ଶ୍ରୀପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ ପାଞ୍ଚରାତ୍ରାଦିକଂ ନୀତିଶାସ୍ତ୍ରଯୋଗଂ ଚ ଯୋଗିନାମ୍
ଶ୍ରୀପାର୍ବତୀ କହିଲେ: ପାଞ୍ଚରାତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନୀତିଶାସ୍ତ୍ର, ଯୋଗୀମାନେ ନିମନ୍ତେ ଯୋଗ ଶିକ୍ଷା।
ସିଦ୍ଧାନାଂ ସିଦ୍ଧିଶାସ୍ତ୍ରଂ ଚ ନାନାତନ୍ତ୍ରଂ ମନୋହରମ୍ 2.48.
ସିଦ୍ଧମାନେ ପାଇଁ ସିଦ୍ଧି ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ବିଭିନ୍ନ ଆକର୍ଷଣୀୟ ତନ୍ତ୍ର।
ଶ୍ରୁତୌ ଶ୍ରୁତଂ ପ୍ରଶସ୍ତଂ ଚ ରାଧାଯାଶ୍ଚ ସମାସତଃ
ଶାସ୍ତ୍ରରେ ମୁଁ ରାଧାଙ୍କର ପ୍ରଶଂସିତ କଥା ସଂକ୍ଷେପରେ ଶୁଣିଛି।
ଆଗମାଖ୍ଯାନକାଲେ ଚ ଭଵତା ସ୍ଵୀକୃତଂ ପୁରା
ଏବଂ ଆଗମ କଥା କହିବା ବେଳେ, ଆପଣ ପୂର୍ବରୁ ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ।
ତଦୁତ୍ପତିଂ ଚ ତଦ୍ଧ୍ଯାନଂ ନାମ୍ନୋ ମାହାତ୍ମ୍ଯମୁତ୍ତମମ୍
ତାଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି, ଧ୍ୟାନ ଓ ତାଙ୍କ ନାମର ଶ୍ରେଷ୍ଠତା।
ଆରାଧନଵିଧାନଂ ଚ ପୂଜାପଦ୍ଧତିମୀପ୍ସିତାମ୍
ପୂଜା ବିଧି ଓ ଇଚ୍ଛିତ ପୂଜା ପ୍ରଣାଳୀ।
କଥଂ ନ କଥିତଂ ପୂର୍ଵମାଗମାଖ୍ଯାନକାଲତଃ
ଆଗମ କଥା କହିବା ବେଳେ ଏହା ପୂର୍ବରୁ କାହିଁକି କୁହାଯାଇନଥିଲା?
ପଞ୍ଚଵକ୍ତ୍ରଶ୍ଚ ଭଗଵାଞ୍ଛୁଷ୍କକଣ୍ଠୋଷ୍ଠତାଲୁକଃ
ପଞ୍ଚମୁଖୀ ଭଗବାନଙ୍କ କଣ୍ଠ, ଓଠ ଓ ତାଳୁ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଥିଲା।
ସସ୍ମାର କୃଷ୍ଣଂ ଧ୍ଯାନେନାଭୀଷ୍ଟଦେଵଂ କୃପାନିଧିମ୍
ସେ ଧ୍ୟାନ ମାଧ୍ୟମରେ ନିଜ ପ୍ରିୟ ଦେବତା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ, ଯିଏ କରୁଣାର ସାଗର, ସ୍ମରଣ କଲେ।
ନିଷିଦ୍ଧୋଽହଂ ଭଗଵତା କୃଷ୍ଣେନ ପରମାତ୍ମନା
ମୁଁ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିଷେଧିତ ହୋଇଛି।
ମଦର୍ଦ୍ଧାଂଗସ୍ଵରୂପା ତ୍ଵଂ ନ ମଦ୍ଭିନ୍ନା ସ୍ଵରୂପତଃ 2.48.
