ରାଜା ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତତ୍ପ୍ରଵୃତ୍ତିଂ ଗଂଗାଦ୍ଵାରଂ ଜଗାମ ସଃ
ରାଜା ଏହି ଖବର ଶୁଣି ବଡ଼ ଦୁଃଖ ପାଇଁ ଗଙ୍ଗା ତଟକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ସପ୍ତାହେ ସମତୀତେ ତୁ ଗଚ୍ଛନ୍ତଂ ତକ୍ଷକଂ ପଥି
ସାତି ଦିନ ଶେଷ ହେବା ପରେ ତକ୍ଷକ ରାସ୍ତା ଦେଇ ଯାଉଥିଲା।
ତଯୋର୍ବଭୂଵ ସଂଵାଦଃ ସୁପ୍ରୀତିଶ୍ଚ ପରସ୍ପରମ୍
ସେମାନେ ଦୁଇଜଣେ ମଧ୍ୟରେ କଥା ହେଲା ଏବଂ ଦୁଇଁଜଣେ ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ।
ରାଜା ଚକାର ଯଜ୍ଞଂ ଚ ସର୍ପସତ୍ରାଭିଧଂ ମୁନେ 2.46.
ରାଜା ସର୍ପସତ୍ର ନାମକ ଯଜ୍ଞ କଲେ, ମୁନି।
ସ ତକ୍ଷକଶ୍ଚ ଭୀତଶ୍ଚ ମହେନ୍ଦ୍ରଂ ଶରଣଂ ଯଯୌ
ତକ୍ଷକ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲା।
ଅଥ ଦେଵାଶ୍ଚ ମୁନଯଶ୍ଚାଯଯୁର୍ମନସାନ୍ତିକମ୍ ୧
ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଋଷିମାନେ ମନସା ଦେବୀଙ୍କ ସମ୍ନିଧିକୁ ଆସିଲେ।
ତତ୍ର ଆସ୍ତୀକ ଆଗତ୍ଯ ମାତୁର୍ଯଜ୍ଞମଥାଜ୍ଞଯା
ସେଠାରେ ଆସ୍ତୀକ ତାଙ୍କ ମାଆଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଯଜ୍ଞସ୍ଥଳକୁ ଆସିଲେ।
ଦଦୌ ଵରଂ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠଃ କୃପଯା ବ୍ରାହ୍ମଣାଜ୍ଞଯା
ସେଇ ରାଜା, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଓ ଦୟାରେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଦାନ ଦେଲେ।
ସଂପୂଜ୍ଯ ମନସାଦେଵୀଂ ପ୍ରଯଯୁଃ ସ୍ଵାଲଯଂ ଚ ତେ
ମନରେ ମନସା ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ସେମାନେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ପୂଜାଵିଧିକ୍ରମଂ ତସ୍ଯାଃ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ତତ୍ତ୍ଵତଃ
ନାରଦ କହିଲେ: ମୁଁ ତାଙ୍କର ପୂଜା ପ୍ରକ୍ରିୟା ଠିକ୍ ଭଳି ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ରତ୍ନସିଂହାସନେ ଦେଵୀଂ ଵାସଯାମାସ ଭକ୍ତିତଃ ।। 2.46.
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ଭକ୍ତି ସହିତ ରତ୍ନସିଂହାସନରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ବସାଇଲେ।
ସ୍ଵର୍ଗଗଙ୍ଗାଜଲେନୈଵ ରତ୍ନକୁମ୍ଭ ସ୍ଥିତେନ ଚ
ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଗଙ୍ଗା ଜଳ ରତ୍ନପାତ୍ରରେ ରଖି ପ୍ରୟୋଗ କଲେ।
ଵାସସୀ ଵାସଯାମାସ ଵହ୍ନିଶୁଦ୍ଧେ ମନୋରମେ
ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଧ୍ଧ ଓ ମନକୁ ଭଲଲାଗିବା ପୋଷାକ ଦେଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଦାନ କଲେ।
ଗଣେଶଂ ଚ ଦିନେଶଂ ଚ ଵହ୍ନିଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଶିଵଂ ଶିଵାମ୍
ସେ ଗଣେଶ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ଓଁ ହ୍ରୀଂ ଶ୍ରୀଂ ମନସାଦେଵ୍ଯୈ ସ୍ଵାହେତ୍ଯେଵଂ ଚ ମନ୍ତ୍ରତଃ
ସେ 'ଓଁ ହ୍ରୀଂ ଶ୍ରୀଂ ମନସାଦେବୀୟै ସ୍ୱାହା' ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।
ଉପଚାରାନ୍ଷୋଡଶକାନ୍ଭକ୍ତିତୋ ଦୁର୍ଲଭାନ୍ହରିଃ
ଭକ୍ତି ସହିତ ହରି ଦୁର୍ଲଭ ଷୋଡଶ ଉପଚାର ଦେଲେ।
ଵାଦ୍ଯଂ ନାନାପ୍ରକାରଂ ଚ ଵାଦଯାମାସ ତତ୍ର ଵୈ
ସେଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ସଙ୍ଗୀତ ଉପକରଣ ରବାଇଯାଉଥିଲା।
ଦେଵୋ ଵିପ୍ରାଜ୍ଞଯା ତତ୍ର ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁଶିଵାଜ୍ଞଯା
ସେଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଆଦେଶ ଓ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଦେବତା କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ମହେନ୍ଦ୍ର ଉଵାଚ ପରାତ୍ପରାଂ ଚ ପରମାଂ ନହି ସ୍ତୋତୁଂ କ୍ଷମୋ ଽଧୁନା
ମହେନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମୁଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଚ୍ଚତମଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିପାରିବି ନାହିଁ।
ସ୍ତୋତ୍ରାଣାଂ ଲକ୍ଷଣଂ ଵେଦେ ସ୍ଵଭାଵାଖ୍ଯାନତଃ ପରମ୍
ସ୍ତୁତିର ଲକ୍ଷଣ ବେଦରେ ମିଳେ, ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକ ନିଜ ଗୁଣରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ।
ଶୁଦ୍ଧସତ୍ତ୍ଵସ୍ଵରୂପା ତ୍ଵଂ କୋପହିଂସାଵିଵର୍ଜିତା ତ୍ଵଂ ମଯା ପୂଜିତା ସାଧ୍ଵି ଜନନୀ ଚ ଯଥାଽଦିତିଃ 2.46.
ତୁମେ ଶୁଦ୍ଧ ସତ୍ତ୍ୱର ମୂର୍ତ୍ତି, କ୍ରୋଧ ଓ ହିଂସାରୁ ଦୂର; ମୁଁ ତୁମକୁ ପୂଜିଛି, ହେ ସାଧ୍ବୀ, ତୁମେ ଆଦିତି ପରି ଜନନୀ।
ଦଯାରୂପା ଚ ଭଗିନୀ କ୍ଷମାରୂପା ଯଥା ପ୍ରସୂଃ
ତୁମେ ଦୟାର ମୂର୍ତ୍ତି, ହେ ଭଉଣୀ, ଏବଂ ମାଆ ପରି କ୍ଷମାର ଆକାର।
ଅହଂ କରୋମି ତ୍ଵାଂ ପୂଜ୍ଯାଂ ମମ ପ୍ରୀତିଶ୍ଚ ଵର୍ଦ୍ଧତେ
ମୁଁ ତୁମକୁ ପୂଜ୍ୟ କରେଉଛି, ଏବଂ ମୋର ସ୍ନେହ ବଢ଼ିଯାଉଛି।
ତଥାଽପି ତଵ ପୂଜାଂ ଵୈ ଵର୍ଦ୍ଧଯାମି ପୁନଃ ପୁନଃ
ତଥାପି, ମୁଁ ପୁନିପୁନି ତୁମର ପୂଜା ବଢ଼ାଉଛି।
ପଞ୍ଚମ୍ଯାଂ ମନସାଖ୍ଯାଯାଂ ମାସାନ୍ତେ ଵା ଦିନେ ଦିନେ
ମନସା ନାମକ ପଞ୍ଚମୀ ଦିନରେ, ମାସର ଶେଷରେ କିମ୍ବା ପ୍ରତିଦିନ,
ଯଶସ୍ଵିନଃ କୀର୍ତ୍ତିମନ୍ତୋ ଵିଦ୍ଯାଵନ୍ତୋ ଗୁଣାନ୍ଵିତାଃ
ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଶଂସିତ, ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ, ଶିକ୍ଷାଳୁ ଓ ଗୁଣବାନ,
ଲକ୍ଷ୍ମୀହୀନା ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ତେଷାଂ ନାଗଭଯଂ ସଦା
ସେମାନେ ଲକ୍ଷ୍ମୀହୀନ ହେବେ; ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସର୍ବଦା ସାପର ଭୟ ରହିବ।
ନାରାଯଣାଂଶୋ ଭଗଵାଞ୍ଜରତ୍କାରୁର୍ମୁନୀଶ୍ଵରଃ
ଭଗବାନ ଜରତ୍କାରୁ ମୁନି, ଯିଏ ନାରାୟଣଙ୍କ ଅଂଶ,
ଅସ୍ମାକଂ ରକ୍ଷଣାଯୈଵ ତେନ ତ୍ଵଂ ମନସାଭିଧା
ଆମର ରକ୍ଷା ପାଇଁ, ତୁମକୁ ମନରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଉଛି।
ତେନ ତ୍ଵଂ ମନସାଦେଵୀ ପୂଜିତା ଵନ୍ଦିତା ଭଵେ
ତେଣୁ, ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ମନରେ ପୂଜିତ ଓ ବନ୍ଦିତ ହୁଅଛ।