ରତ୍ନପ୍ରଦୀପସଂଯୁକ୍ତେ ରତ୍ନନିର୍ମାଣମଣ୍ଡଲେ
ରତ୍ନମୟ ଦୀପ ଓ ରତ୍ନରେ ତିଆରି ମଣ୍ଡପରେ ସେମାନେ ଥିଲେ।
କସ୍ତୂରୀକୁଂକୁମାରକ୍ତେ ସୁଚନ୍ଦନସୁଧୂପିତେ
ମୁସ୍କ ଓ କୁଙ୍କୁମରେ ରଙ୍ଗା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚନ୍ଦନର ସୁଗନ୍ଧରେ ମନୋହର ଥିଲେ।
ସୁରତାଦ୍ଵିରତିର୍ନାସ୍ତି ଦମ୍ପତୀ ରତିପଣ୍ଡିତୌ
ସେ ଦମ୍ପତି ରତିରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେବେ ମଧୁର କ୍ରୀଡାର ବିରତି ହେଉନଥିଲା।
ମନ୍ଵନ୍ତରାଣାଂ ଲକ୍ଷଶ୍ଚ କାଲଃ ପରିମିତୋ ଗତଃ
ଲକ୍ଷ ମନ୍ବନ୍ତର ସମୟ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶେଷ ହୋଇଗଲା।
ଦୂତ୍ଯଶ୍ଚତସ୍ରୋ ଜ୍ଞାତ୍ଵାଽଥ ଜଗଦୁସ୍ତାଂ ତୁ ରାଧିକମ୍
ଏହା ଜାଣି, ଚାରିଜଣ ଦୂତୀ ଗିଏ ଏବଂ ରାଧିକାଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେଲେ।
ପ୍ରବୋଧିତା ଚ ସଖିଭିଃ କୋପରକ୍ତାସ୍ଯଲୋଚନା 2.49.
ସଖୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଜଗାଇଲେ, ତାଙ୍କର ମୁଁହ ଓ ଚକ୍ଷୁ ରୋଷରେ ରଙ୍ଗା ହୋଇଯାଇଥିଲା।
କ୍ରୀଡାପଦ୍ମଂ ଚ ସଦ୍ରତ୍ନାମୂଲ୍ଯଦର୍ପଣମୁଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ଖେଳା ପଦ୍ମ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଏବଂ ଜ୍ଵଳନ୍ତ ଦର୍ପଣରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲା।
ପ୍ରକ୍ଷାଲ୍ଯ ତୋଯାଞ୍ଜଲିଭିର୍ମୁଖରାଗମଲକ୍ତକମ୍
ସେ ଜଳ ଦେଇ ହାତ ଧୁଇଲେ, ମୁଁହର ଲାଲ ରଙ୍ଗ ଓ ଲାକ୍ ହଟାଇଦେଲେ।
ଶୁକ୍ଲଵସ୍ତ୍ରପରୀଧାନା ରୂକ୍ଷା ଵେଷାଦିଵର୍ଜିତା
ସେ ଧଳା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, କଠୋର ମନୋଭାବରେ, ଏବଂ କୌଣସି ଅଳଙ୍କାର ନଥିଲା।
ଆଜୁହାଵ ସଖୀସଂଘଂ ରୋଷଵିସ୍ଫୁରିତାଧରା
କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କର ଅଠି ଫୁଲିଯାଇଥିଲା, ସେ ସଖୀମାନଙ୍କ ସମୂହକୁ ଡାକିଲେ।
ତାଭିର୍ଭକ୍ତ୍ଯା ଯୁତାଭିଶ୍ଚ କାତରାଭିଶ୍ଚ ସଂସ୍ତୁତା ଦଶଯୋଜନଵିସ୍ତୀର୍ଣଂ ଦୈର୍ଘ୍ଯେ ତଚ୍ଛତଯୋଜନମ୍
ଭକ୍ତି ଓ ଚିନ୍ତାରେ ଭରିଥିବା ସଖୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ। ସେଠାର ଅଞ୍ଚଳ ଦଶ ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା ଏବଂ ଶତ ଯୋଜନ ଲମ୍ବା ଥିଲା।
ସହସ୍ରଚକ୍ରଯୁକ୍ତଂ ଚ ନାନାଚିତ୍ରସମନ୍ଵିତମ୍
ସେଠାରେ ହଜାର ଚକ୍ର ଥିଲା ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଚିତ୍ରରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।
ଅମୂଲ୍ଯରତ୍ନନିର୍ମାଣଦର୍ପଣୈଃ ପରିଶୋଭିତମ୍
ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଦର୍ପଣରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା ।
ସଦ୍ରତ୍ନ କଲଶୈର୍ଯୁକ୍ତଂ ରମ୍ଯୈର୍ମନ୍ଦିରକୋଟିଭିଃ
ଶୁଭ ରତ୍ନଖଚିତ କଳଶ ଓ ଅନେକ ସୁନ୍ଦର ମନ୍ଦିରରେ ଏହା ସଜିଥିଲା ।
ଯଯୌ ରଥେନ ତେନୈଵ ସୁମନୋମାଲିନା ପ୍ରିଯେ
ପ୍ରିୟେ, ସୁଗନ୍ଧ ମାଳା ପିନ୍ଧି ସେ ସେଇ ରଥରେ ଯାତ୍ରା କଲେ ।
କୃଷ୍ଣଂ କୃତ୍ଵା ସାଵଧାନଂ ଗୋପୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ପଲାଯିତଃ 2.49.
ଗୋପମାନେ ସହିତ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସଚେତନ କରି ସେ ଦୌଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ ।
ସ୍ଵପ୍ରେମମଗ୍ନଃ କୃଷ୍ଣୋଽପି ତିରୋଧାନଂ ଚକାର ସଃ
କୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ ନିଜ ପ୍ରେମରେ ଲୀନ ହୋଇ ଦୃଶ୍ୟ ହେଉନଥିଲେ ।
ରାଧାପ୍ରକୋପଭୀତା ଚ ପ୍ରାଣାଂସ୍ତତ୍ଯାଜ ତତ୍କ୍ଷଣମ୍
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ରୋଷରେ ଭୟଭୀତ ରାଧା ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କଲେ ।
ପ୍ରଯଯୁଃ ଶରଣଂ ସାଧ୍ଵୀଂ ଵିରଜାଂ ତତ୍କ୍ଷଣଂ ଭିଯା
ଭୟରେ ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ସତୀ ଓ ଧର୍ମିକ ବିରଜାଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ ।
କୋଟିଯୋଜନଵିସ୍ତୀର୍ଣା ଦୀର୍ଘେ ଶତଗୁଣା ତଥା
ସେ କୋଟି ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା ଓ ଶତଗୁଣ ଲମ୍ବା ହୋଇଗଲେ ।
ବଭୂଵୁଃ କ୍ଷୁଦ୍ରନଦ୍ଯଶ୍ଚ ତଦାଽନ୍ଯା ଗୋପ୍ଯ ଏଵ ଚ
ତାହାପରେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଛୋଟ ନଦୀ ଓ ଗୋପୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ।
ଇମେ ସପ୍ତ ସମୁଦ୍ରାଶ୍ଚ ଵିରଜାନନ୍ଦନା ଭୁଵି
ଏହି ସାତଟି ସମୁଦ୍ର ବିରଜାଙ୍କ ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମିଥିବା କନ୍ୟାମାନେ ।
ନ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିରଜାଂ କୃଷ୍ଣଂ ସ୍ଵଗୃହଂ ଚ ପୁନର୍ଯଯୌ
ବିରଜା କିମ୍ବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିନଥିବାରୁ ସେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଲେ ନାହିଁ ।
ଗୋପୀଭିର୍ଦ୍ଵାରି ଯୁକ୍ତାଭିର୍ଵାରିତୋଽପି ପୁନଃ ପୁନଃ
ଗୋପୀମାନେ ଦ୍ୱାରରେ ଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ସେ ପୁନିପୁନି ବାରଣ କଲେ ।
ସୁଦାମା ଭର୍ତ୍ସଯାମାସ ତାଂ ତଥା କୃଷ୍ଣସନ୍ନିଧୌ
ସୁଦାମା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ତାଙ୍କୁ ତିବ୍ର ଭାବରେ ଡାଟିଲେ ।
ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵମାସୁରୀଂ ଯୋନିଂ ଗଚ୍ଛ ଦୂରମତୋ ଦ୍ରୁତମ୍ 2.49.
ତୁମେ ଏଠାରୁ ଦୂରେ ଶୀଘ୍ର ଯାଅ, ଅସୁରୀ ଯୋନିରେ ଜନ୍ମ ନିଅ ।
ଭଵ ଗୋପୀ ଗୋପକନ୍ଯାମୁଖ୍ଯାଭିଃ ସ୍ଵାଭିରେଵ ଚ
ତୁମେ ଗୋପୀ ଭାବେ, ଗୋପମାନେର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କନ୍ୟାମାନେ ସହ ଜନ୍ମ ନିଅ ।
ତତ୍ର ଭାରାଵତରଣଂ ଭଗଵାଂଶ୍ଚ କରିଷ୍ଯତି ସାଶ୍ରୁନେତ୍ରୋ ମୋହଯୁକ୍ତସ୍ତତୋ ଗନ୍ତୁଂ ସମୁଦ୍ଯତଃ
ସେଠାରେ ଭଗବାନ ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ କରିବେ; ଲୁହାଭରା ଚକ୍ଷୁ ଓ ମନ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ସେ ଚାଲିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ ।
ରାଧା ଜଗାମ ତତ୍ପଶ୍ଚାତ୍ସାଶ୍ରୁନେତ୍ରାଽତିଵିହ୍ଵଲା
ରାଧା ତାଙ୍କ ପଛରେ ଲୁହାଭରା ଆଖି ଓ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଚାଲିଗଲେ ।
କୃଷ୍ଣସ୍ତାଂ ବୋଧଯାମାସ ଵିଦ୍ଯଯା ଚ କୃପାନିଧିଃ
କୃଷ୍ଣ, କୃପାର ସାଗର, ତାଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ଦେଇ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଲେ ।