ସ୍ଵେଚ୍ଛାମଯଂ ନିତ୍ଯରୂପଂ ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହଵିଗ୍ରହମ୍ 2.48.
ସ୍ୱଇଚ୍ଛାର ରୂପ, ନିତ୍ୟ ଦେହୀ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ କୃପାର ମୂର୍ତ୍ତି।
ତସ୍ଯ ପ୍ରାଣାଧିକା ରାଧା ବହୁସୌଭାଗ୍ଯସଂଯୁତା
ବହୁ ସୌଭାଗ୍ୟରେ ଯୁକ୍ତ ରାଧା, ସେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ।
ମାନିନୀଂ ରାଧିକାଂ ସନ୍ତଃ ସେଵନ୍ତେ ନିତ୍ଯଶସ୍ସଦା
ସଦା ଓ ସର୍ବଦା ଭଦ୍ରଲୋକମାନେ ମାନିନୀ ରାଧିକାଙ୍କୁ ସେବନ୍ତି।
ସ୍ଵପ୍ନେ ରାଧାପଦାମ୍ଭୋଜଂ ନହି ପଶ୍ଯନ୍ତି ବଲ୍ଲଵାଃ
ବଲ୍ଲଭମାନେ ସ୍ୱପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ରାଧାଙ୍କ ପଦପଦ୍ମ ଦେଖି ପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ସ ଚ ଦ୍ଵାଦଶଗୋପାନାଂ ରାଯାଣପ୍ରଵରଃ ପ୍ରିଯେ
ସେ ଦ୍ବାଦଶ ଗୋପମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାୟ ଥିଲେ, ପ୍ରିୟେ।
ସୁଦାମଶାପାତ୍ସା ଦେଵୀ ଗୋଲୋକାଦାଗତା ମହୀମ୍
ସୁଦାମାଙ୍କ ଶାପରେ, ସେ ଦେବୀ ଗୋଲୋକରୁ ପୃଥିବୀକୁ ଅବତରିଲେ।
ପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ କଥଂ ଶଶାପ ଭୃତ୍ଯୋ ହି ସ୍ଵାଭୀଷ୍ଟାଂ ଦେଵକାମିନୀମ୍
ପାର୍ବତୀ କହିଲେ: କିପରି ଏକ ଦାସ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଲଗ୍ନ ଦେବୀଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଇପାରିଲେ?
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ଗୋପ୍ଯଂ ସର୍ଵପୁରାଣେଷୁ ଶୁଭଦଂ ଭକ୍ତିମୁକ୍ତିଦମ୍
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ଏହା ସମସ୍ତ ପୁରାଣମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଗୁପ୍ତ, ମଙ୍ଗଳମୟ ଏବଂ ଭକ୍ତି ଓ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।
ଏକଦା ରାଧିକେଶଶ୍ଚ ଗୋଲୋକେ ରାସମଣ୍ଡଲେ
ଏକଥରେ ଗୋଲୋକର ରାସମଣ୍ଡଳରେ ରାଧିକାଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ଥିଲେ।
ଗୃହୀତ୍ଵା ଵିରଜାଂ ଗୋପୀଂ ସୁଭାଗ୍ଯାଂ ରାଧିକାସମାମ୍
ସେ ଭାଗ୍ୟଶାଳି ଏବଂ ରାଧିକାଙ୍କ ସମାନ ଭାବରେ ଥିବା ବିରଜା ଗୋପୀଙ୍କୁ ନେଇଥିଲେ।
ରତ୍ନପ୍ରଦୀପସଂଯୁକ୍ତେ ରତ୍ନନିର୍ମାଣମଣ୍ଡଲେ
ରତ୍ନମୟ ଦୀପ ଓ ରତ୍ନରେ ତିଆରି ମଣ୍ଡପରେ ସେମାନେ ଥିଲେ।
କସ୍ତୂରୀକୁଂକୁମାରକ୍ତେ ସୁଚନ୍ଦନସୁଧୂପିତେ
ମୁସ୍କ ଓ କୁଙ୍କୁମରେ ରଙ୍ଗା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚନ୍ଦନର ସୁଗନ୍ଧରେ ମନୋହର ଥିଲେ।
ସୁରତାଦ୍ଵିରତିର୍ନାସ୍ତି ଦମ୍ପତୀ ରତିପଣ୍ଡିତୌ
ସେ ଦମ୍ପତି ରତିରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେବେ ମଧୁର କ୍ରୀଡାର ବିରତି ହେଉନଥିଲା।
ମନ୍ଵନ୍ତରାଣାଂ ଲକ୍ଷଶ୍ଚ କାଲଃ ପରିମିତୋ ଗତଃ
ଲକ୍ଷ ମନ୍ବନ୍ତର ସମୟ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶେଷ ହୋଇଗଲା।
ଦୂତ୍ଯଶ୍ଚତସ୍ରୋ ଜ୍ଞାତ୍ଵାଽଥ ଜଗଦୁସ୍ତାଂ ତୁ ରାଧିକମ୍
ଏହା ଜାଣି, ଚାରିଜଣ ଦୂତୀ ଗିଏ ଏବଂ ରାଧିକାଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେଲେ।
ପ୍ରବୋଧିତା ଚ ସଖିଭିଃ କୋପରକ୍ତାସ୍ଯଲୋଚନା 2.49.
ସଖୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଜଗାଇଲେ, ତାଙ୍କର ମୁଁହ ଓ ଚକ୍ଷୁ ରୋଷରେ ରଙ୍ଗା ହୋଇଯାଇଥିଲା।
କ୍ରୀଡାପଦ୍ମଂ ଚ ସଦ୍ରତ୍ନାମୂଲ୍ଯଦର୍ପଣମୁଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ଖେଳା ପଦ୍ମ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଏବଂ ଜ୍ଵଳନ୍ତ ଦର୍ପଣରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲା।
ପ୍ରକ୍ଷାଲ୍ଯ ତୋଯାଞ୍ଜଲିଭିର୍ମୁଖରାଗମଲକ୍ତକମ୍
ସେ ଜଳ ଦେଇ ହାତ ଧୁଇଲେ, ମୁଁହର ଲାଲ ରଙ୍ଗ ଓ ଲାକ୍ ହଟାଇଦେଲେ।
ଶୁକ୍ଲଵସ୍ତ୍ରପରୀଧାନା ରୂକ୍ଷା ଵେଷାଦିଵର୍ଜିତା
ସେ ଧଳା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, କଠୋର ମନୋଭାବରେ, ଏବଂ କୌଣସି ଅଳଙ୍କାର ନଥିଲା।
ଆଜୁହାଵ ସଖୀସଂଘଂ ରୋଷଵିସ୍ଫୁରିତାଧରା
କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କର ଅଠି ଫୁଲିଯାଇଥିଲା, ସେ ସଖୀମାନଙ୍କ ସମୂହକୁ ଡାକିଲେ।
ତାଭିର୍ଭକ୍ତ୍ଯା ଯୁତାଭିଶ୍ଚ କାତରାଭିଶ୍ଚ ସଂସ୍ତୁତା ଦଶଯୋଜନଵିସ୍ତୀର୍ଣଂ ଦୈର୍ଘ୍ଯେ ତଚ୍ଛତଯୋଜନମ୍
ଭକ୍ତି ଓ ଚିନ୍ତାରେ ଭରିଥିବା ସଖୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ। ସେଠାର ଅଞ୍ଚଳ ଦଶ ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା ଏବଂ ଶତ ଯୋଜନ ଲମ୍ବା ଥିଲା।
ସହସ୍ରଚକ୍ରଯୁକ୍ତଂ ଚ ନାନାଚିତ୍ରସମନ୍ଵିତମ୍
ସେଠାରେ ହଜାର ଚକ୍ର ଥିଲା ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଚିତ୍ରରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।
ଅମୂଲ୍ଯରତ୍ନନିର୍ମାଣଦର୍ପଣୈଃ ପରିଶୋଭିତମ୍
ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଦର୍ପଣରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା ।
ସଦ୍ରତ୍ନ କଲଶୈର୍ଯୁକ୍ତଂ ରମ୍ଯୈର୍ମନ୍ଦିରକୋଟିଭିଃ
ଶୁଭ ରତ୍ନଖଚିତ କଳଶ ଓ ଅନେକ ସୁନ୍ଦର ମନ୍ଦିରରେ ଏହା ସଜିଥିଲା ।
ଯଯୌ ରଥେନ ତେନୈଵ ସୁମନୋମାଲିନା ପ୍ରିଯେ
ପ୍ରିୟେ, ସୁଗନ୍ଧ ମାଳା ପିନ୍ଧି ସେ ସେଇ ରଥରେ ଯାତ୍ରା କଲେ ।
କୃଷ୍ଣଂ କୃତ୍ଵା ସାଵଧାନଂ ଗୋପୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ପଲାଯିତଃ 2.49.
ଗୋପମାନେ ସହିତ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସଚେତନ କରି ସେ ଦୌଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ ।
ସ୍ଵପ୍ରେମମଗ୍ନଃ କୃଷ୍ଣୋଽପି ତିରୋଧାନଂ ଚକାର ସଃ
କୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ ନିଜ ପ୍ରେମରେ ଲୀନ ହୋଇ ଦୃଶ୍ୟ ହେଉନଥିଲେ ।
ରାଧାପ୍ରକୋପଭୀତା ଚ ପ୍ରାଣାଂସ୍ତତ୍ଯାଜ ତତ୍କ୍ଷଣମ୍
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ରୋଷରେ ଭୟଭୀତ ରାଧା ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କଲେ ।
ପ୍ରଯଯୁଃ ଶରଣଂ ସାଧ୍ଵୀଂ ଵିରଜାଂ ତତ୍କ୍ଷଣଂ ଭିଯା
ଭୟରେ ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ସତୀ ଓ ଧର୍ମିକ ବିରଜାଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ ।
କୋଟିଯୋଜନଵିସ୍ତୀର୍ଣା ଦୀର୍ଘେ ଶତଗୁଣା ତଥା
ସେ କୋଟି ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା ଓ ଶତଗୁଣ ଲମ୍ବା ହୋଇଗଲେ ।