ଶମ୍ଭୁଶ୍ଚ ଚତୁରୋ ଵେଦାନ୍ଵେଦାଂଗାନିତରାଂସ୍ତଥା
ଶମ୍ଭୁ ଚାରିଟିଏ ବେଦ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡିକ ଶିଖାଇଲେ।
ଭକ୍ତିରସ୍ତି ସ୍ଵକାନ୍ତେ ଚାଭୀଷ୍ଟେ ଦେଵେ ହରୌ ଗୁରୌ
ନିଜ ପ୍ରିୟା, ଚାହିଥିବା ଦେବ ହରି ଏବଂ ଗୁରୁ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଥିଲା।
ଜଗାମ ତପସେ ଵିଷ୍ଣୋଃ ପୁଷ୍କରଂ ଶଙ୍କରାଜ୍ଞଯା
ଶଙ୍କରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଇଁ ପୁଷ୍କରକୁ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଗଲେ।
ଦିଵ୍ଯଂ ଵର୍ଷତ୍ରିଲକ୍ଷଂ ଚ ତପସ୍ତପ୍ତ୍ଵା ତପୋଧନଃ
ସେ ତପସ୍ୟାରେ ତିନି ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ଦିବ୍ୟ ତପ କଲେ।
ଶଂକରଂ ଚ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ପୁରଃ କୃତ୍ଵା ଚ ବାଲକମ୍
ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ପୁଅକୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି, ସେ ଆଗକୁ ଗଲେ।
ତାଂ ସପୁତ୍ରାଂ ସୁତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୁଦଂ ପ୍ରାପ ପ୍ରଜାପତିଃ 2.46.
ନିଜ ଝିଅକୁ ପୁଅ ସହିତ ଦେଖି, ପ୍ରଜାପତି ଖୁସି ହେଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ଭୋଜଯାମାସ ତ୍ଵସଂଖ୍ଯାଞ୍ଛ୍ରେଯସେ ଶିଶୋଃ
ସେ ଶିଶୁର ଭଲ ପାଇଁ ଅସଂଖ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଭୋଜନ କରାଇଲେ।
ସା ସପୁତ୍ରା ଚ ସୁଚିରଂ ତସ୍ଥୌ ତାତାଲଯେ ତଦା
ସେ ଝିଅ ପୁଅ ସହିତ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଘରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିଲେ।
ଅଥାଭିମନ୍ଯୁତନଯେ ବ୍ରହ୍ମଶାପଃ ପରୀକ୍ଷିତେ
ତାପରେ ଅଭିମନ୍ୟୁଙ୍କ ପୁଅ ପରୀକ୍ଷିତଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶାପ ଲାଗିଲା।
ସପ୍ତାହେ ସମତୀତେ ତୁ ତକ୍ଷକସ୍ତ୍ଵାଂ ଚ ଦଂକ୍ଷ୍ଯତି
ସାତି ଦିନ ପରେ ତକ୍ଷକ ତୁମକୁ ଡ଼଼ସିବ।
ରାଜା ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତତ୍ପ୍ରଵୃତ୍ତିଂ ଗଂଗାଦ୍ଵାରଂ ଜଗାମ ସଃ
ରାଜା ଏହି ଖବର ଶୁଣି ବଡ଼ ଦୁଃଖ ପାଇଁ ଗଙ୍ଗା ତଟକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ସପ୍ତାହେ ସମତୀତେ ତୁ ଗଚ୍ଛନ୍ତଂ ତକ୍ଷକଂ ପଥି
ସାତି ଦିନ ଶେଷ ହେବା ପରେ ତକ୍ଷକ ରାସ୍ତା ଦେଇ ଯାଉଥିଲା।
ତଯୋର୍ବଭୂଵ ସଂଵାଦଃ ସୁପ୍ରୀତିଶ୍ଚ ପରସ୍ପରମ୍
ସେମାନେ ଦୁଇଜଣେ ମଧ୍ୟରେ କଥା ହେଲା ଏବଂ ଦୁଇଁଜଣେ ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ।
ରାଜା ଚକାର ଯଜ୍ଞଂ ଚ ସର୍ପସତ୍ରାଭିଧଂ ମୁନେ 2.46.
