କାମଶାସ୍ତ୍ରଂ କାମଦେଵାଦ୍ଯୋଷିଦ୍ରଞ୍ଜନକାରମ୍ 1.10.
କାମଶାସ୍ତ୍ର, ଯାହା ସ୍ତ୍ରୀମାନେକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ, ସେ କାମଦେବଙ୍କଠାରୁ ଆସିଛି।
ରତ୍ନମାଲାଂ ଵସ୍ତ୍ରଯୁଗ୍ମଂ ସର୍ଵାଣ୍ଯାଭରଣାନି ଚ
ରତ୍ନମାଳା, ଦୁଇଟି ବସ୍ତ୍ର ଏବଂ ସମସ୍ତ ଅଳଙ୍କାର,
ଗୃହେ ତାନି ଚ ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ଚାଗତୋଽନ୍ଵେଷଣେ ଭଵେ
ସେଗୁଡିକୁ ଘରେ ରଖି, ସେ ବାହାରକୁ ଖୋଜିବାକୁ ଗଲେ।
କାମୁକସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଘୃତାଚୀ ସସ୍ମିତା ମୁନେ
କାମୁକଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଘୃତାଚୀ ହସିଲେ, ହେ ମୁନି।
ଘୃତାଚ୍ଯୁଵାଚ । କିନ୍ତୁ ସାମଯିକଂ ଵାକ୍ଯଂ ବ୍ରଵୀଷ୍ଯାମି ସ୍ମରାତୁର
ଘୃତାଚୀ କହିଲେ: କିନ୍ତୁ ଏହି ସମୟରେ ଯୋଗ୍ୟ କଥା ମୁଁ କହିବି, ହେ ପ୍ରେମରେ ମୁଗ୍ଧ।
କାମଦେଵାଲଯଂ ଯାମି କୃତଵେଷା ଚ ତତ୍କୃତେ
ମୁଁ କାମଦେବଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଉଛି, ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ସଜିଛି।
ଅଦ୍ଯାହଂ କାମପତ୍ନୀ ଚ ଗୁରୁପତ୍ନୀ ତଵାଧୁନା
ଆଜି ମୁଁ କାମଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଏବଂ ଏବେ ତୁମ ଗୁରୁଙ୍କ ପତ୍ନୀ ମଧ୍ୟ।
ଵିଦ୍ଯାଦାତା ମନ୍ତ୍ରଦାତା ଗୁରୁର୍ଲକ୍ଷଗୁଣୈଃ ପିତୁଃ
ଯିଏ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥାଏ, ମନ୍ତ୍ର ଦେଇଥାଏ, ସେ ଗୁରୁ ପିତାଠାରୁ ଲକ୍ଷଗୁଣ ଅଧିକ।
ଗୁରୋଃ ଶତଗୁଣୈଃ ପୂଜ୍ଯା ଗୁରୁପତ୍ନୀ ଶ୍ରୁତୌ ଶ୍ରୁତା
ଶାସ୍ତ୍ରରେ କୁହାଯାଇଛି ଯେ, ଗୁରୁଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଗୁରୁଠାରୁ ଶତଗୁଣ ଅଧିକ ସମ୍ମାନ ଯୋଗ୍ୟ।
ମାତ୍ରା ସମାଗମେ ସୂନୋର୍ଯାଵାନ୍ଦୋଷଃ ଶ୍ରୁତୌ ଶ୍ରୁତଃ
ଶାସ୍ତ୍ରରେ କୁହାଯାଇଛି, ପୁଅ ଯଦି ମାଆ ସହ ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ, ସେଥିରେ ବଡ଼ ଦୋଷ ହୁଏ।
ମାତରିତ୍ଯେଵ ଶବ୍ଦେନ ଯାଂ ଚ ସମ୍ଭାଷତେ ନରଃ 1.10.
ଏବଂ ଯେଉଁ ଜଣେ ପୁରୁଷ ଜନୀକୁ 'ମାଆ' ବୋଲି ଡାକେ,
ତଯା ହି ସଂଗତୋ ଯସ୍ସ୍ଯାତ୍କାଲସୂତ୍ରଂ ପ୍ରଯାତି ସଃ
ସେ ଯଦି ସେଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ, ତାଙ୍କର ଆୟୁ ଛିନିଯାଏ।
ମାତ୍ରା ସହ ସମାଯୋଗେ ତତୋ ଦୋଷଶ୍ଚତୁର୍ଗୁଣଃ
ମାଆ ସହ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ, ସେ ଦୋଷ ଚାରିଗୁଣ ଅଧିକ ହୁଏ।
କୁମ୍ଭୀପାକେ ପତତ୍ଯେଵ ଯାଵଦ୍ଵୈ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵଯଃ
ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବେଳା ପାଇଁ କୁମ୍ଭୀପାକ ନରକକୁ ପଡ଼ିଯାଏ।
ଚକ୍ରାକାରଂ କୁଲାଲସ୍ଯ ତୀକ୍ଷ୍ଣଧାରଂ ଚ ଖଙ୍ଗଵତ୍
ମାଟି କୁମ୍ଭାରଙ୍କ ଚକା ଭଳି ଗୋଲାକାର ଏବଂ ତଳୱାର ଭଳି ଧାର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଥିଲା,
ଶୂଲଵତ୍କୃମିସଂଯୁକ୍ତଂ ତପ୍ତମଗ୍ନିସମଂ ଦ୍ରଵତ୍
ବାଣ ଭଳି କୀଟରେ ଭରିଥିବା, ଗଳିଗଲା ଏବଂ ଅଗ୍ନି ସମାନ ତାପ୍ତ ଥିଲା,
ଯାଵାନ୍ଦୋଷୋ ହି ପୁଂସାଂ ଚ ଗୁରୁପତ୍ନୀସମାଗମେ
ଏହିପରି ପାପ ହୁଏ ଯେଉଁ ପୁରୁଷ ଗୁରୁଙ୍କ ଘରବାଳୀ ସହ ମିଶିଥାଏ।
ଅଦ୍ଯ ଯାସ୍ଯାମି କାମସ୍ଯ ମନ୍ଦିରଂ ତସ୍ଯ କାମିନୀ
ଆଜି ମୁଁ କାମଦେବଙ୍କ ଗୃହକୁ, ସେଇ ପ୍ରେମିକାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବି।
ଘୃତାଚୀଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ରୁରୋଷ ତାମ୍
ଘୃତାଚୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ବିଶ୍ୱକର୍ମା ତାଙ୍କ ଉପରେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
ଘୃତାଚୀ ତଦ୍ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଂ ଶଶାପ ସୁଦାରୁଣମ୍
ଘୃତାଚୀ ସେଇ କଥା ଶୁଣି, ତାଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ଶାପ ଦେଲେ।
ଘୃତାଚୀ କାରୁମୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ସାଽଗଚ୍ଛତ୍କାମମନ୍ଦିରମ୍ 1.10.
ଘୃତାଚୀ କାରିଗରଙ୍କୁ କଥା କହି, କାମଦେବଙ୍କ ଗୃହକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ସା ଭାରତେ ଚ କାମୋକ୍ତ୍ଯା ଗୋପସ୍ଯ ମଦନସ୍ଯ ଚ
ସେଠାରେ, ଭାରତ ଭୂମିରେ, କାମଦେବ ଓ ଗୋପଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ,
ଜାତିସ୍ମରା ତତ୍ପ୍ରସୂତା ବଭୂଵ ଚ ତପସ୍ଵିନୀ
ସେ ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମରଣ କରି ଜନ୍ମ ନେଲେ ଏବଂ ତପସ୍ୱିନୀ ହେଲେ।
ତପଶ୍ଚକାର ତପସା ତପ୍ତକାଞ୍ଚନସନ୍ନିଭା
ସେ ତପସ୍ୟା କଲେ, ତାଙ୍କ ଦେହ ତାପ୍ତ ସୁନା ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା।
ଵୀର୍ଯେଣ ସୁରକାରୋଶ୍ଚ ନଵ ପୁତ୍ରାନ୍ପ୍ରସୂଯ ସା
ଦେବତାଙ୍କ କାରିଗରଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ, ସେ ନଅଟି ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ଶୌନକ ଉଵାଚ ପୁତ୍ରାନ୍ନଵ ପ୍ରସୂତା ଚ କୁତ୍ର ଵା କତି ଵାସରାନ୍
ଶୌନକ ପଚାରିଲେ: ସେ କେଉଁଠି ଏହି ନଅଟି ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, କେତେ ଦିନ ପରେ?
ସୌତିରୁଵାଚ ଜଗାମ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ସ୍ଥାନଂ ଶୋକେନ ହୃତଚେତନଃ
ସୂତ କହିଲେ: ଶୋକରେ ମନ ଭାଙ୍ଗି, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଗୃହକୁ ଗଲେ।
ନତ୍ଵା ସ୍ତୁତ୍ଵା ଚ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ କଥଯାମାସ ତାଂ କଥାମ୍
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ଓ ସ୍ତୁତି କରି, ସେ ସେଇ କଥା କହିଲେ।
ସ ଏଵ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଭୂତ୍ଵା ଭୁଵି କାରୁର୍ବଭୂଵ ହ
ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, କାରିଗର ହେଲେ।
ଶିଲ୍ପଂ ଚ କାରଯାମାସ ସର୍ଵେଭ୍ଯଃ ସର୍ଵତଃ ସଦା । ଵିଚିତ୍ରଂ ଵିଵିଧଂ ଶିଲ୍ପମାଶ୍ଚର୍ଯ୍ଯଂ ସୁମନୋହରମ୍
ସେ ସବୁଠାରେ, ସବୁଙ୍କ ପାଇଁ, ସବୁବେଳେ ଅଦ୍ଭୁତ, ବିଭିନ୍ନ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଶିଳ୍ପ ତିଆରି କରୁଥିଲେ।