ତେନ ତ୍ଵାଂ ମନସାଦେଵୀଂ ପ୍ରଵଦନ୍ତି ପୁରାଵିଦଃ 2.46.
ଏହିକାରଣରୁ ପୁରାତନ ଶାସ୍ତ୍ର ଜଣା ଲୋକେ ତୁମକୁ 'ମନସା ଦେବୀ' ବୋଲି କହନ୍ତି।
ଯୋ ହି ଯଦ୍ଭାଵଯେନ୍ନିତ୍ଯଂ ଶତଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ତତ୍ସମମ୍
ଯିଏ ଯାହାକୁ ସଦା ଭାବନା କରେ, ସେ ତାହାର ଶତଗୁଣ ଫଳ ପାଏ।
ନିର୍ଜଗାମ ସ୍ଵଭଵନଂ ଭୂଷାଵାସପରିଚ୍ଛଦାମ୍
ସେ ନିଜ ଗୃହକୁ ଗହଣା, ପୋଶାକ ଓ ସହଚରମାନଙ୍କ ସହିତ ଯାଇଯାଇଲେ।
ଭ୍ରାତୃଭିଃ ପୂଜିତା ଶଶ୍ଵନ୍ମାନ୍ଯା ଵନ୍ଦ୍ଯା ଚ ସର୍ଵତଃ
ସେ ସଦା ଭାଇମାନେ ପୂଜିଥିଲେ, ସମସ୍ତଠାରେ ସମ୍ମାନିତ ଓ ବନ୍ଦିତ ହୁଅଥିଲେ।
ତାଂ ସ୍ନାପଯିତ୍ଵା କ୍ଷୀରେଣ ପୂଜଯାମାସ ସାଦରମ୍ ତଦା ଦେଵୈଃ ପୂଜିତା ସା ସ୍ଵର୍ଗଲୋକଂ ପୁନର୍ଯଯୌ
ତାଙ୍କୁ ଦୁଧରେ ସ୍ନାନ କରାଇ ସମ୍ମାନ ସହିତ ପୂଜା କଲେ । ସେତେବେଳେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରିବା ପରେ ସେ ପୁଣି ସ୍ଵର୍ଗ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ ।
ଇଦଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ପୁଣ୍ଯବୀଜଂ ତାଂ ସଂପୂଜ୍ଯ ଚ ଯଃ ପଠେତ୍
ଯେଉଁଠି ଏହି ପୁଣ୍ୟର ମୂଳ ଷ୍ଟୋତ୍ର ପୂଜା କରି ପଠିବେ—
ଵିଷଂ ଭଵେତ୍ସୁଧାତୁଲ୍ଯଂ ସିଦ୍ଧସ୍ତୋତ୍ରଂ ଯଦା ପଠେତ୍
ସେଠି, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଷ୍ଟୋତ୍ର ପଠିଲେ ବିଷ ମଧୁପାନ ସମାନ ହୋଇଯାଏ ।
ସର୍ପଶାଯୀ ଭଵେତ୍ସୋଽପି ନିଶ୍ଚିତଂ ସର୍ପଵାହନଃ
ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସର୍ପ ଉପରେ ଶୟନ କରିବା, କିମ୍ବା ସର୍ପ ଯାନରେ ଯାଇବା ଅଧିକାରୀ ହେବେ ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ତଜ୍ଜନ୍ମଚରିତଂ ବ୍ରହ୍ମଞ୍ଛ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ତତ୍ତ୍ଵତଃ
ନାରଦ କହିଲେ: ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ମୁଁ ସେଉଁଠି ଜନ୍ମ ଓ କାର୍ଯ୍ୟର ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଗଵାଂ ପ୍ରଧାନା ସୁରଭୀ ଗୋଲୋକେ ଚ ସମୁଦ୍ଭଵା
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ଗାଁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସୁରଭୀ ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବଂ ସେ ଗୋଲୋକରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ।
ସର୍ଵାଦିସୃଷ୍ଟେଃ କଥନଂ କଥଯାମି ନିଶାମଯ
ମୁଁ ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରୁ କଥା କହିବି, ଆପଣ ଭଲରେ ଶୁଣନ୍ତୁ ।
ଏକଦା ରାଧିକାନାଥୋ ରାଧଯା ସହ କୌତୁକାତ୍
ଏକଦା ରାଧିକାଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ରାଧାଙ୍କ ସହିତ ମଜାରେ—
ସହସା ତତ୍ର ରହସି ଵିଜହାର ଚ କୌତୁକାତ୍
ଅଚନ୍ତା ଭାବେ ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ଆନନ୍ଦରେ ଖେଳ କରିଥିଲେ ।
ସସୃଜେ ସୁରଭୀଂ ଦେଵୀଂ ଲୀଲଯା ଵାମପାର୍ଶ୍ଵତଃ
ତାଙ୍କର ଲୀଳା ଇଚ୍ଛାରେ ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ସୁରଭୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ସୃଜନ କଲେ ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସଵତ୍ସାଂ ସୁରଭୀଂ ରତ୍ନଭାଣ୍ଡେ ଦୁଦୋହ ସଃ
ସୁରଭୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଛାନ୍ଦା ସହିତ ଦେଖି, ରତ୍ନ ଭାଣ୍ଡରେ ଦୁଧ ଦୋହିଲେ ।
ତଦୁଷ୍ଣଂ ଚ ପଯଃ ସ୍ଵାଦୁ ପପୌ ଗୋପୀପତିଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଗୋପୀମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ସେ ଉଷ୍ଣ ଓ ମଧୁର ଦୁଧ ନିଜେ ପିଇଲେ ।
ଦୀର୍ଘେ ଚ ଵିସ୍ତୃତେ ଚୈଵ ପରିତଃ ଶତଯୋଜନମ୍
ଏକ ଶତ ଯୋଜନ ବ୍ୟାପି ଦୀର୍ଘ ଓ ବିସ୍ତୃତ ଝିଲିକ ଦେଖାଗଲା ।
ଗୋପିକାନାଂ ଚ ରାଧାଯାଃ କ୍ରୀଡାଵାପୀ ବଭୂଵ ସା 2.47.
ସେ ଝିଲିକ ରାଧା ଓ ଗୋପୀମାନଙ୍କର ଖେଳ କୁଆଁ ହେଲା ।
ବଭୂଵ କାମଧେନୂନାଂ ସହସା ଲକ୍ଷକୋଟଯଃ
ଅଚନ୍ତା ଭାବେ ଶତ ଲକ୍ଷ କୋଟି କାମଧେନୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ।
ତାସାଂ ପୁତ୍ରାଶ୍ଚ ପୌତ୍ରାଶ୍ଚ ସଂବଭୂଵୁରସଂଖ୍ଯକାଃ
ସେମାନଙ୍କର ପୁଅ ଓ ନତିମାନେ ମଧ୍ୟ ଅସଂଖ୍ୟ ହେଇ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ।
ପୂଜାଂ ଚକାର ଭଗଵାନ୍ସୁରଭ୍ଯାଶ୍ଚ ପୁରା ମୁନେ
ପୂର୍ବରୁ, ହେ ମୁନି, ଭଗବାନ ସୁରଭୀଙ୍କ ପୂଜା କରିଥିଲେ ।
ଦୀପାନ୍ଵିତା ପରଦିନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସ୍ଯାଜ୍ଞଯା ଭଵେ
ପରଦିନ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଦୀପ ଦେଇ ପୂଜା କରାଗଲା ।
ଧ୍ଯାନଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ମୂଲମନ୍ତ୍ରଂ ଯଦ୍ଯତ୍ପୂଜାଵିଧିକ୍ରମମ୍
ଧ୍ୟାନ, ସ୍ତୁତି, ମୂଳମନ୍ତ୍ର ଓ ଯେଉଁପରି ପୂଜା ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅଛି—
ଓଁ ସୁରଭ୍ଯୈ ନମ ଇତି ମନ୍ତ୍ରୋଽଯଂ ତୁ ଷଡକ୍ଷରଃ
‘ଓଁ ସୁରଭ୍ୟୈ ନମଃ’ ଏହି ଛଅ ଅକ୍ଷରର ମନ୍ତ୍ର ଅଟେ।
ସ୍ଥିତଂ ଧ୍ଯାନଂ ଯଜୁର୍ଵେଦେ ପୂଜନଂ ସର୍ଵସମ୍ମତମ୍
ଯଜୁର୍ବେଦରେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଧ୍ୟାନ ଅଛି, ଏବଂ ଏହି ପୂଜା ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମାନ୍ୟ।
ଲକ୍ଷ୍ମୀସ୍ଵରୂପାଂ ପରମାଂ ରାଧାସହଚରୀଂ ପରାମ୍
ସେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଆକୃତି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଏବଂ ରାଧାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ସାଙ୍ଗିନୀ।
ପଵିତ୍ରରୂପାଂ ପୂଜ୍ଯାଂ ଚ ଭକ୍ତାନାଂ ସର୍ଵକାମଦାମ୍
ସେ ପବିତ୍ର ଆକୃତିର, ପୂଜ୍ୟା ଏବଂ ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି।
ଘଟେ ଵା ଧେନୁଶିରସି ବଦ୍ଧସ୍ତଂଭେ ଗଵାଂ ଚ ଵା 2.47.
ଘଡ଼ା ଉପରେ, ଗାଈର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ, ରୁଧି ଥାମ୍ବା ଉପରେ କିମ୍ବା ଗାଈମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ—
ଦୀପାନ୍ଵିତା ପରଦିନେ ପୂର୍ଵାହ୍ଣେ ଭକ୍ତିସଂଯୁତଃ
ପ୍ରଭାତରେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନରେ, ଦୀପ ଜଳାଇ ଏବଂ ଭକ୍ତିସହିତ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଏକଦା ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ଵାରାହେ ଵିଷ୍ଣୁମାଯଯା
ଏକଥର, ତିନି ଲୋକରେ, ବରାହ ଯୁଗରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟାର ପ୍ରଭାବରେ—