ସର୍ଵାଦିସୃଷ୍ଟେଃ କଥନଂ କଥଯାମି ନିଶାମଯ
ମୁଁ ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରୁ କଥା କହିବି, ଆପଣ ଭଲରେ ଶୁଣନ୍ତୁ ।
ଏକଦା ରାଧିକାନାଥୋ ରାଧଯା ସହ କୌତୁକାତ୍
ଏକଦା ରାଧିକାଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ରାଧାଙ୍କ ସହିତ ମଜାରେ—
ସହସା ତତ୍ର ରହସି ଵିଜହାର ଚ କୌତୁକାତ୍
ଅଚନ୍ତା ଭାବେ ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ଆନନ୍ଦରେ ଖେଳ କରିଥିଲେ ।
ସସୃଜେ ସୁରଭୀଂ ଦେଵୀଂ ଲୀଲଯା ଵାମପାର୍ଶ୍ଵତଃ
ତାଙ୍କର ଲୀଳା ଇଚ୍ଛାରେ ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ସୁରଭୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ସୃଜନ କଲେ ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସଵତ୍ସାଂ ସୁରଭୀଂ ରତ୍ନଭାଣ୍ଡେ ଦୁଦୋହ ସଃ
ସୁରଭୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଛାନ୍ଦା ସହିତ ଦେଖି, ରତ୍ନ ଭାଣ୍ଡରେ ଦୁଧ ଦୋହିଲେ ।
ତଦୁଷ୍ଣଂ ଚ ପଯଃ ସ୍ଵାଦୁ ପପୌ ଗୋପୀପତିଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଗୋପୀମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ସେ ଉଷ୍ଣ ଓ ମଧୁର ଦୁଧ ନିଜେ ପିଇଲେ ।
ଦୀର୍ଘେ ଚ ଵିସ୍ତୃତେ ଚୈଵ ପରିତଃ ଶତଯୋଜନମ୍
ଏକ ଶତ ଯୋଜନ ବ୍ୟାପି ଦୀର୍ଘ ଓ ବିସ୍ତୃତ ଝିଲିକ ଦେଖାଗଲା ।
ଗୋପିକାନାଂ ଚ ରାଧାଯାଃ କ୍ରୀଡାଵାପୀ ବଭୂଵ ସା 2.47.
ସେ ଝିଲିକ ରାଧା ଓ ଗୋପୀମାନଙ୍କର ଖେଳ କୁଆଁ ହେଲା ।
ବଭୂଵ କାମଧେନୂନାଂ ସହସା ଲକ୍ଷକୋଟଯଃ
ଅଚନ୍ତା ଭାବେ ଶତ ଲକ୍ଷ କୋଟି କାମଧେନୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ।
ତାସାଂ ପୁତ୍ରାଶ୍ଚ ପୌତ୍ରାଶ୍ଚ ସଂବଭୂଵୁରସଂଖ୍ଯକାଃ
ସେମାନଙ୍କର ପୁଅ ଓ ନତିମାନେ ମଧ୍ୟ ଅସଂଖ୍ୟ ହେଇ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ।
ପୂଜାଂ ଚକାର ଭଗଵାନ୍ସୁରଭ୍ଯାଶ୍ଚ ପୁରା ମୁନେ
ପୂର୍ବରୁ, ହେ ମୁନି, ଭଗବାନ ସୁରଭୀଙ୍କ ପୂଜା କରିଥିଲେ ।
ଦୀପାନ୍ଵିତା ପରଦିନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସ୍ଯାଜ୍ଞଯା ଭଵେ
ପରଦିନ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଦୀପ ଦେଇ ପୂଜା କରାଗଲା ।
ଧ୍ଯାନଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ମୂଲମନ୍ତ୍ରଂ ଯଦ୍ଯତ୍ପୂଜାଵିଧିକ୍ରମମ୍
ଧ୍ୟାନ, ସ୍ତୁତି, ମୂଳମନ୍ତ୍ର ଓ ଯେଉଁପରି ପୂଜା ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅଛି—
ଓଁ ସୁରଭ୍ଯୈ ନମ ଇତି ମନ୍ତ୍ରୋଽଯଂ ତୁ ଷଡକ୍ଷରଃ
‘ଓଁ ସୁରଭ୍ୟୈ ନମଃ’ ଏହି ଛଅ ଅକ୍ଷରର ମନ୍ତ୍ର ଅଟେ।
ସ୍ଥିତଂ ଧ୍ଯାନଂ ଯଜୁର୍ଵେଦେ ପୂଜନଂ ସର୍ଵସମ୍ମତମ୍
ଯଜୁର୍ବେଦରେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଧ୍ୟାନ ଅଛି, ଏବଂ ଏହି ପୂଜା ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମାନ୍ୟ।
ଲକ୍ଷ୍ମୀସ୍ଵରୂପାଂ ପରମାଂ ରାଧାସହଚରୀଂ ପରାମ୍
ସେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଆକୃତି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଏବଂ ରାଧାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ସାଙ୍ଗିନୀ।
ପଵିତ୍ରରୂପାଂ ପୂଜ୍ଯାଂ ଚ ଭକ୍ତାନାଂ ସର୍ଵକାମଦାମ୍
ସେ ପବିତ୍ର ଆକୃତିର, ପୂଜ୍ୟା ଏବଂ ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି।
ଘଟେ ଵା ଧେନୁଶିରସି ବଦ୍ଧସ୍ତଂଭେ ଗଵାଂ ଚ ଵା 2.47.
ଘଡ଼ା ଉପରେ, ଗାଈର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ, ରୁଧି ଥାମ୍ବା ଉପରେ କିମ୍ବା ଗାଈମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ—
ଦୀପାନ୍ଵିତା ପରଦିନେ ପୂର୍ଵାହ୍ଣେ ଭକ୍ତିସଂଯୁତଃ
ପ୍ରଭାତରେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନରେ, ଦୀପ ଜଳାଇ ଏବଂ ଭକ୍ତିସହିତ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଏକଦା ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ଵାରାହେ ଵିଷ୍ଣୁମାଯଯା
ଏକଥର, ତିନି ଲୋକରେ, ବରାହ ଯୁଗରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟାର ପ୍ରଭାବରେ—
ତେ ଗତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଲୋକଂ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ତୁଷ୍ଟୁଵୁସ୍ତଦା
ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯାଇ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ମହେନ୍ଦ୍ର ଉଵାଚ ଗଵାଂ ବୀଜସ୍ଵରୂପାଯୈ ନମସ୍ତେ ଜଗଦମ୍ବିକେ
ମହେନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: ହେ ଜଗତ୍ଜନନୀ, ଗାଈର ମୂଳ ଆକୃତି ଥିବା ମା, ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ନମୋ ରାଧାପ୍ରିଯାଯୈ ଚ ପଦ୍ମାଂଶାଯୈ ନମୋ ନମଃ କଲ୍ପଵୃକ୍ଷସ୍ଵରୂପାଯୈ ପ୍ରଦାତ୍ର୍ଯୈ ସର୍ଵସଂପଦାମ୍
ରାଧାଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ପଦ୍ମାଙ୍କ ଅଂଶ ଏବଂ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ଆକୃତି ଥିବା, ସମସ୍ତ ସମ୍ପଦ ଦାନ କରୁଥିବା ତୁମକୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର।
ଶ୍ରୀଦାଯୈ ଧନଦାଯୈ ଚ ବୁଦ୍ଧିଦାଯୈ ନମୋ ନମଃ
ଶ୍ରୀ ଦେଇଥିବା, ଧନ ଦେଇଥିବା ଓ ବୁଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା ତୁମକୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର।
ଯଶୋଦାଯୈ ସୌଖ୍ଯଦାଯୈ ଧର୍ମଜ୍ଞାଯୈ ନମୋ ନମଃ
ଯଶୋଦା, ସୁଖ ଦେଇଥିବା ଓ ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନ ଥିବା ତୁମକୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର।
ଆଵିର୍ବଭୂଵ ତତ୍ରୈଵ ବ୍ରହ୍ମଲୋକେ ସନାତନୀ
ସେଠାରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକରେ, ସନାତନୀ ମା ଦେଖାଦେଲେ।
ଜଗାମ ସା ଚ ଗୋଲୋକଂ ଯଯୁର୍ଦେଵାଦଯୋ ଗୃହମ୍
ସେ ଗୋଲୋକକୁ ଗଲେ, ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଦୁଗ୍ଧାଦ୍ ଘୃତଂ ତତୋ ଯଜ୍ଞସ୍ତତଃ ପ୍ରୀତିଃ ସୁରସ୍ଯ ଚ 2.47.
ଦୁଧରୁ ଘି, ତାହାପରେ ଯଜ୍ଞ, ଏବଂ ତାହାପରେ ଦେବତାଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ହୁଏ।
ସ ଗୋମାନ୍ଧନଵାଂଶ୍ଚୈଵ କୀର୍ତ୍ତିମାନ୍ପୁଣ୍ଯଵାନ୍ଭଵେତ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଗାଈ ଓ ଧନ ଅଛି, ସେଉଁଠି କୀର୍ତ୍ତି ଓ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ।
ଇହ ଲୋକେ ସୁଖଂ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଯାତ୍ଯନ୍ତେ କୃଷ୍ଣମନ୍ଦିରମ୍
ଏହି ଲୋକରେ ସୁଖ ଭୋଗ କରି, ଶେଷରେ ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ଯାଏ।