ତୁମେ ମୋ ଅର୍ଧାଙ୍ଗ ସ୍ୱରୂପ, ସ୍ୱରୂପରେ ମୋଠାରୁ ଅଲଗା ନୁହଁ।
ମଦିଷ୍ଟଦେଵକାନ୍ତାଯା ରାଧାଯାଶ୍ଚରିତଂ ସତି
ମୋ ପ୍ରିୟ ଦେବତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ରାଧାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ସବୁ ନିଶ୍ଚୟ ସତ୍ୟ।
ଜାନାମି ତଦହଂ ଦୁର୍ଗେ ସର୍ଵଂ ପୂର୍ଵାପରଂ ଵରମ୍
ମୁଁ ସେ ସବୁ କଥା ଜାଣେ, ହେ ଦୁର୍ଗା, ଗତ ଓ ଆଗାମୀ ସବୁ ଉତ୍ତମ କଥା।
ନ ତତ୍ସନତ୍କୁମାରଶ୍ଚ ନ ଚ ଧର୍ମଃ ସନାତନଃ
ସେଥିରେ ସନତ୍କୁମାର କିମ୍ବା ଚିରନ୍ତନ ଧର୍ମ ମଧ୍ୟ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ।
ମତ୍ତୋ ବଲଵତୀ ତ୍ଵଂ ଚ ପ୍ରାଣାଂସ୍ତ୍ଯକ୍ତୁଂ ସମୁଦ୍ଯତା
ତୁମେ ମୋଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ହେ ଦୁର୍ଗା, ଏବଂ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।
ଶୃଣୁ ଦୁର୍ଗେ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ରହସ୍ଯଂ ପରମାଦ୍ଭୁତମ୍
ଶୁଣ, ଦୁର୍ଗା, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଗୁପ୍ତ କଥା କହିବି।
ପୁରା ଵୃନ୍ଦାଵନେ ରମ୍ଯେ ଗୋଲୋକେ ରାସମଣ୍ଡଲେ
ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ସୁନ୍ଦର ବୃନ୍ଦାବନରେ, ଗୋଲୋକର ରାସ ମଣ୍ଡଳରେ—
ରତ୍ନସିଂହାସନେ ରମ୍ଯେ ତସ୍ଥୌ ତତ୍ର ଜଗତ୍ପତିଃ
ସେଠାରେ ରତ୍ନର ସିଂହାସନ ଉପରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସ୍ୱାମୀ ବସିଥିଲେ।
ରିରଂସୋସ୍ତସ୍ଯ ଜଗତାଂ ପତ୍ଯୁସ୍ତନ୍ମଲ୍ଲିକାଵନେ
ସମସ୍ତ ଜଗତର ପ୍ରଭୁ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ସେ ମଲ୍ଲିକା ମାଳତୀ ମାଳିକା ଅଟରେ ଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଦୁର୍ଗେ ଦ୍ଵିଧାରୂପୋ ବଭୂଵ ସଃ
ସେ ସମୟରେ, ଦୁର୍ଗା, ସେ ଦୁଇଟି ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।
ବଭୂଵ ରମଣୀ ରମ୍ଯା ରାସେଶା ରମଣୋତ୍ସୁକା 2.48.
ସେଠାରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ନାରୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଯିଏ ରାସ ନୃତ୍ୟର ମାଲିକା ଏବଂ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ।
ଵହ୍ନିଶୁଦ୍ଧାଂଶୁକାଧାନା କୋଟିପୂର୍ଣଶଶିପ୍ରଭା
ସେ ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଏବଂ କୋଟି କୋଟି ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ସସ୍ମିତା ସୁଦତୀ ଶୁଦ୍ଧା ଶରତ୍ପଦ୍ମନିଭାନନା
ସେ ହସୁଥିଲେ, ସୁନ୍ଦର ଦାନ୍ତ, ଶୁଦ୍ଧ ଚିତ୍ତ, ମୁହଁ ଶରତ୍କାଳର ପଦ୍ମ ପରି।
ରତ୍ନମାଲାଂ ଚ ଦଧତୀ ଗ୍ରୀଷ୍ମସୂର୍ଯ୍ଯସମପ୍ରଭାମ୍
ସେ ରତ୍ନମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଗ୍ରୀଷ୍ମ ରବି ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ସଂଯୁକ୍ତଂ ଵର୍ତୁଲୋତ୍ତୁଂଗଂ ସୁମେରୁ ଗିରିସନ୍ନିଭମ୍
ତାଙ୍କର ସ୍ତନ ଦୁଇଟି ଭରିଆ, ଗୋଲାକାର ଓ ଉଚ୍ଚ, ସୁମେରୁ ପାହାଡ଼ ପରି।
ମାଂଗଲ୍ଯଂ ମଂଗଲାର୍ହଂ ଚ ସ୍ତନଯୁଗ୍ମଂ ଚ ବିଭ୍ରତୀ
ସେ ମଙ୍ଗଳମୟ, ପୂଜ୍ୟ, ଦୁଇଟି ସ୍ତନ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
କାମାତୁରଃ ସସ୍ମିତାଂ ତାଂ ଦଦର୍ଶ ରସିକେଶ୍ଵରଃ
ଆନନ୍ଦର ସ୍ୱାମୀ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଭରିଯାଇ, ହସୁଥିବା ସେଉଁଠି ରସମୟୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚୈନଂ ସୁକାନ୍ତଂ ଚ ସା ଦଧାର ହରେଃ ପୁରଃ
ସେ ଅତି ସୁନ୍ଦର କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ହରିଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।
ରାଧା ଭଜତି ତଂ କୃଷ୍ଣଂ ସ ଚ ତାଂ ଚ ପରସ୍ପରମ୍
ରାଧା ଏହି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପୂଜନ କରନ୍ତି, ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ପୂଜନ କରନ୍ତି, ଦୁହେଁ ପରସ୍ପରକୁ।
ଭଵନଂ ଧାଵନଂ ରାସେ ସ୍ମରତ୍ଯାଲିଂଗନଂ ଜପନ୍
ସେ ତାଙ୍କର ଆଲିଙ୍ଗନକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ନୃତ୍ୟରେ ସେମାନଙ୍କର ସାଙ୍ଗରେ ରହିବା ଓ ଦୌଡ଼ିବାକୁ ମନେ ପକାନ୍ତି।