ରାଜା ସର୍ପସତ୍ର ନାମକ ଯଜ୍ଞ କଲେ, ମୁନି।
ସ ତକ୍ଷକଶ୍ଚ ଭୀତଶ୍ଚ ମହେନ୍ଦ୍ରଂ ଶରଣଂ ଯଯୌ
ତକ୍ଷକ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲା।
ଅଥ ଦେଵାଶ୍ଚ ମୁନଯଶ୍ଚାଯଯୁର୍ମନସାନ୍ତିକମ୍ ୧
ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଋଷିମାନେ ମନସା ଦେବୀଙ୍କ ସମ୍ନିଧିକୁ ଆସିଲେ।
ତତ୍ର ଆସ୍ତୀକ ଆଗତ୍ଯ ମାତୁର୍ଯଜ୍ଞମଥାଜ୍ଞଯା
ସେଠାରେ ଆସ୍ତୀକ ତାଙ୍କ ମାଆଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଯଜ୍ଞସ୍ଥଳକୁ ଆସିଲେ।
ଦଦୌ ଵରଂ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠଃ କୃପଯା ବ୍ରାହ୍ମଣାଜ୍ଞଯା
ସେଇ ରାଜା, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଓ ଦୟାରେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଦାନ ଦେଲେ।
ସଂପୂଜ୍ଯ ମନସାଦେଵୀଂ ପ୍ରଯଯୁଃ ସ୍ଵାଲଯଂ ଚ ତେ
ମନରେ ମନସା ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ସେମାନେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ପୂଜାଵିଧିକ୍ରମଂ ତସ୍ଯାଃ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ତତ୍ତ୍ଵତଃ
ନାରଦ କହିଲେ: ମୁଁ ତାଙ୍କର ପୂଜା ପ୍ରକ୍ରିୟା ଠିକ୍ ଭଳି ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ରତ୍ନସିଂହାସନେ ଦେଵୀଂ ଵାସଯାମାସ ଭକ୍ତିତଃ ।। 2.46.
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ଭକ୍ତି ସହିତ ରତ୍ନସିଂହାସନରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ବସାଇଲେ।
ସ୍ଵର୍ଗଗଙ୍ଗାଜଲେନୈଵ ରତ୍ନକୁମ୍ଭ ସ୍ଥିତେନ ଚ
ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଗଙ୍ଗା ଜଳ ରତ୍ନପାତ୍ରରେ ରଖି ପ୍ରୟୋଗ କଲେ।
ଵାସସୀ ଵାସଯାମାସ ଵହ୍ନିଶୁଦ୍ଧେ ମନୋରମେ
ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଧ୍ଧ ଓ ମନକୁ ଭଲଲାଗିବା ପୋଷାକ ଦେଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଦାନ କଲେ।
ଗଣେଶଂ ଚ ଦିନେଶଂ ଚ ଵହ୍ନିଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଶିଵଂ ଶିଵାମ୍
ସେ ଗଣେଶ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ଓଁ ହ୍ରୀଂ ଶ୍ରୀଂ ମନସାଦେଵ୍ଯୈ ସ୍ଵାହେତ୍ଯେଵଂ ଚ ମନ୍ତ୍ରତଃ
ସେ 'ଓଁ ହ୍ରୀଂ ଶ୍ରୀଂ ମନସାଦେବୀୟै ସ୍ୱାହା' ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।
ଉପଚାରାନ୍ଷୋଡଶକାନ୍ଭକ୍ତିତୋ ଦୁର୍ଲଭାନ୍ହରିଃ
ଭକ୍ତି ସହିତ ହରି ଦୁର୍ଲଭ ଷୋଡଶ ଉପଚାର ଦେଲେ।
ଵାଦ୍ଯଂ ନାନାପ୍ରକାରଂ ଚ ଵାଦଯାମାସ ତତ୍ର ଵୈ
ସେଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ସଙ୍ଗୀତ ଉପକରଣ ରବାଇଯାଉଥିଲା।
ଦେଵୋ ଵିପ୍ରାଜ୍ଞଯା ତତ୍ର ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁଶିଵାଜ୍ଞଯା
ସେଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଆଦେଶ ଓ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଦେବତା କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ମହେନ୍ଦ୍ର ଉଵାଚ ପରାତ୍ପରାଂ ଚ ପରମାଂ ନହି ସ୍ତୋତୁଂ କ୍ଷମୋ ଽଧୁନା
ମହେନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମୁଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଚ୍ଚତମଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିପାରିବି ନାହିଁ।
ସ୍ତୋତ୍ରାଣାଂ ଲକ୍ଷଣଂ ଵେଦେ ସ୍ଵଭାଵାଖ୍ଯାନତଃ ପରମ୍
ସ୍ତୁତିର ଲକ୍ଷଣ ବେଦରେ ମିଳେ, ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକ ନିଜ ଗୁଣରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ।