କ୍ଷୁଧିତାନାଂ ଯଥାଽନ୍ନେ ଚ କାମୁକାନାଂ ଯଥା ସ୍ତ୍ରିଯାମ୍
ଯେପରି ଭୁଖା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକ, ଏବଂ ଇଚ୍ଛାରେ ଭରିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଜନନୀ ଆବଶ୍ୟକ,
ଵିଦୁଷାଂ ଚ ଯଥା ଶାସ୍ତ୍ରେ ଵଣିଜ୍ଯେ ଵଣିଜାଂ ଯଥା
ଯେପରି ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ପାଇଁ ଶାସ୍ତ୍ର ଆବଶ୍ୟକ, ବ୍ୟବସାୟୀଙ୍କ ପାଇଁ ବ୍ୟବସାୟ ଆବଶ୍ୟକ,
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ମନସା ଦେଵୀ ପପାତ ସ୍ଵାମିନଃ ପଦେ
ଏପରି କହି ଦେବୀ ମନରେ ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପାଦରେ ପଡିଗଲେ।
ନେତ୍ରୋଦକେନ ମନସାଂ ସ୍ନାପଯାମାସ ତାଂ ମୁନିଃ
ମୁନି ନିଜ ଚକ୍ଷୁର ଜଳରେ ଦେବୀଙ୍କ ମନକୁ ଅନ୍ତରରେ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ।
ତଦା ଜ୍ଞାନେନ ତୌ ଦ୍ଵୌ ଚ ଵିଶୋକୌ ଚ ବଭୂଵତୁଃ
ତାପରେ ଜ୍ଞାନର ଦ୍ୱାରା ଦୁଇଜଣ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ।
ଜଗାମ ତପସେ ଵିପ୍ରଃ ସ କାନ୍ତାଂ ସୁପ୍ରବୋଧ୍ଯ ଚ
ମୁନି ନିଜ ପ୍ରିୟାକୁ ଭଲଭାବେ ଜାଗି ଦେଇ, ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ପାର୍ଵତୀ ବୋଧଯାମାସ ମନସାଂ ଶୋକକର୍ଶିତାମ୍ 2.46.
ପାର୍ବତୀ ଦୁଃଖରେ ଭରିଥିବା ମନକୁ ଜାଗି ଦେଲେ।
ସୁପ୍ରଶସ୍ତେ ଦିନେ ସାଧ୍ଵୀ ସୁଷୁଵେ ମଙ୍ଗଲେ କ୍ଷଣେ
ଏକ ଶୁଭ ଦିନରେ, ମଙ୍ଗଳ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଶୁଭା ନାରୀ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ଗର୍ଭସ୍ଥିତୋ ମହାଜ୍ଞାନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶଙ୍କରଵକ୍ତ୍ରତଃ
ଗର୍ଭରେ ଥିବାବେଳେ, ସେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ମୁଖରୁ ବଡ଼ ଜ୍ଞାନ ଶୁଣିଲେ।
ଜାତକଂ କାରଯାମାସ ଵାଚଯାମାସ ମଂଗଲମ୍
ଜନ୍ମ ଉତ୍ସବ କରାଯାଇଲା, ଏବଂ ଶୁଭ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ାଯାଇଲା।
ଶମ୍ଭୁଶ୍ଚ ଚତୁରୋ ଵେଦାନ୍ଵେଦାଂଗାନିତରାଂସ୍ତଥା
ଶମ୍ଭୁ ଚାରିଟିଏ ବେଦ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡିକ ଶିଖାଇଲେ।
ଭକ୍ତିରସ୍ତି ସ୍ଵକାନ୍ତେ ଚାଭୀଷ୍ଟେ ଦେଵେ ହରୌ ଗୁରୌ
ନିଜ ପ୍ରିୟା, ଚାହିଥିବା ଦେବ ହରି ଏବଂ ଗୁରୁ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଥିଲା।
ଜଗାମ ତପସେ ଵିଷ୍ଣୋଃ ପୁଷ୍କରଂ ଶଙ୍କରାଜ୍ଞଯା
ଶଙ୍କରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଇଁ ପୁଷ୍କରକୁ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଗଲେ।
ଦିଵ୍ଯଂ ଵର୍ଷତ୍ରିଲକ୍ଷଂ ଚ ତପସ୍ତପ୍ତ୍ଵା ତପୋଧନଃ
ସେ ତପସ୍ୟାରେ ତିନି ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ଦିବ୍ୟ ତପ କଲେ।
ଶଂକରଂ ଚ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ପୁରଃ କୃତ୍ଵା ଚ ବାଲକମ୍
ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ପୁଅକୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି, ସେ ଆଗକୁ ଗଲେ।
ତାଂ ସପୁତ୍ରାଂ ସୁତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୁଦଂ ପ୍ରାପ ପ୍ରଜାପତିଃ 2.46.
ନିଜ ଝିଅକୁ ପୁଅ ସହିତ ଦେଖି, ପ୍ରଜାପତି ଖୁସି ହେଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ଭୋଜଯାମାସ ତ୍ଵସଂଖ୍ଯାଞ୍ଛ୍ରେଯସେ ଶିଶୋଃ
ସେ ଶିଶୁର ଭଲ ପାଇଁ ଅସଂଖ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଭୋଜନ କରାଇଲେ।
ସା ସପୁତ୍ରା ଚ ସୁଚିରଂ ତସ୍ଥୌ ତାତାଲଯେ ତଦା
ସେ ଝିଅ ପୁଅ ସହିତ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଘରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିଲେ।
ଅଥାଭିମନ୍ଯୁତନଯେ ବ୍ରହ୍ମଶାପଃ ପରୀକ୍ଷିତେ
ତାପରେ ଅଭିମନ୍ୟୁଙ୍କ ପୁଅ ପରୀକ୍ଷିତଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶାପ ଲାଗିଲା।
ସପ୍ତାହେ ସମତୀତେ ତୁ ତକ୍ଷକସ୍ତ୍ଵାଂ ଚ ଦଂକ୍ଷ୍ଯତି
ସାତି ଦିନ ପରେ ତକ୍ଷକ ତୁମକୁ ଡ଼଼ସିବ।
ରାଜା ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତତ୍ପ୍ରଵୃତ୍ତିଂ ଗଂଗାଦ୍ଵାରଂ ଜଗାମ ସଃ
ରାଜା ଏହି ଖବର ଶୁଣି ବଡ଼ ଦୁଃଖ ପାଇଁ ଗଙ୍ଗା ତଟକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ସପ୍ତାହେ ସମତୀତେ ତୁ ଗଚ୍ଛନ୍ତଂ ତକ୍ଷକଂ ପଥି
ସାତି ଦିନ ଶେଷ ହେବା ପରେ ତକ୍ଷକ ରାସ୍ତା ଦେଇ ଯାଉଥିଲା।
ତଯୋର୍ବଭୂଵ ସଂଵାଦଃ ସୁପ୍ରୀତିଶ୍ଚ ପରସ୍ପରମ୍
ସେମାନେ ଦୁଇଜଣେ ମଧ୍ୟରେ କଥା ହେଲା ଏବଂ ଦୁଇଁଜଣେ ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ।
ରାଜା ଚକାର ଯଜ୍ଞଂ ଚ ସର୍ପସତ୍ରାଭିଧଂ ମୁନେ 2.46.
ରାଜା ସର୍ପସତ୍ର ନାମକ ଯଜ୍ଞ କଲେ, ମୁନି।
ସ ତକ୍ଷକଶ୍ଚ ଭୀତଶ୍ଚ ମହେନ୍ଦ୍ରଂ ଶରଣଂ ଯଯୌ
ତକ୍ଷକ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲା।
ଅଥ ଦେଵାଶ୍ଚ ମୁନଯଶ୍ଚାଯଯୁର୍ମନସାନ୍ତିକମ୍ ୧
ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଋଷିମାନେ ମନସା ଦେବୀଙ୍କ ସମ୍ନିଧିକୁ ଆସିଲେ।
ତତ୍ର ଆସ୍ତୀକ ଆଗତ୍ଯ ମାତୁର୍ଯଜ୍ଞମଥାଜ୍ଞଯା
ସେଠାରେ ଆସ୍ତୀକ ତାଙ୍କ ମାଆଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଯଜ୍ଞସ୍ଥଳକୁ ଆସିଲେ।
ଦଦୌ ଵରଂ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠଃ କୃପଯା ବ୍ରାହ୍ମଣାଜ୍ଞଯା
ସେଇ ରାଜା, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଓ ଦୟାରେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଦାନ ଦେଲେ।
ସଂପୂଜ୍ଯ ମନସାଦେଵୀଂ ପ୍ରଯଯୁଃ ସ୍ଵାଲଯଂ ଚ ତେ
ମନରେ ମନସା ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ସେମାନେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ପୂଜାଵିଧିକ୍ରମଂ ତସ୍ଯାଃ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ତତ୍ତ୍ଵତଃ
ନାରଦ କହିଲେ: ମୁଁ ତାଙ୍କର ପୂଜା ପ୍ରକ୍ରିୟା ଠିକ୍ ଭଳି ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ।