ରାଶବ୍ଦୋଚ୍ଚାରଣାଦ୍ଭକ୍ତୋ ରାତି ମୁକ୍ତିଂ ସୁଦୁର୍ଲଭାମ୍ ।। 2.48.
'ରାସ' ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଲେ, ଭକ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରନ୍ତି।
କୃଷ୍ଣଵାମାଂଶସମ୍ଭୂତା ରାଧା ରାସେଶ୍ଵରୀ ପୁରା
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବାମ ଅଂଶରୁ ପୂର୍ବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ରାଧା, ଯିଏ ରାସର ରାଣୀ।
ରା ଇତ୍ଯାଦାନଵଚନୋ ଧା ଚ ନିର୍ଵାଣଵାଚକଃ
'ରା' ଦାନର ଅକ୍ଷର, ଏବଂ 'ଧା' ମୁକ୍ତିର ଅର୍ଥ ଦେଉଛି।
ବଭୂଵ ଗୋପୀସଂଘଶ୍ଚ ରାଧାଯା ଲୋମକୂପତଃ
ରାଧାଙ୍କ ଦେହର ରୋମକୁପରୁ ଗୋପୀମାନଙ୍କ ସମୂହ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
ରାଧାଵାମାଂଶଭାଗେନ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ବଭୂଵ ସା
ରାଧାଙ୍କ ବାମ ଅଂଶର ଅଂଶରେ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
ଚତୁର୍ଭୁଜସ୍ଯ ସା ପତ୍ନୀ ଦେଵୀ ଵୈକୁଣ୍ଠଵାସିନୀ
ସେ ଚାରିଭୁଜା ଭଗବାନଙ୍କ ପତ୍ନୀ, ଯିଏ ବୈକୁଣ୍ଠରେ ବସନ୍ତି।
ତଦଂଶା ମର୍ତ୍ଯଲକ୍ଷ୍ମୀଶ୍ଚ ଗୃହିଣାଂ ଚ ଗୃହେ ଗୃହେ
ତାଙ୍କର ଅଂଶରେ ଏହି ମାନବ ଲକ୍ଷ୍ମୀମାନେ ଘରେ ଘରେ ଗୃହସ୍ଥମାନଙ୍କ ସହିତ ଅଛନ୍ତି।
ସ୍ଵଯଂ ରାଧା କୃଷ୍ଣପତ୍ନୀ କୃଷ୍ଣଵକ୍ଷଃସ୍ଥଲସ୍ଥିତା
ରାଧା ନିଜେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପତ୍ନୀ, ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଛାତିରେ ବସିଛନ୍ତି।
ଆବ୍ରହ୍ମସ୍ତମ୍ବପର୍ଯନ୍ତଂ ସର୍ଵଂ ମିଥ୍ଯୈଵ ପାର୍ଵତି
ବ୍ରହ୍ମାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଘାସ ପତ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସବୁଠି ନିଜେ ମିଥ୍ୟା, ହେ ପାର୍ବତୀ।
ପରଂ ପ୍ରଧାନଂ ପରମଂ ପରମାତ୍ମାନମୀଶ୍ଵରମ୍
ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତତ୍ତ୍ୱ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ପରମ ଆତ୍ମା, ସେଇ ପ୍ରଭୁ—
ସ୍ଵେଚ୍ଛାମଯଂ ନିତ୍ଯରୂପଂ ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହଵିଗ୍ରହମ୍ 2.48.
ସ୍ୱଇଚ୍ଛାର ରୂପ, ନିତ୍ୟ ଦେହୀ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ କୃପାର ମୂର୍ତ୍ତି।
ତସ୍ଯ ପ୍ରାଣାଧିକା ରାଧା ବହୁସୌଭାଗ୍ଯସଂଯୁତା
ବହୁ ସୌଭାଗ୍ୟରେ ଯୁକ୍ତ ରାଧା, ସେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ।
ମାନିନୀଂ ରାଧିକାଂ ସନ୍ତଃ ସେଵନ୍ତେ ନିତ୍ଯଶସ୍ସଦା
ସଦା ଓ ସର୍ବଦା ଭଦ୍ରଲୋକମାନେ ମାନିନୀ ରାଧିକାଙ୍କୁ ସେବନ୍ତି।
ସ୍ଵପ୍ନେ ରାଧାପଦାମ୍ଭୋଜଂ ନହି ପଶ୍ଯନ୍ତି ବଲ୍ଲଵାଃ
ବଲ୍ଲଭମାନେ ସ୍ୱପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ରାଧାଙ୍କ ପଦପଦ୍ମ ଦେଖି ପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ସ ଚ ଦ୍ଵାଦଶଗୋପାନାଂ ରାଯାଣପ୍ରଵରଃ ପ୍ରିଯେ
ସେ ଦ୍ବାଦଶ ଗୋପମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାୟ ଥିଲେ, ପ୍ରିୟେ।
ସୁଦାମଶାପାତ୍ସା ଦେଵୀ ଗୋଲୋକାଦାଗତା ମହୀମ୍
ସୁଦାମାଙ୍କ ଶାପରେ, ସେ ଦେବୀ ଗୋଲୋକରୁ ପୃଥିବୀକୁ ଅବତରିଲେ।
ପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ କଥଂ ଶଶାପ ଭୃତ୍ଯୋ ହି ସ୍ଵାଭୀଷ୍ଟାଂ ଦେଵକାମିନୀମ୍
ପାର୍ବତୀ କହିଲେ: କିପରି ଏକ ଦାସ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଲଗ୍ନ ଦେବୀଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଇପାରିଲେ?
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ଗୋପ୍ଯଂ ସର୍ଵପୁରାଣେଷୁ ଶୁଭଦଂ ଭକ୍ତିମୁକ୍ତିଦମ୍
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ଏହା ସମସ୍ତ ପୁରାଣମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଗୁପ୍ତ, ମଙ୍ଗଳମୟ ଏବଂ ଭକ୍ତି ଓ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।
ଏକଦା ରାଧିକେଶଶ୍ଚ ଗୋଲୋକେ ରାସମଣ୍ଡଲେ
ଏକଥରେ ଗୋଲୋକର ରାସମଣ୍ଡଳରେ ରାଧିକାଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ଥିଲେ।
ଗୃହୀତ୍ଵା ଵିରଜାଂ ଗୋପୀଂ ସୁଭାଗ୍ଯାଂ ରାଧିକାସମାମ୍
ସେ ଭାଗ୍ୟଶାଳି ଏବଂ ରାଧିକାଙ୍କ ସମାନ ଭାବରେ ଥିବା ବିରଜା ଗୋପୀଙ୍କୁ ନେଇଥିଲେ।
ରତ୍ନପ୍ରଦୀପସଂଯୁକ୍ତେ ରତ୍ନନିର୍ମାଣମଣ୍ଡଲେ
ରତ୍ନମୟ ଦୀପ ଓ ରତ୍ନରେ ତିଆରି ମଣ୍ଡପରେ ସେମାନେ ଥିଲେ।
କସ୍ତୂରୀକୁଂକୁମାରକ୍ତେ ସୁଚନ୍ଦନସୁଧୂପିତେ
ମୁସ୍କ ଓ କୁଙ୍କୁମରେ ରଙ୍ଗା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚନ୍ଦନର ସୁଗନ୍ଧରେ ମନୋହର ଥିଲେ।
ସୁରତାଦ୍ଵିରତିର୍ନାସ୍ତି ଦମ୍ପତୀ ରତିପଣ୍ଡିତୌ
ସେ ଦମ୍ପତି ରତିରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେବେ ମଧୁର କ୍ରୀଡାର ବିରତି ହେଉନଥିଲା।
ମନ୍ଵନ୍ତରାଣାଂ ଲକ୍ଷଶ୍ଚ କାଲଃ ପରିମିତୋ ଗତଃ
ଲକ୍ଷ ମନ୍ବନ୍ତର ସମୟ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶେଷ ହୋଇଗଲା।
ଦୂତ୍ଯଶ୍ଚତସ୍ରୋ ଜ୍ଞାତ୍ଵାଽଥ ଜଗଦୁସ୍ତାଂ ତୁ ରାଧିକମ୍
ଏହା ଜାଣି, ଚାରିଜଣ ଦୂତୀ ଗିଏ ଏବଂ ରାଧିକାଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେଲେ।
ପ୍ରବୋଧିତା ଚ ସଖିଭିଃ କୋପରକ୍ତାସ୍ଯଲୋଚନା 2.49.
ସଖୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଜଗାଇଲେ, ତାଙ୍କର ମୁଁହ ଓ ଚକ୍ଷୁ ରୋଷରେ ରଙ୍ଗା ହୋଇଯାଇଥିଲା।
କ୍ରୀଡାପଦ୍ମଂ ଚ ସଦ୍ରତ୍ନାମୂଲ୍ଯଦର୍ପଣମୁଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ଖେଳା ପଦ୍ମ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଏବଂ ଜ୍ଵଳନ୍ତ ଦର୍ପଣରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲା।
ପ୍ରକ୍ଷାଲ୍ଯ ତୋଯାଞ୍ଜଲିଭିର୍ମୁଖରାଗମଲକ୍ତକମ୍
ସେ ଜଳ ଦେଇ ହାତ ଧୁଇଲେ, ମୁଁହର ଲାଲ ରଙ୍ଗ ଓ ଲାକ୍ ହଟାଇଦେଲେ।
ଶୁକ୍ଲଵସ୍ତ୍ରପରୀଧାନା ରୂକ୍ଷା ଵେଷାଦିଵର୍ଜିତା
ସେ ଧଳା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, କଠୋର ମନୋଭାବରେ, ଏବଂ କୌଣସି ଅଳଙ୍କାର ନଥିଲା।
ଆଜୁହାଵ ସଖୀସଂଘଂ ରୋଷଵିସ୍ଫୁରିତାଧରା
କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କର ଅଠି ଫୁଲିଯାଇଥିଲା, ସେ ସଖୀମାନଙ୍କ ସମୂହକୁ ଡାକିଲେ।