ରାଜାଙ୍କୁ ନେଇ, ଗୋଲୋକକୁ ଯାଇଲେ।
ଵେଷ୍ଟିତଂ ପର୍ଵତେନୈଵ ଶତଶୃଙ୍ଗେଣ ଚାରୁଣା
ସେ ସ୍ଥାନଟି ଶତ ଶୃଙ୍ଗ ଥିବା ସୁନ୍ଦର ପାହାଡିରେ ଘେରା ଥିଲା।
ଗୋଗୋପଗୋପୀନିକରୈଃ ଶୋଭିତଂ ପରିସେଵତୈଃ
ଗୋ, ଗୋପ, ଗୋପୀମାନେ ଏହାକୁ ସେବା କରି, ଶୋଭା ଦେଇଥିଲେ।
ନାନାଚିତ୍ରଵିଚିତ୍ରୈଶ୍ଚ ରାଜିତଂ ପରିଶୋଭିତମ୍
ନାନା ଚିତ୍ର ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ଏହା ରୂପବନ୍ତ ଓ ଶୋଭିତ ଥିଲା।