ଘୃତାଚୀ କାରୁମୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ସାଽଗଚ୍ଛତ୍କାମମନ୍ଦିରମ୍ 1.10.
ଘୃତାଚୀ କାରିଗରଙ୍କୁ କଥା କହି, କାମଦେବଙ୍କ ଗୃହକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ସା ଭାରତେ ଚ କାମୋକ୍ତ୍ଯା ଗୋପସ୍ଯ ମଦନସ୍ଯ ଚ
ସେଠାରେ, ଭାରତ ଭୂମିରେ, କାମଦେବ ଓ ଗୋପଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ,
ଜାତିସ୍ମରା ତତ୍ପ୍ରସୂତା ବଭୂଵ ଚ ତପସ୍ଵିନୀ
ସେ ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମରଣ କରି ଜନ୍ମ ନେଲେ ଏବଂ ତପସ୍ୱିନୀ ହେଲେ।
ତପଶ୍ଚକାର ତପସା ତପ୍ତକାଞ୍ଚନସନ୍ନିଭା
ସେ ତପସ୍ୟା କଲେ, ତାଙ୍କ ଦେହ ତାପ୍ତ ସୁନା ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା।
ଵୀର୍ଯେଣ ସୁରକାରୋଶ୍ଚ ନଵ ପୁତ୍ରାନ୍ପ୍ରସୂଯ ସା
ଦେବତାଙ୍କ କାରିଗରଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ, ସେ ନଅଟି ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ଶୌନକ ଉଵାଚ ପୁତ୍ରାନ୍ନଵ ପ୍ରସୂତା ଚ କୁତ୍ର ଵା କତି ଵାସରାନ୍
ଶୌନକ ପଚାରିଲେ: ସେ କେଉଁଠି ଏହି ନଅଟି ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, କେତେ ଦିନ ପରେ?
ସୌତିରୁଵାଚ ଜଗାମ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ସ୍ଥାନଂ ଶୋକେନ ହୃତଚେତନଃ
ସୂତ କହିଲେ: ଶୋକରେ ମନ ଭାଙ୍ଗି, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଗୃହକୁ ଗଲେ।
ନତ୍ଵା ସ୍ତୁତ୍ଵା ଚ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ କଥଯାମାସ ତାଂ କଥାମ୍
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ଓ ସ୍ତୁତି କରି, ସେ ସେଇ କଥା କହିଲେ।
ସ ଏଵ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଭୂତ୍ଵା ଭୁଵି କାରୁର୍ବଭୂଵ ହ
ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, କାରିଗର ହେଲେ।
ଶିଲ୍ପଂ ଚ କାରଯାମାସ ସର୍ଵେଭ୍ଯଃ ସର୍ଵତଃ ସଦା । ଵିଚିତ୍ରଂ ଵିଵିଧଂ ଶିଲ୍ପମାଶ୍ଚର୍ଯ୍ଯଂ ସୁମନୋହରମ୍
ସେ ସବୁଠାରେ, ସବୁଙ୍କ ପାଇଁ, ସବୁବେଳେ ଅଦ୍ଭୁତ, ବିଭିନ୍ନ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଶିଳ୍ପ ତିଆରି କରୁଥିଲେ।
ଏକଦା ତୁ ପ୍ରଯାଗେ ଚ ଶିଲ୍ପଂ କୃତ୍ଵା ନୃପସ୍ଯ ଚ 1.10.
ଏକଦିନ ପ୍ରୟାଗରେ, ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ଶିଳ୍ପ ତିଆରି କରି,
ଘୃତାଚୀଂ ନଵରୂପାଂ ଚ ଯୁଵତିଂ ତାଂ ତପସ୍ଵିନୀମ୍
ସେ ଘୃତାଚୀଙ୍କୁ ନୂଆ ରୂପରେ, ଯୁବତୀ ଏବଂ ତପସ୍ୱିନୀ ଭାବେ ଦେଖିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସକାମଃ ସହସା ବଭୂଵ ହୃତଚେତନଃ
ସେଉଁଠି ତାକୁ ଦେଖି, ଆକାଂକ୍ଷାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେ ହଠାତ୍ ଭ୍ରମିତ ହେଲେ ଏବଂ ମନ ହାରିଗଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉଵାଚ ମା ମାଂ ସ୍ମରସି ରମ୍ଭୋରୁ ଵିଶ୍ଵକର୍ମାଽହମେଵ ଚ
ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ: ହେ ଶୁଭ୍ର ନିତମ୍ଭିନୀ, ତୁମେ ମୋତେ ଏଭଳି ଭାବିବା ନାହିଁ; ମୁଁ ସ୍ୱୟଂ ବିଶ୍ୱକର୍ମା।
ଶାପମୋକ୍ଷଂ କରିଷ୍ଯାମି ଭଜ ମାଂ ତଵ ସୁନ୍ଦରି
ମୁଁ ତୁମକୁ ଶାପରୁ ମୁକ୍ତି ଦେବି; ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ମୋତେ ଆଶ୍ରୟ କର।
ଦ୍ଵିଜସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଘୃତାଚୀ ନଵରୂପିଣୀ
ଦ୍ୱିଜଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଘୃତାଚୀ ନୂତନ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।
ଗୋପିକୋଵାଚ କଥଂ ତ୍ଵଯା ସଂଗତା ସ୍ଯାଂ ଗଂଗାତୀରେ ଚ ଭାରତେ
ଗୋପୀ କହିଲେ: ଭାରତରେ ଗଙ୍ଗାତୀରେ କିପରି ମୁଁ ତୁମ ସହ ଏକତ୍ର ହେବି?
ଵିଶ୍ଵକର୍ମନ୍ନିଦଂ ପୁଣ୍ଯଂ କର୍ମକ୍ଷେତ୍ରଂ ଚ ଭାରତମ୍
ହେ ବିଶ୍ୱକର୍ମା, ଏହି ଭାରତ ପବିତ୍ର କର୍ମଭୂମି।
ଧର୍ମୀ ମୋକ୍ଷକୃତେ ଜନ୍ମ ପ୍ରଲଭ୍ଯ ତପସଃ ଫଲାତ୍
ଧର୍ମିକ ଲୋକମାନେ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ତପସ୍ୟାର ଫଳରେ ଏଠାରେ ଜନ୍ମ ଲଭନ୍ତି।
ମାଯା ନାରାଯଣୀଶାନା ପରିତୁଷ୍ଟା ଚ ଯଂ ଭଵେତ୍
ଯାହା ଉପରେ ମାୟା ନାରାୟଣୀ ଇଶ୍ୱରୀ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି—
ଯୋ ମୂଢୋ ଵିଷଯାସକ୍ତୋ ଲବ୍ଧଜନ୍ମା ଚ ଭାରତେ 1.10.
ଯେଉଁଠି ମୂଢ଼ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟସୁଖରେ ଆସକ୍ତ ଲୋକ ଭାରତରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି—
ସର୍ଵଂ ସ୍ମରାମି ଦେଵାହମହୋ ଜାତିସ୍ମରା ପୁରା
ମୁଁ ସବୁକିଛି ମନେପକାଏ, ହେ ଦେବମାନେ; ମୁଁ ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମରଣ କରିପାରୁଥିବା ଜନ।
ତପଃ କରୋମି ମୋକ୍ଷାର୍ଥଂ ଗଙ୍ଗାତୀରେ ସୁପୁଣ୍ଯଦେ
ମୁଁ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ଗଙ୍ଗାର ପବିତ୍ର ତୀରରେ ତପସ୍ୟା କରୁଛି।
ଅନ୍ଯତ୍ର ଯତ୍କୃତଂ ପାପଂ ଗଂଗାଯାଂ ତଦ୍ଵିନଶ୍ଯତି
ଅନ୍ୟଠାରେ କରାଯାଇଥିବା ପାପ ଗଙ୍ଗାରେ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।
ତତ୍ତୁ ନାରାଯଣକ୍ଷେତ୍ରେ ତପସା ଚ ଵିନଶ୍ଯତି
କିନ୍ତୁ ନାରାୟଣଙ୍କ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ ତପସ୍ୟା କରିଲେ ସେହି ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।
ଘୃତାଚୀଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିଶ୍ଵକର୍ମାଽନିଲାକୃତିଃ
ଘୃତାଚୀଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ବିଶ୍ୱକର୍ମା, ପବନ ସଦୃଶ ଆକୃତି ଧାରଣ କଲେ।
ରମ୍ଯାଯାଂ ମଲଯଦ୍ରୋଣ୍ଯାଂ ପୁଷ୍ପତଲ୍ପେ ମନୋରମେ ।। । ପୁଷ୍ପଚନ୍ଦନଵାତେନ ସଂତତଂ ସୁରଭୀକୃତେ
ରମ୍ୟ ମଲୟ ପାହାଡ଼ର ଉପତ୍ୟକାରେ, ସୁନ୍ଦର ଫୁଲର ଶଯ୍ୟା ଉପରେ, ଫୁଲ ଓ ଚନ୍ଦନର ସୁଗନ୍ଧି ହାଉଥିବା ପବନରେ,
ଚକାର ସୁଖସମ୍ଭୋଗଂ ତଯା ସ ଵିଜନେ ଵନେ
ସେ ସେଇ ଜଙ୍ଗଲର ଏକାନ୍ତରେ ତାଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ ମିଳନ କଲେ।
ବଭୂଵ ଗର୍ଭଃ କାମିନ୍ଯାଃ ପରିପୂର୍ଣଃ ସୁଦୁର୍ଵହଃ
ସେଇ କାମନୀଙ୍କ ଗର୍ଭ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା ଏବଂ ବହୁତ ଭାରୀ ହେଲା।
କୃତଶିକ୍ଷିତଶିଲ୍ପାଂଶ୍ଵ ଜ୍ଞାନଯୁକ୍ତାଂଶ୍ଚ ଶୌନକ
ହେ ଶୌନକ, ଯିଏ ସମସ୍ତ କଳା ଓ ଶିଳ୍ପରେ ଦକ୍ଷ ଏବଂ ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ,