ଶୁଦ୍ଧସତ୍ତ୍ଵସ୍ଵରୂପା ତ୍ଵଂ କୋପହିଂସାଵିଵର୍ଜିତା ତ୍ଵଂ ମଯା ପୂଜିତା ସାଧ୍ଵି ଜନନୀ ଚ ଯଥାଽଦିତିଃ 2.46.
ତୁମେ ଶୁଦ୍ଧ ସତ୍ତ୍ୱର ମୂର୍ତ୍ତି, କ୍ରୋଧ ଓ ହିଂସାରୁ ଦୂର; ମୁଁ ତୁମକୁ ପୂଜିଛି, ହେ ସାଧ୍ବୀ, ତୁମେ ଆଦିତି ପରି ଜନନୀ।
ଦଯାରୂପା ଚ ଭଗିନୀ କ୍ଷମାରୂପା ଯଥା ପ୍ରସୂଃ
ତୁମେ ଦୟାର ମୂର୍ତ୍ତି, ହେ ଭଉଣୀ, ଏବଂ ମାଆ ପରି କ୍ଷମାର ଆକାର।
ଅହଂ କରୋମି ତ୍ଵାଂ ପୂଜ୍ଯାଂ ମମ ପ୍ରୀତିଶ୍ଚ ଵର୍ଦ୍ଧତେ
ମୁଁ ତୁମକୁ ପୂଜ୍ୟ କରେଉଛି, ଏବଂ ମୋର ସ୍ନେହ ବଢ଼ିଯାଉଛି।
ତଥାଽପି ତଵ ପୂଜାଂ ଵୈ ଵର୍ଦ୍ଧଯାମି ପୁନଃ ପୁନଃ
ତଥାପି, ମୁଁ ପୁନିପୁନି ତୁମର ପୂଜା ବଢ଼ାଉଛି।
ପଞ୍ଚମ୍ଯାଂ ମନସାଖ୍ଯାଯାଂ ମାସାନ୍ତେ ଵା ଦିନେ ଦିନେ
ମନସା ନାମକ ପଞ୍ଚମୀ ଦିନରେ, ମାସର ଶେଷରେ କିମ୍ବା ପ୍ରତିଦିନ,
ଯଶସ୍ଵିନଃ କୀର୍ତ୍ତିମନ୍ତୋ ଵିଦ୍ଯାଵନ୍ତୋ ଗୁଣାନ୍ଵିତାଃ
ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଶଂସିତ, ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ, ଶିକ୍ଷାଳୁ ଓ ଗୁଣବାନ,
ଲକ୍ଷ୍ମୀହୀନା ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ତେଷାଂ ନାଗଭଯଂ ସଦା
ସେମାନେ ଲକ୍ଷ୍ମୀହୀନ ହେବେ; ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସର୍ବଦା ସାପର ଭୟ ରହିବ।
ନାରାଯଣାଂଶୋ ଭଗଵାଞ୍ଜରତ୍କାରୁର୍ମୁନୀଶ୍ଵରଃ
ଭଗବାନ ଜରତ୍କାରୁ ମୁନି, ଯିଏ ନାରାୟଣଙ୍କ ଅଂଶ,
ଅସ୍ମାକଂ ରକ୍ଷଣାଯୈଵ ତେନ ତ୍ଵଂ ମନସାଭିଧା
ଆମର ରକ୍ଷା ପାଇଁ, ତୁମକୁ ମନରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଉଛି।
ତେନ ତ୍ଵଂ ମନସାଦେଵୀ ପୂଜିତା ଵନ୍ଦିତା ଭଵେ
ତେଣୁ, ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ମନରେ ପୂଜିତ ଓ ବନ୍ଦିତ ହୁଅଛ।
ତେନ ତ୍ଵାଂ ମନସାଦେଵୀଂ ପ୍ରଵଦନ୍ତି ପୁରାଵିଦଃ 2.46.
