ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ରତ୍ନସିଂହାସନେ ଦେଵୀଂ ଵାସଯାମାସ ଭକ୍ତିତଃ ।। 2.46.
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ଭକ୍ତି ସହିତ ରତ୍ନସିଂହାସନରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ବସାଇଲେ।
ସ୍ଵର୍ଗଗଙ୍ଗାଜଲେନୈଵ ରତ୍ନକୁମ୍ଭ ସ୍ଥିତେନ ଚ
ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଗଙ୍ଗା ଜଳ ରତ୍ନପାତ୍ରରେ ରଖି ପ୍ରୟୋଗ କଲେ।
ଵାସସୀ ଵାସଯାମାସ ଵହ୍ନିଶୁଦ୍ଧେ ମନୋରମେ
ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଧ୍ଧ ଓ ମନକୁ ଭଲଲାଗିବା ପୋଷାକ ଦେଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଦାନ କଲେ।
ଗଣେଶଂ ଚ ଦିନେଶଂ ଚ ଵହ୍ନିଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଶିଵଂ ଶିଵାମ୍
ସେ ଗଣେଶ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ଓଁ ହ୍ରୀଂ ଶ୍ରୀଂ ମନସାଦେଵ୍ଯୈ ସ୍ଵାହେତ୍ଯେଵଂ ଚ ମନ୍ତ୍ରତଃ
ସେ 'ଓଁ ହ୍ରୀଂ ଶ୍ରୀଂ ମନସାଦେବୀୟै ସ୍ୱାହା' ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।
ଉପଚାରାନ୍ଷୋଡଶକାନ୍ଭକ୍ତିତୋ ଦୁର୍ଲଭାନ୍ହରିଃ
ଭକ୍ତି ସହିତ ହରି ଦୁର୍ଲଭ ଷୋଡଶ ଉପଚାର ଦେଲେ।
ଵାଦ୍ଯଂ ନାନାପ୍ରକାରଂ ଚ ଵାଦଯାମାସ ତତ୍ର ଵୈ
ସେଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ସଙ୍ଗୀତ ଉପକରଣ ରବାଇଯାଉଥିଲା।
ଦେଵୋ ଵିପ୍ରାଜ୍ଞଯା ତତ୍ର ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁଶିଵାଜ୍ଞଯା
ସେଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଆଦେଶ ଓ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଦେବତା କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ମହେନ୍ଦ୍ର ଉଵାଚ ପରାତ୍ପରାଂ ଚ ପରମାଂ ନହି ସ୍ତୋତୁଂ କ୍ଷମୋ ଽଧୁନା
ମହେନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମୁଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଚ୍ଚତମଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିପାରିବି ନାହିଁ।
ସ୍ତୋତ୍ରାଣାଂ ଲକ୍ଷଣଂ ଵେଦେ ସ୍ଵଭାଵାଖ୍ଯାନତଃ ପରମ୍
ସ୍ତୁତିର ଲକ୍ଷଣ ବେଦରେ ମିଳେ, ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକ ନିଜ ଗୁଣରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ।
ଶୁଦ୍ଧସତ୍ତ୍ଵସ୍ଵରୂପା ତ୍ଵଂ କୋପହିଂସାଵିଵର୍ଜିତା ତ୍ଵଂ ମଯା ପୂଜିତା ସାଧ୍ଵି ଜନନୀ ଚ ଯଥାଽଦିତିଃ 2.46.
ତୁମେ ଶୁଦ୍ଧ ସତ୍ତ୍ୱର ମୂର୍ତ୍ତି, କ୍ରୋଧ ଓ ହିଂସାରୁ ଦୂର; ମୁଁ ତୁମକୁ ପୂଜିଛି, ହେ ସାଧ୍ବୀ, ତୁମେ ଆଦିତି ପରି ଜନନୀ।
ଦଯାରୂପା ଚ ଭଗିନୀ କ୍ଷମାରୂପା ଯଥା ପ୍ରସୂଃ
ତୁମେ ଦୟାର ମୂର୍ତ୍ତି, ହେ ଭଉଣୀ, ଏବଂ ମାଆ ପରି କ୍ଷମାର ଆକାର।
ଅହଂ କରୋମି ତ୍ଵାଂ ପୂଜ୍ଯାଂ ମମ ପ୍ରୀତିଶ୍ଚ ଵର୍ଦ୍ଧତେ
ମୁଁ ତୁମକୁ ପୂଜ୍ୟ କରେଉଛି, ଏବଂ ମୋର ସ୍ନେହ ବଢ଼ିଯାଉଛି।
ତଥାଽପି ତଵ ପୂଜାଂ ଵୈ ଵର୍ଦ୍ଧଯାମି ପୁନଃ ପୁନଃ
ତଥାପି, ମୁଁ ପୁନିପୁନି ତୁମର ପୂଜା ବଢ଼ାଉଛି।
ପଞ୍ଚମ୍ଯାଂ ମନସାଖ୍ଯାଯାଂ ମାସାନ୍ତେ ଵା ଦିନେ ଦିନେ
ମନସା ନାମକ ପଞ୍ଚମୀ ଦିନରେ, ମାସର ଶେଷରେ କିମ୍ବା ପ୍ରତିଦିନ,
ଯଶସ୍ଵିନଃ କୀର୍ତ୍ତିମନ୍ତୋ ଵିଦ୍ଯାଵନ୍ତୋ ଗୁଣାନ୍ଵିତାଃ
ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଶଂସିତ, ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ, ଶିକ୍ଷାଳୁ ଓ ଗୁଣବାନ,
ଲକ୍ଷ୍ମୀହୀନା ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ତେଷାଂ ନାଗଭଯଂ ସଦା
ସେମାନେ ଲକ୍ଷ୍ମୀହୀନ ହେବେ; ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସର୍ବଦା ସାପର ଭୟ ରହିବ।
ନାରାଯଣାଂଶୋ ଭଗଵାଞ୍ଜରତ୍କାରୁର୍ମୁନୀଶ୍ଵରଃ
ଭଗବାନ ଜରତ୍କାରୁ ମୁନି, ଯିଏ ନାରାୟଣଙ୍କ ଅଂଶ,
ଅସ୍ମାକଂ ରକ୍ଷଣାଯୈଵ ତେନ ତ୍ଵଂ ମନସାଭିଧା
ଆମର ରକ୍ଷା ପାଇଁ, ତୁମକୁ ମନରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଉଛି।
ତେନ ତ୍ଵଂ ମନସାଦେଵୀ ପୂଜିତା ଵନ୍ଦିତା ଭଵେ
ତେଣୁ, ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ମନରେ ପୂଜିତ ଓ ବନ୍ଦିତ ହୁଅଛ।
ତେନ ତ୍ଵାଂ ମନସାଦେଵୀଂ ପ୍ରଵଦନ୍ତି ପୁରାଵିଦଃ 2.46.
ଏହିକାରଣରୁ ପୁରାତନ ଶାସ୍ତ୍ର ଜଣା ଲୋକେ ତୁମକୁ 'ମନସା ଦେବୀ' ବୋଲି କହନ୍ତି।
ଯୋ ହି ଯଦ୍ଭାଵଯେନ୍ନିତ୍ଯଂ ଶତଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ତତ୍ସମମ୍
ଯିଏ ଯାହାକୁ ସଦା ଭାବନା କରେ, ସେ ତାହାର ଶତଗୁଣ ଫଳ ପାଏ।
ନିର୍ଜଗାମ ସ୍ଵଭଵନଂ ଭୂଷାଵାସପରିଚ୍ଛଦାମ୍
ସେ ନିଜ ଗୃହକୁ ଗହଣା, ପୋଶାକ ଓ ସହଚରମାନଙ୍କ ସହିତ ଯାଇଯାଇଲେ।
ଭ୍ରାତୃଭିଃ ପୂଜିତା ଶଶ୍ଵନ୍ମାନ୍ଯା ଵନ୍ଦ୍ଯା ଚ ସର୍ଵତଃ
ସେ ସଦା ଭାଇମାନେ ପୂଜିଥିଲେ, ସମସ୍ତଠାରେ ସମ୍ମାନିତ ଓ ବନ୍ଦିତ ହୁଅଥିଲେ।
ତାଂ ସ୍ନାପଯିତ୍ଵା କ୍ଷୀରେଣ ପୂଜଯାମାସ ସାଦରମ୍ ତଦା ଦେଵୈଃ ପୂଜିତା ସା ସ୍ଵର୍ଗଲୋକଂ ପୁନର୍ଯଯୌ
ତାଙ୍କୁ ଦୁଧରେ ସ୍ନାନ କରାଇ ସମ୍ମାନ ସହିତ ପୂଜା କଲେ । ସେତେବେଳେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରିବା ପରେ ସେ ପୁଣି ସ୍ଵର୍ଗ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ ।
ଇଦଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ପୁଣ୍ଯବୀଜଂ ତାଂ ସଂପୂଜ୍ଯ ଚ ଯଃ ପଠେତ୍
ଯେଉଁଠି ଏହି ପୁଣ୍ୟର ମୂଳ ଷ୍ଟୋତ୍ର ପୂଜା କରି ପଠିବେ—
ଵିଷଂ ଭଵେତ୍ସୁଧାତୁଲ୍ଯଂ ସିଦ୍ଧସ୍ତୋତ୍ରଂ ଯଦା ପଠେତ୍
ସେଠି, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଷ୍ଟୋତ୍ର ପଠିଲେ ବିଷ ମଧୁପାନ ସମାନ ହୋଇଯାଏ ।
ସର୍ପଶାଯୀ ଭଵେତ୍ସୋଽପି ନିଶ୍ଚିତଂ ସର୍ପଵାହନଃ
ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସର୍ପ ଉପରେ ଶୟନ କରିବା, କିମ୍ବା ସର୍ପ ଯାନରେ ଯାଇବା ଅଧିକାରୀ ହେବେ ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ତଜ୍ଜନ୍ମଚରିତଂ ବ୍ରହ୍ମଞ୍ଛ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ତତ୍ତ୍ଵତଃ
ନାରଦ କହିଲେ: ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ମୁଁ ସେଉଁଠି ଜନ୍ମ ଓ କାର୍ଯ୍ୟର ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଗଵାଂ ପ୍ରଧାନା ସୁରଭୀ ଗୋଲୋକେ ଚ ସମୁଦ୍ଭଵା
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ଗାଁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସୁରଭୀ ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବଂ ସେ ଗୋଲୋକରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ।