ନ ପୁନର୍ଭଵନଂ ତସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ର ଭଵେ ଭଵେତ୍
ହେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅ, ସେ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଆଉ କେବେ ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମ ହୁଏନାହିଁ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମଵୈଵର୍ତ୍ତେ ମହାପୁରାଣେ ଦ୍ଵିତୀଯେ ପ୍ରକୃତିଖଣ୍ଡେ ନାରଦନାରାଯଣସଂଵାଦେ ସୁରଭ୍ଯୁପାଖ୍ଯାନେ ତଦୁତ୍ପତ୍ତି ତତ୍ପୂଜାଦିକଥନଂ ନାମ ସପ୍ତଚତ୍ଵାରିଂଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ମହାପୁରାଣର ଦ୍ୱିତୀୟ ପ୍ରକୃତିଖଣ୍ଡରେ ନାରଦ ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ଆଲୋଚନାରେ, ସୁରଭୀଙ୍କ କଥା, ତାଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ପୂଜା ବିଷୟରେ ବର୍ଣ୍ୟିତ ସତଚାଳିଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ନାରଦ ଉଵାଚ ନାରାଯଣାଂଶ ଭଗଵନ୍ବ୍ରୂହି ନାରାଯଣୀଂ କଥାମ୍
ନାରଦ କହିଲେ: ହେ ଭଗବାନ, ନାରାୟଣଙ୍କ ଅଂଶ, ଦୟାକରି ନାରାୟଣୀଙ୍କ କଥା ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ।
ଶ୍ରୁତଂ ସୁରଭ୍ଯୁପାଖ୍ଯାନମତୀଵ ସୁମନୋହରମ୍
ମୁଁ ସୁରଭୀଙ୍କ ଅତି ମନୋହର କଥା ଶୁଣିଛି।
ଅଧୁନା ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ରାଧିକାଖ୍ଯାନମୁତ୍ତମମ୍
ଏବେ ମୁଁ ରାଧିକାଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛି।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ସିଦ୍ଧେଶଂ ସିଦ୍ଧିଦଂ ସର୍ଵସ୍ଵରୂପଂ ଶଂକରଂ ପରମ୍
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା, ସମସ୍ତ ରୂପର ମୂଳ, ପରମ ଶିବ ହେଉଛନ୍ତି।
ପ୍ରଫୁଲ୍ଲଵଦନଂ ପ୍ରୀତଂ ସସ୍ମିତଂ ମୁନିଭିଃ ସ୍ତୁତମ୍
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଫୁଲିଥିଲା, ସେ ପ୍ରସନ୍ନ ଓ ହସୁଥିଲେ, ମୁନିମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ।
ରାସୋତ୍ସଵରସାଖ୍ଯାନଂ ରାସମଣ୍ଡଲଵର୍ଣନମ୍
ରାସ ଉତ୍ସବର କଥା ଓ ରାସ ମଣ୍ଡଳର ବର୍ଣ୍ଣନା ହେଉଛି।
ପପ୍ରଚ୍ଛ ପାର୍ଵତୀ ସ୍ଫୀତା ସସ୍ମିତା ପ୍ରାଣଵଲ୍ଲଭମ୍ ।। ସ୍ତଵନଂ କୁର୍ଵତୀ ଭୀତା ପ୍ରାଣେଶେନ ପ୍ରସାଦିତା
ପାର୍ବତୀ ଦେବୀ, ହସୁଥିବା ଓ ଆନନ୍ଦିତ ଅବସ୍ଥାରେ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ଭୟଭିତ ହୋଇ ସ୍ତୁତି କରି, ପ୍ରାଣନାଥଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ।
ପ୍ରୋଵାଚ ତଂ ମହାଦେଵଂ ମହାଦେଵୀ ସୁରେଶ୍ଵରୀ
ମହାଦେବୀ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଣୀ, ମହାଦେବଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଶ୍ରୀପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ ପାଞ୍ଚରାତ୍ରାଦିକଂ ନୀତିଶାସ୍ତ୍ରଯୋଗଂ ଚ ଯୋଗିନାମ୍
ଶ୍ରୀପାର୍ବତୀ କହିଲେ: ପାଞ୍ଚରାତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନୀତିଶାସ୍ତ୍ର, ଯୋଗୀମାନେ ନିମନ୍ତେ ଯୋଗ ଶିକ୍ଷା।
ସିଦ୍ଧାନାଂ ସିଦ୍ଧିଶାସ୍ତ୍ରଂ ଚ ନାନାତନ୍ତ୍ରଂ ମନୋହରମ୍ 2.48.
ସିଦ୍ଧମାନେ ପାଇଁ ସିଦ୍ଧି ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ବିଭିନ୍ନ ଆକର୍ଷଣୀୟ ତନ୍ତ୍ର।
ଶ୍ରୁତୌ ଶ୍ରୁତଂ ପ୍ରଶସ୍ତଂ ଚ ରାଧାଯାଶ୍ଚ ସମାସତଃ
ଶାସ୍ତ୍ରରେ ମୁଁ ରାଧାଙ୍କର ପ୍ରଶଂସିତ କଥା ସଂକ୍ଷେପରେ ଶୁଣିଛି।
ଆଗମାଖ୍ଯାନକାଲେ ଚ ଭଵତା ସ୍ଵୀକୃତଂ ପୁରା
ଏବଂ ଆଗମ କଥା କହିବା ବେଳେ, ଆପଣ ପୂର୍ବରୁ ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ।
ତଦୁତ୍ପତିଂ ଚ ତଦ୍ଧ୍ଯାନଂ ନାମ୍ନୋ ମାହାତ୍ମ୍ଯମୁତ୍ତମମ୍
ତାଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି, ଧ୍ୟାନ ଓ ତାଙ୍କ ନାମର ଶ୍ରେଷ୍ଠତା।
ଆରାଧନଵିଧାନଂ ଚ ପୂଜାପଦ୍ଧତିମୀପ୍ସିତାମ୍
ପୂଜା ବିଧି ଓ ଇଚ୍ଛିତ ପୂଜା ପ୍ରଣାଳୀ।
କଥଂ ନ କଥିତଂ ପୂର୍ଵମାଗମାଖ୍ଯାନକାଲତଃ
ଆଗମ କଥା କହିବା ବେଳେ ଏହା ପୂର୍ବରୁ କାହିଁକି କୁହାଯାଇନଥିଲା?
ପଞ୍ଚଵକ୍ତ୍ରଶ୍ଚ ଭଗଵାଞ୍ଛୁଷ୍କକଣ୍ଠୋଷ୍ଠତାଲୁକଃ
ପଞ୍ଚମୁଖୀ ଭଗବାନଙ୍କ କଣ୍ଠ, ଓଠ ଓ ତାଳୁ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଥିଲା।
ସସ୍ମାର କୃଷ୍ଣଂ ଧ୍ଯାନେନାଭୀଷ୍ଟଦେଵଂ କୃପାନିଧିମ୍
ସେ ଧ୍ୟାନ ମାଧ୍ୟମରେ ନିଜ ପ୍ରିୟ ଦେବତା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ, ଯିଏ କରୁଣାର ସାଗର, ସ୍ମରଣ କଲେ।
ନିଷିଦ୍ଧୋଽହଂ ଭଗଵତା କୃଷ୍ଣେନ ପରମାତ୍ମନା
ମୁଁ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିଷେଧିତ ହୋଇଛି।
ମଦର୍ଦ୍ଧାଂଗସ୍ଵରୂପା ତ୍ଵଂ ନ ମଦ୍ଭିନ୍ନା ସ୍ଵରୂପତଃ 2.48.
ତୁମେ ମୋ ଅର୍ଧାଙ୍ଗ ସ୍ୱରୂପ, ସ୍ୱରୂପରେ ମୋଠାରୁ ଅଲଗା ନୁହଁ।
ମଦିଷ୍ଟଦେଵକାନ୍ତାଯା ରାଧାଯାଶ୍ଚରିତଂ ସତି
ମୋ ପ୍ରିୟ ଦେବତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ରାଧାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ସବୁ ନିଶ୍ଚୟ ସତ୍ୟ।
ଜାନାମି ତଦହଂ ଦୁର୍ଗେ ସର୍ଵଂ ପୂର୍ଵାପରଂ ଵରମ୍
ମୁଁ ସେ ସବୁ କଥା ଜାଣେ, ହେ ଦୁର୍ଗା, ଗତ ଓ ଆଗାମୀ ସବୁ ଉତ୍ତମ କଥା।
ନ ତତ୍ସନତ୍କୁମାରଶ୍ଚ ନ ଚ ଧର୍ମଃ ସନାତନଃ
ସେଥିରେ ସନତ୍କୁମାର କିମ୍ବା ଚିରନ୍ତନ ଧର୍ମ ମଧ୍ୟ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ।
ମତ୍ତୋ ବଲଵତୀ ତ୍ଵଂ ଚ ପ୍ରାଣାଂସ୍ତ୍ଯକ୍ତୁଂ ସମୁଦ୍ଯତା
ତୁମେ ମୋଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ହେ ଦୁର୍ଗା, ଏବଂ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।
ଶୃଣୁ ଦୁର୍ଗେ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ରହସ୍ଯଂ ପରମାଦ୍ଭୁତମ୍
ଶୁଣ, ଦୁର୍ଗା, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଗୁପ୍ତ କଥା କହିବି।
ପୁରା ଵୃନ୍ଦାଵନେ ରମ୍ଯେ ଗୋଲୋକେ ରାସମଣ୍ଡଲେ
ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ସୁନ୍ଦର ବୃନ୍ଦାବନରେ, ଗୋଲୋକର ରାସ ମଣ୍ଡଳରେ—
ରତ୍ନସିଂହାସନେ ରମ୍ଯେ ତସ୍ଥୌ ତତ୍ର ଜଗତ୍ପତିଃ
ସେଠାରେ ରତ୍ନର ସିଂହାସନ ଉପରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସ୍ୱାମୀ ବସିଥିଲେ।
ରିରଂସୋସ୍ତସ୍ଯ ଜଗତାଂ ପତ୍ଯୁସ୍ତନ୍ମଲ୍ଲିକାଵନେ
ସମସ୍ତ ଜଗତର ପ୍ରଭୁ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ସେ ମଲ୍ଲିକା ମାଳତୀ ମାଳିକା ଅଟରେ ଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଦୁର୍ଗେ ଦ୍ଵିଧାରୂପୋ ବଭୂଵ ସଃ
ସେ ସମୟରେ, ଦୁର୍ଗା, ସେ ଦୁଇଟି ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।