ଦ୍ଵିତୀଯେ ପୂଜିତା ସା ଚ ଧର୍ମେଣ ବ୍ରହ୍ମଣା ମଯା
ଦ୍ୱିତୀୟ ଯୁଗରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ମୁଁ ଧର୍ମରେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲୁ।
ମହେନ୍ଦ୍ରେଣ ଚ ରୁଦ୍ରୈଶ୍ଚ ମନୁନା ମାନଵେନ ଚ
ମହେନ୍ଦ୍ର, ରୁଦ୍ରମାନେ, ମନୁ ଓ ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ତୃତୀଯେ ପୂଜିତା ସା ଚ ସପ୍ତଦ୍ଵୀପେଶ୍ଵରେଣ ଚ
ତୃତୀୟ ଯୁଗରେ, ସପ୍ତଦ୍ୱୀପ ନାୟକ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣେନାଭିଶପ୍ତେନ ଦେଵଦୋଷେଣ ଭୂଭୃତା
ଏକ ଶାପିତ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବତାଙ୍କର ଦୋଷ ଓ ଭୂଧର ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ସଂପ୍ରାପ ରାଜ୍ଯଂ ଭ୍ରଷ୍ଟଶ୍ରୀଃ ସ ଚ ରାଧାଵରେଣ ଚ
ଶ୍ରୀହୀନ ସେ ରାଧାଙ୍କର ଅନୁଗ୍ରହରେ ରାଜ୍ୟ ପାଇଥିଲେ।
ଅଭେଦ୍ଯଂ କଵଚଂ ତସ୍ଯାଃ କଣ୍ଠେ ବାହୌ ଦଧାର ସଃ 2.49.
ସେ ତାଙ୍କର ଅଭେଦ୍ୟ କବଚ ଗଳା ଓ ବାହୁରେ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଅନ୍ତେ ଜଗାମ ଗୋଲୋକଂ ରତ୍ନଯାନେନ ଭୂମିପଃ
ଶେଷରେ, ରତ୍ନରେ ତିଆରି ରଥରେ ବସି ରାଜା ଗୋଲୋକକୁ ଗଲେ।
ପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ କଥଂ ଵିପ୍ରାଭିଶପ୍ତଶ୍ଚ କଥଂ ସଂପ୍ରାପ ରାଧିକାମ୍
ପାର୍ବତୀ ପଚାରିଲେ: ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କିପରି ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ, ଏବଂ ସେ କିପରି ରାଧିକାଙ୍କୁ ପାଇଲେ?
ସର୍ଵାତ୍ମନଶ୍ଚ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ପତ୍ନୀଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣପୂଜିତାମ୍
ସେ କିପରି ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା ଥିବା, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟାକୁ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ଭାବେ ପାଇଲେ?
ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ତପସ୍ତେପେ ପୁରା ଵିଧିଃ
ପୁରୁଣା ଦିନରେ ବିଷ୍ଣୁ ଷଷ୍ଟି ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।
କଥଂ ଦଦର୍ଶ ତାଂ ଦେଵୋ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଂ ପୁରା ସତୀମ୍
ସେ ଦେବତା କିପରି ପୂର୍ବେ ସତୀ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ?
କଥଂ ତ୍ରିଜଗତାଂ ଧାତା ତସ୍ମୈ ତତ୍କଵଚଂ ଦଦୌ
ତିନି ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା କିପରି ସେଠିଏ ତାଙ୍କୁ ସେଇ କବଚ ଦେଇଥିଲେ?
ଶ୍ରୀମହାଦେଵ ଉଵାଚ ବ୍ରହ୍ମାତ୍ମଜସ୍ତପସ୍ଵୀ ଚ ଶତରୂପାପତିଃ ପ୍ରଭୁଃ
ଶ୍ରୀମହାଦେବ କହିଲେ: ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର, ତପସ୍ବୀ ଏବଂ ଶତରୂପାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ସେଇ ପ୍ରଭୁ।
ଉତ୍ତାନପାଦସ୍ତତ୍ପୁତ୍ରସ୍ତତ୍ପୁତ୍ରୋ ଧ୍ରୁଵ ଏଵ ଚ
ଉତ୍ତାନପାଦ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି ଧ୍ରୁବ।
ଉତ୍କଲସ୍ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରଶ୍ଚ ନାରାଯଣପରାଯଣଃ
ଉତ୍କଳ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ଥିଲେ, ଯିଏ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭକ୍ତି କରୁଥିଲେ।
ସର୍ଵାଣି ରତ୍ନପାତ୍ରାଣି ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯୋ ଦଦୌ ମୁଦା
ସେ ସମସ୍ତ ରତ୍ନପାତ୍ର ଆନନ୍ଦରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯୋ ଦଦୌ ରାଜା ଯଜ୍ଞାନ୍ତେ ସ ମହୋତ୍ସଵେ 2.50.
ଯଜ୍ଞର ଶେଷରେ, ଏହି ମହାଉତ୍ସବରେ ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଇଥିଲେ।
ସୁଯଜ୍ଞଂ ନାମ ନୃପତିଂ ଚକାର ସୁରସଂସଦି
ଦେବମଣ୍ଡଳର ସଭାରେ, ସେ ରାଜାଙ୍କୁ 'ସୁଯଜ୍ଞ' ନାମରେ ପରିଚିତ କରାଯାଇଥିଲା।
ଅନ୍ନଦାତା ରତ୍ନଦାତା ଦାତା ଵୈ ସର୍ଵସମ୍ପଦାମ୍
ସେ ଖାଦ୍ୟଦାତା, ରତ୍ନଦାତା, ସମସ୍ତ ସମ୍ପଦର ଦାତା ଥିଲେ।
ନିତ୍ଯଂ ଦଦୌ ସ ଵିପ୍ରେଭ୍ଯୋ ମୁଦାଯୁକ୍ତଃ ସଦକ୍ଷିଣମ୍
ସେ ସଦା ଆନନ୍ଦରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଉଥିଲେ, ଯଥାଯଥ ଦକ୍ଷିଣା ସହିତ।
ସୁପକ୍ଵାନି ଚ ମାଂସାନି ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯଶ୍ଚ ପାର୍ଵତି
ହେ ପାର୍ବତୀ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଭଲଭାବରେ ରନ୍ଧା ମାଂସ ଦେଉଥିଲେ।
ଚୋଷ୍ଯୈଶ୍ଚର୍ଵ୍ଯୈର୍ଲେହ୍ଯପେଯୈରତିତୃପ୍ତଂ ଦିନେ ଦିନେ
ଭଜା, ଚବାଇବା, ଲେପିବା ଏବଂ ପିଇବା ଖାଦ୍ୟରେ ସେମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଉଥିଲେ।
ପୂର୍ଣମନ୍ନଂ ଚ ସୂପାକ୍ତଂ ସଗଵ୍ଯଂ ମାଂସଵର୍ଜିତମ୍
ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୋଜନ, ଡାଲି ଓ ଘିଅ ଦେଇ, କିନ୍ତୁ ମାଂସ ବିନା ଦେଉଥିଲେ।
ନ ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ ସୁଯଜ୍ଞଂ ଚ ତୁଷ୍ଟୁଵୁସ୍ତତ୍ପିତୄଂଶ୍ଚ ତେ
କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ସୁଯଜ୍ଞଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ ନାହିଁ, ବରଂ ତାଙ୍କର ପିତୃପୁରୁଷମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ଚକ୍ରୁଃ ସୁଭୋଜନଂ ଵିପ୍ରାଶ୍ଚାତିତୃପ୍ତାଶ୍ଚ ସୁନ୍ଦରି
ବିପ୍ରମାନେ ଭଲ ଖାଦ୍ୟ ପକାଇଲେ ଏବଂ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ସେମାନେ ବହୁତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ।
ଵୃଷଲେଭ୍ଯୋ ଦଦୁଃ କିଞ୍ଚିତ୍କିଞ୍ଚିତ୍ପଥି ଚ ତତ୍ଯଜୁଃ
ସେମାନେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟମାନେଙ୍କୁ କିଛି ଦେଲେ ଏବଂ ରାସ୍ତାରେ କିଛି ଛାଡିଦେଲେ।
ତଥାପ୍ଯୁର୍ଵରିତଂ ତତ୍ର ଚାନ୍ନରାଶିସହସ୍ରକମ୍ ।। 2.50.
ତଥାପି ସେଠାରେ ହଜାର ଖାଦ୍ୟର ଢେର ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଗଲା।
ରତ୍ନେନ୍ଦ୍ରସାରସଂକ୍ଲୃପ୍ତଚ୍ଛତ୍ରକୋଟିସମନ୍ଵିତେ
ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ସଜିଥିବା ଛତା ଓ ଅନେକ ଛତା ଦ୍ୱାରା ସୁଶୋଭିତ ଥିଲା।
ଚନ୍ଦନାଦିସୁସଂସୃଷ୍ଟେ ରମ୍ଯେ ଚନ୍ଦନପଲ୍ଲଵୈଃ
ଚନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧି ଦ୍ରବ୍ୟରେ ମିଶାଯାଇଥିବା, ଚନ୍ଦନପତ୍ରରେ ସଜାଯାଇଥିବା ଏକ ମନୋହର ସ୍ଥାନ ଥିଲା।
ଚନ୍ଦନାଗୁରୁକସ୍ତୂରୀଵନସିନ୍ଦୂରସଂସ୍କୃତେ
ଚନ୍ଦନ, ଅଗୁରୁ, କଷ୍ଟୂରୀ ଓ ବନସିନ୍ଧୂର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଥିଲା।