ପୁଲସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ ଦତ୍ତ୍ଵା ସ୍ଵପାପଂ ତସ୍ମୈ ତତ୍ପୁଣ୍ଯମାଦାଯ ଗଚ୍ଛତି ।। 2.51.
ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ସେ ନିଜର ପାପ ତାଙ୍କୁ ଦେଇ, ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ନେଇ ଚାଲିଯାଏ।
କ୍ଷମସ୍ଵ ନୃପଦୋଷଂ ଚ ଗଚ୍ଛ ଵତ୍ସ ଯଥାସୁଖମ୍
ରାଜାଙ୍କ ଦୋଷକୁ ମାଫ କର, ପୁଅ, ଏବେ ଯେପରି ଇଚ୍ଛା ହୁଏ ସେପରି ଯା।
ପୁଲହ ଉଵାଚ ଵିପ୍ରସ୍ତ୍ରିସନ୍ଧ୍ଯାହୀନୋ ଯଃ ଶ୍ରୀହୀନଃ କ୍ଷତ୍ରିଯୋ ଭଵେତ୍
ପୁଲହ କହିଲେ: ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତିନିବେଳି ସନ୍ଧ୍ୟା କରେନାହିଁ, ସେ ଧନହୀନ କ୍ଷତ୍ରିୟ ହୁଏ।
ଏକାଦଶୀଵିହୀନଶ୍ଚ ଵିଷ୍ଣୁନୈଵେଦ୍ଯଵଞ୍ଚିତଃ
ଯେ ଏକାଦଶୀ ଉପବାସ କରେନାହିଁ ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଭୋଗ ଦେଇନାହିଁ—
କ୍ରତୁରୁଵାଚ ଦୀକ୍ଷାହୀନୋ ଭଵେତ୍ସୋଽପି ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ଯୋଽଵମନ୍ଯତେ
କ୍ରତୁ କହିଲେ: ଯେ ଦୀକ୍ଷା ନାହିଁ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଅପମାନ କରେ—
ଧନହୀନଃ ପୁତ୍ରହୀନୋ ଭାର୍ଯ୍ଯାହୀନୋ ଭଵେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍
ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଧନହୀନ, ସନ୍ତାନହୀନ ଏବଂ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ବିନା ହୁଏ।
ଅଙ୍ଗିରା ଉଵାଚ ଵୃଷଵାହୋ ଭଵେତ୍ସୋଽପି ଭାରତେ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ
ଅଙ୍ଗିରା କହିଲେ: ସେ ଭାରତଭୂମିରେ ସାତଜନ୍ମ ଧରି ବୃଷ ଚାଳକ ହୁଏ।
ମରୀଚିରୁଵାଚ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିଵିହୀନଶ୍ଚ ସ ଭଵେଦ୍ଯୋଽଵମନ୍ଯତେ
ମରୀଚି କହିଲେ: ଯେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରେନାହିଁ ଏବଂ ଅପମାନ କରେ—
କଶ୍ଯପ ଉଵାଚ ଵିଷ୍ଣୁମନ୍ତ୍ରଵିହୀନଶ୍ଚ ତତ୍ପୂଜାଵିରତୋ ଭଵେତ୍
କଶ୍ୟପ କହିଲେ: ଯେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମନ୍ତ୍ର ନାହିଁ ଏବଂ ପୂଜା ବନ୍ଦ କରିଦେଇଛି—
ପ୍ରଚେତା ଉଵାଚ ପିତୃଭକ୍ତିଵିହୀନସ୍ସ୍ଯାତ୍ସ ଭଵେଦ୍ଭାରତେ ଭୁଵି
ପ୍ରଚେତାସ କହିଲେ: ଯେ ପିତୃଦେବତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରେନାହିଁ, ସେ ଭାରତ ଭୂମିରେ ଏଭଳି ହୁଏ।
ପ୍ରାପ୍ନୋତି କୌଞ୍ଜରୀଂ ଯୋନିଂ ସ ମୂଢଃ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ 2.51.
ସେ ମୂଢ଼ ଜଣେ ସାତଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହାତୀଣୀର ଗର୍ଭ ପାଏ।
ଦୁର୍ଵାସା ଉଵାଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶୀଘ୍ରଂ ନ ପ୍ରଣମେତ୍ସ ଭଵେତ୍ସୂକରୋ ଭୁଵି
ଦୁର୍ବାସା କହିଲେ: ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ଶୀଘ୍ର ପ୍ରଣାମ ନ କଲେ, ସେ ଭୂମିରେ ଶୁଅ ହୁଏ।
ମିଥ୍ଯାସାକ୍ଷୀ ଚ ଭଵତି ତଥା ଵିଶ୍ଵାସଘାତକଃ
ସେ ମିଥ୍ୟା ସାକ୍ଷୀ ଏବଂ ବିଶ୍ୱାସ ଭଙ୍ଗ କରୁଥିବା ହୁଏ।
ରାଜୋଵାଚ ସର୍ଵଂ କୃତ୍ଵା ଚ ଵିସ୍ପଷ୍ଟଂ ମାଂ ମୂଢଂ ବୋଧଯନ୍ତ୍ଵହୋ
ରାଜା କହିଲେ: ସବୁ କଥା ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ କରି, ମୋତେ ଏହି ମୂଢ଼କୁ ବୁଝାଇଦିଅନ୍ତୁ।
ସ୍ତ୍ରୀଘ୍ନଗୋଘ୍ନକୃତଘ୍ନାନାଂ ଗୁରୁସ୍ତ୍ରୀଗାମିନାଂ ତଥା
ଯେ ନାରୀ, ଗାଈ କିମ୍ବା ଉପକାରୀକୁ ମାରେ, ଏବଂ ଗୁରୁ ଯଦି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନାରୀ ସହ ଚାଲିଥାଏ—
ଵସିଷ୍ଠ ଉଵାଚ ଯଵଯାଵକଭୋଜୀ ଚ କରେଣ ଚ ଜଲଂ ପିବେତ୍
ବଶିଷ୍ଠ କହିଲେ: ସେମାନେ ଯବ ଓ ଅନ୍ୟ ଅନ୍ନ ଖାଉଛନ୍ତି ଏବଂ ହାତରେ ପାଣି ପିଉଛନ୍ତି।
ତଦା ଧେନୁଶତଂ ଦିଵ୍ଯଂ ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯଃ ସଦକ୍ଷିଣମ୍
ତାପରେ, ଶୁଭ ଦାନ ସହିତ ଏକଶଏ ଦିବ୍ୟ ଗାଈ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଦେବା ଉଚିତ।
ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତେ ତୁ ଵୈ ଚୀର୍ଣେ ସର୍ଵପାପାନ୍ନ ମୁଚ୍ଯତେ
ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ କଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେନାହିଁ।
ଆତିଦେଶିକହତ୍ଯାଯାଂ ତଦର୍ଧଂ ଫଲମଶ୍ନୁତେ
ଯେଉଁମାନେ ପରୋକ୍ଷରେ ହତ୍ୟା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତାହାର ଅର୍ଦ୍ଧ ଫଳ ଭୋଗ କରନ୍ତି।
ଶୁକ୍ର ଉଵାଚ ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି କାଲସୂତ୍ରେ ଵସେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍
ଶୁକ୍ର କହିଲେ: ଛଉ ହଜାର ବର୍ଷ ନିଶ୍ଚିତଭାବେ କାଳସୂତ୍ର ନରକରେ ବସିବାକୁ ପଡ଼େ।
ତତୋ ଭଵେନ୍ମହାପାପୀ ସୂକରଃ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ 2.51.
ତାପରେ ସେ ଏକ ମହାପାପୀ ହୋଇ, ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶୁଅ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ବୃହସ୍ପତିରୁଵାଚ ଲକ୍ଷଵର୍ଷଂ ମହାଘୋରେ କୁମ୍ଭୀପାକେ ଵସେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍
ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ: ଏକ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ଭୟଙ୍କର କୁମ୍ଭୀପାକ ନରକରେ ନିଶ୍ଚିତଭାବେ ବସିବାକୁ ପଡ଼େ।
ତତୋ ଭଵେନ୍ମହାପାପୀ ଵିଷ୍ଠାକୀଟଃ ଶତାବ୍ଦକମ୍
ତାପରେ ସେ ଏକ ମହାପାପୀ ହୋଇ, ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଳର କୀଟ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ରାଜୋଵାଚ କୃତଘ୍ନଃ କତିଧା ପ୍ରୋକ୍ତଃ କେଷୁ କୋ ଦୋଷ ଏଵ ଚ
ରାଜା ପଚାରିଲେ: କୃତଘ୍ନ କେତେ ପ୍ରକାରରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ, କେଉଁ କେଉଁ ଅବସ୍ଥାରେ, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକରେ କଣ ଦୋଷ ଅଛି?
ଋଷ୍ଯଶୃଙ୍ଗ ଉଵାଚ ସର୍ଵଃ ପ୍ରତ୍ଯେକଦୋଷେଣ ପ୍ରତ୍ଯେକଂ ଫଲମଶ୍ନୁତେ
ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗ କହିଲେ: ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦୋଷ ଅନୁଯାୟୀ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ତାହାର ଫଳ ଭୋଗ କରନ୍ତି।
କୃତେ ସତ୍ଯେ ଚ ପୁଣ୍ଯେ ଚ ସ୍ଵଧର୍ମେ ତପସି ସ୍ଥିତେ
ଯେବେ ଲୋକେ ସତ୍ୟ, ପୁଣ୍ୟ, ନିଜ ଧର୍ମ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ଦୃଢ଼ ରହନ୍ତି,
ଗୁରୁକୃତ୍ଯେ ଦେଵକୃତ୍ଯେ କାମ୍ଯକୃତ୍ଯେ ଦ୍ଵିଜାର୍ଚନେ
ଗୁରୁଙ୍କ ପ୍ରତି କର୍ତ୍ତବ୍ୟ, ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରତି କର୍ତ୍ତବ୍ୟ, ଇଚ୍ଛିତ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଦ୍ୱିଜଙ୍କ ପୂଜାରେ,
ଏତାନ୍ଯୋ ହନ୍ତି ପାପିଷ୍ଠଃ ସ କୃତଘ୍ନ ଇତି ସ୍ମୃତଃ
ଏହି ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ ଯିଏ ନଷ୍ଟ କରେ, ସେହି ପାପୀକୁ 'କୃତଘ୍ନ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଯାନ୍ଯାଂଶ୍ଚ ନରକାଂସ୍ତେ ଚ ଯାନ୍ତି ରାଜେନ୍ଦ୍ର ପାପିନଃ
ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ସେମାନେ ଯେଉଁମାନେ ପାପ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ସୁଯଜ୍ଞ ଉଵାଚ ପ୍ରତ୍ଯେକଂ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ଵକ୍ତୁମର୍ହସି ମେ ପ୍ରଭୋ 2.51.
ସୁଯଜ୍ଞ କହିଲେ: ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ପ୍ରତ୍ୟେକଟିକୁ ଏକେକରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ; ଦୟାକରି ମୋତେ କହନ୍ତୁ।