ପୂଜାଂ ଚକାର ଭଗଵାନ୍ସୁରଭ୍ଯାଶ୍ଚ ପୁରା ମୁନେ
ପୂର୍ବରୁ, ହେ ମୁନି, ଭଗବାନ ସୁରଭୀଙ୍କ ପୂଜା କରିଥିଲେ ।
ଦୀପାନ୍ଵିତା ପରଦିନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସ୍ଯାଜ୍ଞଯା ଭଵେ
ପରଦିନ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଦୀପ ଦେଇ ପୂଜା କରାଗଲା ।
ଧ୍ଯାନଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ମୂଲମନ୍ତ୍ରଂ ଯଦ୍ଯତ୍ପୂଜାଵିଧିକ୍ରମମ୍
ଧ୍ୟାନ, ସ୍ତୁତି, ମୂଳମନ୍ତ୍ର ଓ ଯେଉଁପରି ପୂଜା ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅଛି—
ଓଁ ସୁରଭ୍ଯୈ ନମ ଇତି ମନ୍ତ୍ରୋଽଯଂ ତୁ ଷଡକ୍ଷରଃ
‘ଓଁ ସୁରଭ୍ୟୈ ନମଃ’ ଏହି ଛଅ ଅକ୍ଷରର ମନ୍ତ୍ର ଅଟେ।
ସ୍ଥିତଂ ଧ୍ଯାନଂ ଯଜୁର୍ଵେଦେ ପୂଜନଂ ସର୍ଵସମ୍ମତମ୍
ଯଜୁର୍ବେଦରେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଧ୍ୟାନ ଅଛି, ଏବଂ ଏହି ପୂଜା ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମାନ୍ୟ।
ଲକ୍ଷ୍ମୀସ୍ଵରୂପାଂ ପରମାଂ ରାଧାସହଚରୀଂ ପରାମ୍
ସେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଆକୃତି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଏବଂ ରାଧାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ସାଙ୍ଗିନୀ।
ପଵିତ୍ରରୂପାଂ ପୂଜ୍ଯାଂ ଚ ଭକ୍ତାନାଂ ସର୍ଵକାମଦାମ୍
ସେ ପବିତ୍ର ଆକୃତିର, ପୂଜ୍ୟା ଏବଂ ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି।
ଘଟେ ଵା ଧେନୁଶିରସି ବଦ୍ଧସ୍ତଂଭେ ଗଵାଂ ଚ ଵା 2.47.
ଘଡ଼ା ଉପରେ, ଗାଈର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ, ରୁଧି ଥାମ୍ବା ଉପରେ କିମ୍ବା ଗାଈମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ—
ଦୀପାନ୍ଵିତା ପରଦିନେ ପୂର୍ଵାହ୍ଣେ ଭକ୍ତିସଂଯୁତଃ
ପ୍ରଭାତରେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନରେ, ଦୀପ ଜଳାଇ ଏବଂ ଭକ୍ତିସହିତ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଏକଦା ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ଵାରାହେ ଵିଷ୍ଣୁମାଯଯା
ଏକଥର, ତିନି ଲୋକରେ, ବରାହ ଯୁଗରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟାର ପ୍ରଭାବରେ—
ତେ ଗତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଲୋକଂ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ତୁଷ୍ଟୁଵୁସ୍ତଦା
ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯାଇ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ମହେନ୍ଦ୍ର ଉଵାଚ ଗଵାଂ ବୀଜସ୍ଵରୂପାଯୈ ନମସ୍ତେ ଜଗଦମ୍ବିକେ
ମହେନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: ହେ ଜଗତ୍ଜନନୀ, ଗାଈର ମୂଳ ଆକୃତି ଥିବା ମା, ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ନମୋ ରାଧାପ୍ରିଯାଯୈ ଚ ପଦ୍ମାଂଶାଯୈ ନମୋ ନମଃ କଲ୍ପଵୃକ୍ଷସ୍ଵରୂପାଯୈ ପ୍ରଦାତ୍ର୍ଯୈ ସର୍ଵସଂପଦାମ୍
ରାଧାଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ପଦ୍ମାଙ୍କ ଅଂଶ ଏବଂ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ଆକୃତି ଥିବା, ସମସ୍ତ ସମ୍ପଦ ଦାନ କରୁଥିବା ତୁମକୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର।
ଶ୍ରୀଦାଯୈ ଧନଦାଯୈ ଚ ବୁଦ୍ଧିଦାଯୈ ନମୋ ନମଃ
ଶ୍ରୀ ଦେଇଥିବା, ଧନ ଦେଇଥିବା ଓ ବୁଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା ତୁମକୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର।
ଯଶୋଦାଯୈ ସୌଖ୍ଯଦାଯୈ ଧର୍ମଜ୍ଞାଯୈ ନମୋ ନମଃ
ଯଶୋଦା, ସୁଖ ଦେଇଥିବା ଓ ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନ ଥିବା ତୁମକୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର।
ଆଵିର୍ବଭୂଵ ତତ୍ରୈଵ ବ୍ରହ୍ମଲୋକେ ସନାତନୀ
ସେଠାରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକରେ, ସନାତନୀ ମା ଦେଖାଦେଲେ।
ଜଗାମ ସା ଚ ଗୋଲୋକଂ ଯଯୁର୍ଦେଵାଦଯୋ ଗୃହମ୍
ସେ ଗୋଲୋକକୁ ଗଲେ, ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଦୁଗ୍ଧାଦ୍ ଘୃତଂ ତତୋ ଯଜ୍ଞସ୍ତତଃ ପ୍ରୀତିଃ ସୁରସ୍ଯ ଚ 2.47.
ଦୁଧରୁ ଘି, ତାହାପରେ ଯଜ୍ଞ, ଏବଂ ତାହାପରେ ଦେବତାଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ହୁଏ।
ସ ଗୋମାନ୍ଧନଵାଂଶ୍ଚୈଵ କୀର୍ତ୍ତିମାନ୍ପୁଣ୍ଯଵାନ୍ଭଵେତ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଗାଈ ଓ ଧନ ଅଛି, ସେଉଁଠି କୀର୍ତ୍ତି ଓ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ।
ଇହ ଲୋକେ ସୁଖଂ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଯାତ୍ଯନ୍ତେ କୃଷ୍ଣମନ୍ଦିରମ୍
ଏହି ଲୋକରେ ସୁଖ ଭୋଗ କରି, ଶେଷରେ ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ଯାଏ।
ନ ପୁନର୍ଭଵନଂ ତସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ର ଭଵେ ଭଵେତ୍
ହେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅ, ସେ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଆଉ କେବେ ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମ ହୁଏନାହିଁ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମଵୈଵର୍ତ୍ତେ ମହାପୁରାଣେ ଦ୍ଵିତୀଯେ ପ୍ରକୃତିଖଣ୍ଡେ ନାରଦନାରାଯଣସଂଵାଦେ ସୁରଭ୍ଯୁପାଖ୍ଯାନେ ତଦୁତ୍ପତ୍ତି ତତ୍ପୂଜାଦିକଥନଂ ନାମ ସପ୍ତଚତ୍ଵାରିଂଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ମହାପୁରାଣର ଦ୍ୱିତୀୟ ପ୍ରକୃତିଖଣ୍ଡରେ ନାରଦ ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ଆଲୋଚନାରେ, ସୁରଭୀଙ୍କ କଥା, ତାଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ପୂଜା ବିଷୟରେ ବର୍ଣ୍ୟିତ ସତଚାଳିଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ନାରଦ ଉଵାଚ ନାରାଯଣାଂଶ ଭଗଵନ୍ବ୍ରୂହି ନାରାଯଣୀଂ କଥାମ୍
ନାରଦ କହିଲେ: ହେ ଭଗବାନ, ନାରାୟଣଙ୍କ ଅଂଶ, ଦୟାକରି ନାରାୟଣୀଙ୍କ କଥା ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ।
ଶ୍ରୁତଂ ସୁରଭ୍ଯୁପାଖ୍ଯାନମତୀଵ ସୁମନୋହରମ୍
ମୁଁ ସୁରଭୀଙ୍କ ଅତି ମନୋହର କଥା ଶୁଣିଛି।
ଅଧୁନା ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ରାଧିକାଖ୍ଯାନମୁତ୍ତମମ୍
ଏବେ ମୁଁ ରାଧିକାଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛି।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ସିଦ୍ଧେଶଂ ସିଦ୍ଧିଦଂ ସର୍ଵସ୍ଵରୂପଂ ଶଂକରଂ ପରମ୍
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା, ସମସ୍ତ ରୂପର ମୂଳ, ପରମ ଶିବ ହେଉଛନ୍ତି।
ପ୍ରଫୁଲ୍ଲଵଦନଂ ପ୍ରୀତଂ ସସ୍ମିତଂ ମୁନିଭିଃ ସ୍ତୁତମ୍
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଫୁଲିଥିଲା, ସେ ପ୍ରସନ୍ନ ଓ ହସୁଥିଲେ, ମୁନିମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ।
ରାସୋତ୍ସଵରସାଖ୍ଯାନଂ ରାସମଣ୍ଡଲଵର୍ଣନମ୍
ରାସ ଉତ୍ସବର କଥା ଓ ରାସ ମଣ୍ଡଳର ବର୍ଣ୍ଣନା ହେଉଛି।
ପପ୍ରଚ୍ଛ ପାର୍ଵତୀ ସ୍ଫୀତା ସସ୍ମିତା ପ୍ରାଣଵଲ୍ଲଭମ୍ ।। ସ୍ତଵନଂ କୁର୍ଵତୀ ଭୀତା ପ୍ରାଣେଶେନ ପ୍ରସାଦିତା
ପାର୍ବତୀ ଦେବୀ, ହସୁଥିବା ଓ ଆନନ୍ଦିତ ଅବସ୍ଥାରେ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ଭୟଭିତ ହୋଇ ସ୍ତୁତି କରି, ପ୍ରାଣନାଥଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ।
ପ୍ରୋଵାଚ ତଂ ମହାଦେଵଂ ମହାଦେଵୀ ସୁରେଶ୍ଵରୀ
ମହାଦେବୀ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଣୀ, ମହାଦେବଙ୍କୁ କହିଲେ।