ତାଭିର୍ଭକ୍ତ୍ଯା ଯୁତାଭିଶ୍ଚ କାତରାଭିଶ୍ଚ ସଂସ୍ତୁତା ଦଶଯୋଜନଵିସ୍ତୀର୍ଣଂ ଦୈର୍ଘ୍ଯେ ତଚ୍ଛତଯୋଜନମ୍
ଭକ୍ତି ଓ ଚିନ୍ତାରେ ଭରିଥିବା ସଖୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ। ସେଠାର ଅଞ୍ଚଳ ଦଶ ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା ଏବଂ ଶତ ଯୋଜନ ଲମ୍ବା ଥିଲା।
ସହସ୍ରଚକ୍ରଯୁକ୍ତଂ ଚ ନାନାଚିତ୍ରସମନ୍ଵିତମ୍
ସେଠାରେ ହଜାର ଚକ୍ର ଥିଲା ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଚିତ୍ରରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।
ଅମୂଲ୍ଯରତ୍ନନିର୍ମାଣଦର୍ପଣୈଃ ପରିଶୋଭିତମ୍
ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଦର୍ପଣରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା ।
ସଦ୍ରତ୍ନ କଲଶୈର୍ଯୁକ୍ତଂ ରମ୍ଯୈର୍ମନ୍ଦିରକୋଟିଭିଃ
ଶୁଭ ରତ୍ନଖଚିତ କଳଶ ଓ ଅନେକ ସୁନ୍ଦର ମନ୍ଦିରରେ ଏହା ସଜିଥିଲା ।
ଯଯୌ ରଥେନ ତେନୈଵ ସୁମନୋମାଲିନା ପ୍ରିଯେ
ପ୍ରିୟେ, ସୁଗନ୍ଧ ମାଳା ପିନ୍ଧି ସେ ସେଇ ରଥରେ ଯାତ୍ରା କଲେ ।
କୃଷ୍ଣଂ କୃତ୍ଵା ସାଵଧାନଂ ଗୋପୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ପଲାଯିତଃ 2.49.
ଗୋପମାନେ ସହିତ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସଚେତନ କରି ସେ ଦୌଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ ।
ସ୍ଵପ୍ରେମମଗ୍ନଃ କୃଷ୍ଣୋଽପି ତିରୋଧାନଂ ଚକାର ସଃ
କୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ ନିଜ ପ୍ରେମରେ ଲୀନ ହୋଇ ଦୃଶ୍ୟ ହେଉନଥିଲେ ।
ରାଧାପ୍ରକୋପଭୀତା ଚ ପ୍ରାଣାଂସ୍ତତ୍ଯାଜ ତତ୍କ୍ଷଣମ୍
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ରୋଷରେ ଭୟଭୀତ ରାଧା ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କଲେ ।
ପ୍ରଯଯୁଃ ଶରଣଂ ସାଧ୍ଵୀଂ ଵିରଜାଂ ତତ୍କ୍ଷଣଂ ଭିଯା
ଭୟରେ ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ସତୀ ଓ ଧର୍ମିକ ବିରଜାଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ ।
କୋଟିଯୋଜନଵିସ୍ତୀର୍ଣା ଦୀର୍ଘେ ଶତଗୁଣା ତଥା
ସେ କୋଟି ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା ଓ ଶତଗୁଣ ଲମ୍ବା ହୋଇଗଲେ ।
ବଭୂଵୁଃ କ୍ଷୁଦ୍ରନଦ୍ଯଶ୍ଚ ତଦାଽନ୍ଯା ଗୋପ୍ଯ ଏଵ ଚ
ତାହାପରେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଛୋଟ ନଦୀ ଓ ଗୋପୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ।
ଇମେ ସପ୍ତ ସମୁଦ୍ରାଶ୍ଚ ଵିରଜାନନ୍ଦନା ଭୁଵି
ଏହି ସାତଟି ସମୁଦ୍ର ବିରଜାଙ୍କ ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମିଥିବା କନ୍ୟାମାନେ ।
ନ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିରଜାଂ କୃଷ୍ଣଂ ସ୍ଵଗୃହଂ ଚ ପୁନର୍ଯଯୌ
ବିରଜା କିମ୍ବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିନଥିବାରୁ ସେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଲେ ନାହିଁ ।
ଗୋପୀଭିର୍ଦ୍ଵାରି ଯୁକ୍ତାଭିର୍ଵାରିତୋଽପି ପୁନଃ ପୁନଃ
ଗୋପୀମାନେ ଦ୍ୱାରରେ ଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ସେ ପୁନିପୁନି ବାରଣ କଲେ ।
ସୁଦାମା ଭର୍ତ୍ସଯାମାସ ତାଂ ତଥା କୃଷ୍ଣସନ୍ନିଧୌ
ସୁଦାମା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ତାଙ୍କୁ ତିବ୍ର ଭାବରେ ଡାଟିଲେ ।
ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵମାସୁରୀଂ ଯୋନିଂ ଗଚ୍ଛ ଦୂରମତୋ ଦ୍ରୁତମ୍ 2.49.
ତୁମେ ଏଠାରୁ ଦୂରେ ଶୀଘ୍ର ଯାଅ, ଅସୁରୀ ଯୋନିରେ ଜନ୍ମ ନିଅ ।
ଭଵ ଗୋପୀ ଗୋପକନ୍ଯାମୁଖ୍ଯାଭିଃ ସ୍ଵାଭିରେଵ ଚ
ତୁମେ ଗୋପୀ ଭାବେ, ଗୋପମାନେର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କନ୍ୟାମାନେ ସହ ଜନ୍ମ ନିଅ ।
ତତ୍ର ଭାରାଵତରଣଂ ଭଗଵାଂଶ୍ଚ କରିଷ୍ଯତି ସାଶ୍ରୁନେତ୍ରୋ ମୋହଯୁକ୍ତସ୍ତତୋ ଗନ୍ତୁଂ ସମୁଦ୍ଯତଃ
ସେଠାରେ ଭଗବାନ ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ କରିବେ; ଲୁହାଭରା ଚକ୍ଷୁ ଓ ମନ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ସେ ଚାଲିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ ।
ରାଧା ଜଗାମ ତତ୍ପଶ୍ଚାତ୍ସାଶ୍ରୁନେତ୍ରାଽତିଵିହ୍ଵଲା
ରାଧା ତାଙ୍କ ପଛରେ ଲୁହାଭରା ଆଖି ଓ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଚାଲିଗଲେ ।
କୃଷ୍ଣସ୍ତାଂ ବୋଧଯାମାସ ଵିଦ୍ଯଯା ଚ କୃପାନିଧିଃ
କୃଷ୍ଣ, କୃପାର ସାଗର, ତାଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ଦେଇ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଲେ ।
ସ ଚାସୁରଃ ଶଙ୍ଖଚୂଡୋ ବଭୂଵ ତୁଲସୀପତିଃ
ସେ ଦାନବ ଶଂଖଚୂଡ ହେଲେ, ଯିଏ ତୁଳସୀଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ଥିଲେ।
ରାଧା ଜଗାମ ଵାରାହେ ଗୋକୁଲଂ ଭାରତଂ ସତୀ
ଭାରତ, ସତୀ ରାଧା ବରାହ କଳ୍ପରେ ଗୋକୁଳକୁ ଗଲେ।
ଅଯୋନିସମ୍ଭଵା ଦେଵୀ ଵାଯୁଗର୍ଭା କଲାଵତୀ
ଯିଏ ଜଣ୍ମଦାନୀ ନୁହଁନ୍ତି, ସେ ଦେବୀ କଳାବତୀ ବାୟୁରେ ଗର୍ଭଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ଅତୀତେ ଦ୍ଵାଦଶାବ୍ଦେ ତୁ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂ ନଵଯୌଵନାମ୍
ବାରଷ ବର୍ଷ ପରେ, ତାଙ୍କୁ ନୂତନ ଯୌବନରେ ଦେଖି—
ଛାଯାଂ ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ତଦ୍ଗେହେ ସାଽନ୍ତର୍ଦ୍ଧାନମଵାପ ହ
ସେ ତାହାଁର ଘରେ ନିଜ ଛାୟା ରଖି, ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ।
ଗତେ ଚତୁର୍ଦଶାବ୍ଦେ ତୁ କଂସଭୀତେଶ୍ଛଲେନ ଚ 2.49.
ଚଉଦ୍ଦ ବର୍ଷ ପରେ, କଂସଙ୍କ ଭୟରେ ଏକ ଉପାୟ କରି—
କୃଷ୍ଣମାତା ଯଶୋଦା ଯା ରାଯାଣସ୍ତତ୍ସହୋଦରଃ
କୃଷ୍ଣଙ୍କର ମାଁ ଯଶୋଦା ଓ ତାଙ୍କର ଭାଇ ରାୟାଣ—
କୃଷ୍ଣେନ ସହ ରାଧାଯାଃ ପୁଣ୍ଯେ ଵୃନ୍ଦାଵନେ ଵନେ
ପବିତ୍ର ବୃନ୍ଦାବନ ଜଙ୍ଗଲରେ, କୃଷ୍ଣ ଓ ରାଧା ସହିତ—
ସ୍ଵପ୍ନେ ରାଧାପଦାମ୍ଭୋଜଂ ନହି ପଶ୍ଯନ୍ତି ବଲ୍ଲଵାଃ
ଗୋପମାନେ ସ୍ଵପ୍ନରେ ରାଧାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ ଦେଖିନଥିଲେ।
ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ତପସ୍ତେପେ ପୁରା ଵିଧିଃ
ପୁରୁଣା ଦିନରେ ବ୍ରହ୍ମା ଷଠି ହଜାର ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।