ଏହିକାରଣରୁ ପୁରାତନ ଶାସ୍ତ୍ର ଜଣା ଲୋକେ ତୁମକୁ 'ମନସା ଦେବୀ' ବୋଲି କହନ୍ତି।
ଯୋ ହି ଯଦ୍ଭାଵଯେନ୍ନିତ୍ଯଂ ଶତଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ତତ୍ସମମ୍
ଯିଏ ଯାହାକୁ ସଦା ଭାବନା କରେ, ସେ ତାହାର ଶତଗୁଣ ଫଳ ପାଏ।
ନିର୍ଜଗାମ ସ୍ଵଭଵନଂ ଭୂଷାଵାସପରିଚ୍ଛଦାମ୍
ସେ ନିଜ ଗୃହକୁ ଗହଣା, ପୋଶାକ ଓ ସହଚରମାନଙ୍କ ସହିତ ଯାଇଯାଇଲେ।
ଭ୍ରାତୃଭିଃ ପୂଜିତା ଶଶ୍ଵନ୍ମାନ୍ଯା ଵନ୍ଦ୍ଯା ଚ ସର୍ଵତଃ
ସେ ସଦା ଭାଇମାନେ ପୂଜିଥିଲେ, ସମସ୍ତଠାରେ ସମ୍ମାନିତ ଓ ବନ୍ଦିତ ହୁଅଥିଲେ।
ତାଂ ସ୍ନାପଯିତ୍ଵା କ୍ଷୀରେଣ ପୂଜଯାମାସ ସାଦରମ୍ ତଦା ଦେଵୈଃ ପୂଜିତା ସା ସ୍ଵର୍ଗଲୋକଂ ପୁନର୍ଯଯୌ
ତାଙ୍କୁ ଦୁଧରେ ସ୍ନାନ କରାଇ ସମ୍ମାନ ସହିତ ପୂଜା କଲେ । ସେତେବେଳେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରିବା ପରେ ସେ ପୁଣି ସ୍ଵର୍ଗ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ ।
ଇଦଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ପୁଣ୍ଯବୀଜଂ ତାଂ ସଂପୂଜ୍ଯ ଚ ଯଃ ପଠେତ୍
ଯେଉଁଠି ଏହି ପୁଣ୍ୟର ମୂଳ ଷ୍ଟୋତ୍ର ପୂଜା କରି ପଠିବେ—
ଵିଷଂ ଭଵେତ୍ସୁଧାତୁଲ୍ଯଂ ସିଦ୍ଧସ୍ତୋତ୍ରଂ ଯଦା ପଠେତ୍
ସେଠି, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଷ୍ଟୋତ୍ର ପଠିଲେ ବିଷ ମଧୁପାନ ସମାନ ହୋଇଯାଏ ।
ସର୍ପଶାଯୀ ଭଵେତ୍ସୋଽପି ନିଶ୍ଚିତଂ ସର୍ପଵାହନଃ
ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସର୍ପ ଉପରେ ଶୟନ କରିବା, କିମ୍ବା ସର୍ପ ଯାନରେ ଯାଇବା ଅଧିକାରୀ ହେବେ ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ତଜ୍ଜନ୍ମଚରିତଂ ବ୍ରହ୍ମଞ୍ଛ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ତତ୍ତ୍ଵତଃ
ନାରଦ କହିଲେ: ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ମୁଁ ସେଉଁଠି ଜନ୍ମ ଓ କାର୍ଯ୍ୟର ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଗଵାଂ ପ୍ରଧାନା ସୁରଭୀ ଗୋଲୋକେ ଚ ସମୁଦ୍ଭଵା
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ଗାଁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସୁରଭୀ ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବଂ ସେ ଗୋଲୋକରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ।
ସର୍ଵାଦିସୃଷ୍ଟେଃ କଥନଂ କଥଯାମି ନିଶାମଯ
ମୁଁ ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରୁ କଥା କହିବି, ଆପଣ ଭଲରେ ଶୁଣନ୍ତୁ ।
ଏକଦା ରାଧିକାନାଥୋ ରାଧଯା ସହ କୌତୁକାତ୍
ଏକଦା ରାଧିକାଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ରାଧାଙ୍କ ସହିତ ମଜାରେ—
ସହସା ତତ୍ର ରହସି ଵିଜହାର ଚ କୌତୁକାତ୍
ଅଚନ୍ତା ଭାବେ ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ଆନନ୍ଦରେ ଖେଳ କରିଥିଲେ ।
ସସୃଜେ ସୁରଭୀଂ ଦେଵୀଂ ଲୀଲଯା ଵାମପାର୍ଶ୍ଵତଃ
ତାଙ୍କର ଲୀଳା ଇଚ୍ଛାରେ ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ସୁରଭୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ସୃଜନ କଲେ ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସଵତ୍ସାଂ ସୁରଭୀଂ ରତ୍ନଭାଣ୍ଡେ ଦୁଦୋହ ସଃ
ସୁରଭୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଛାନ୍ଦା ସହିତ ଦେଖି, ରତ୍ନ ଭାଣ୍ଡରେ ଦୁଧ ଦୋହିଲେ ।
ତଦୁଷ୍ଣଂ ଚ ପଯଃ ସ୍ଵାଦୁ ପପୌ ଗୋପୀପତିଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଗୋପୀମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ସେ ଉଷ୍ଣ ଓ ମଧୁର ଦୁଧ ନିଜେ ପିଇଲେ ।
ଦୀର୍ଘେ ଚ ଵିସ୍ତୃତେ ଚୈଵ ପରିତଃ ଶତଯୋଜନମ୍
ଏକ ଶତ ଯୋଜନ ବ୍ୟାପି ଦୀର୍ଘ ଓ ବିସ୍ତୃତ ଝିଲିକ ଦେଖାଗଲା ।
ଗୋପିକାନାଂ ଚ ରାଧାଯାଃ କ୍ରୀଡାଵାପୀ ବଭୂଵ ସା 2.47.
ସେ ଝିଲିକ ରାଧା ଓ ଗୋପୀମାନଙ୍କର ଖେଳ କୁଆଁ ହେଲା ।
ବଭୂଵ କାମଧେନୂନାଂ ସହସା ଲକ୍ଷକୋଟଯଃ
ଅଚନ୍ତା ଭାବେ ଶତ ଲକ୍ଷ କୋଟି କାମଧେନୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ।
ତାସାଂ ପୁତ୍ରାଶ୍ଚ ପୌତ୍ରାଶ୍ଚ ସଂବଭୂଵୁରସଂଖ୍ଯକାଃ
ସେମାନଙ୍କର ପୁଅ ଓ ନତିମାନେ ମଧ୍ୟ ଅସଂଖ୍ୟ ହେଇ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ।