ନ ମୋଚଯେଦ୍ଯଃ ସ କଥଂ ଗୁରୁସ୍ତାତୋ ହି ବାନ୍ଧଵଃ
ଯିଏ ମୁକ୍ତି ଦେଉନାହିଁ, ସେ କିପରି ଗୁରୁ କିମ୍ବା ନିଜ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ନିକଟତମ ବନ୍ଧୁ ହେବେ?
ନ ଦର୍ଶଯେଦ୍ଯଃ ସ କଥଂ କୀଦୃଶୋ ବାନ୍ଧଵୋ ନୃଣାମ୍ ନିର୍ମୂଲଂ ଚ ପୁରାକର୍ମ ଭଵେଦ୍ଯତ୍ସେଵଯା ଧ୍ରୁଵମ୍
ଯିଏ ଦିଗ ଦେଖାଉନାହିଁ, ସେ କିପରି ଲୋକଙ୍କର ବନ୍ଧୁ ହେବେ? ସେବା କରିଲେ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର କର୍ମ ମୂଳହୀନ ହୋଇ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନଶ୍ଟ ହୁଏ ।
ମଯା ଛଲେନ ତ୍ଵଂ ତ୍ଯକ୍ତା ଦୋଷଂ ମେ କ୍ଷମ୍ଯତାଂ ପ୍ରିଯେ
ମୁଁ ଚାଳାକି କରି ତୁମକୁ ଛାଡିଦେଇଛି; ପ୍ରିୟେ, ମୋ ଦୋଷକୁ ମାଫ କର ।
ପୁଷ୍କରେ ତପସେ ଯାମି ଗଚ୍ଛ ଦେଵି ଯଥାସୁଖମ୍
ମୁଁ ପୁଷ୍କରକୁ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଯାଉଛି; ଦେବୀ, ତୁମେ ଯେପରି ଇଚ୍ଛା କର, ସେପରି ଯାଅ ।
ଧନାଦିଷୁ ସ୍ତ୍ରିଯାଂ ପ୍ରୀତିଃ ପ୍ରଵୃତ୍ତିପଥଗାମିନାମ୍
ଧନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜିନିଷରେ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଯେପରି ଆସକ୍ତି ଦେଖାନ୍ତି, ସେ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଚାଲେ ।
ଜରତ୍କାରୁଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମନସା ଶୋକକାତରା
ଜରତ୍କାରୁଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ମନରେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ ।
ମନସୋଵାଚ ଯତ୍ର ସ୍ମରାମି ତ୍ଵାଂ ବନ୍ଧୋ ତତ୍ର ମାମାଗମିଷ୍ଯସି।।2.46.
ସେ ମନେ ଭାବିଲେ: ମୁଁ ଯେଉଁଠି ତୁମକୁ ସ୍ମରଣ କରିବି, ବନ୍ଧୁ, ସେଉଁଠି ତୁମେ ଆସିଯିବ ।
ବନ୍ଧୁଭେଦଃ କ୍ଲେଶତମଃ ପୁତ୍ରଭେଦସ୍ତତଃ ପରଃ
ପରିବାରରେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ କଷ୍ଟ; ପୁଅମାନେ ଭିନ୍ନ ହେଲେ ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ।
ପତିଃ ପତିଵ୍ରତାନାଂ ଚ ଶତପୁତ୍ରାଧିକଃ ପ୍ରିଯଃ
ପତିବ୍ରତା ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ସ୍ୱାମୀ ଶତପୁଅଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ।
ପୁତ୍ରେ ଯଥୈକପୁତ୍ରାଣାଂ ଵୈଷ୍ଣଵାନାଂ ଯଥା ହରୌ
ଯେମିତି ଏକମାତ୍ର ପୁଅ ଥିବା ମାନେ ପାଇଁ, ଏବଂ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ପାଇଁ, ହରି ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ।
କ୍ଷୁଧିତାନାଂ ଯଥାଽନ୍ନେ ଚ କାମୁକାନାଂ ଯଥା ସ୍ତ୍ରିଯାମ୍
ଯେପରି ଭୁଖା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକ, ଏବଂ ଇଚ୍ଛାରେ ଭରିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଜନନୀ ଆବଶ୍ୟକ,
ଵିଦୁଷାଂ ଚ ଯଥା ଶାସ୍ତ୍ରେ ଵଣିଜ୍ଯେ ଵଣିଜାଂ ଯଥା
ଯେପରି ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ପାଇଁ ଶାସ୍ତ୍ର ଆବଶ୍ୟକ, ବ୍ୟବସାୟୀଙ୍କ ପାଇଁ ବ୍ୟବସାୟ ଆବଶ୍ୟକ,
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ମନସା ଦେଵୀ ପପାତ ସ୍ଵାମିନଃ ପଦେ
ଏପରି କହି ଦେବୀ ମନରେ ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପାଦରେ ପଡିଗଲେ।
ନେତ୍ରୋଦକେନ ମନସାଂ ସ୍ନାପଯାମାସ ତାଂ ମୁନିଃ
ମୁନି ନିଜ ଚକ୍ଷୁର ଜଳରେ ଦେବୀଙ୍କ ମନକୁ ଅନ୍ତରରେ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ।
ତଦା ଜ୍ଞାନେନ ତୌ ଦ୍ଵୌ ଚ ଵିଶୋକୌ ଚ ବଭୂଵତୁଃ
ତାପରେ ଜ୍ଞାନର ଦ୍ୱାରା ଦୁଇଜଣ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ।
ଜଗାମ ତପସେ ଵିପ୍ରଃ ସ କାନ୍ତାଂ ସୁପ୍ରବୋଧ୍ଯ ଚ
ମୁନି ନିଜ ପ୍ରିୟାକୁ ଭଲଭାବେ ଜାଗି ଦେଇ, ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ପାର୍ଵତୀ ବୋଧଯାମାସ ମନସାଂ ଶୋକକର୍ଶିତାମ୍ 2.46.
ପାର୍ବତୀ ଦୁଃଖରେ ଭରିଥିବା ମନକୁ ଜାଗି ଦେଲେ।
ସୁପ୍ରଶସ୍ତେ ଦିନେ ସାଧ୍ଵୀ ସୁଷୁଵେ ମଙ୍ଗଲେ କ୍ଷଣେ
ଏକ ଶୁଭ ଦିନରେ, ମଙ୍ଗଳ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଶୁଭା ନାରୀ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ଗର୍ଭସ୍ଥିତୋ ମହାଜ୍ଞାନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶଙ୍କରଵକ୍ତ୍ରତଃ
ଗର୍ଭରେ ଥିବାବେଳେ, ସେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ମୁଖରୁ ବଡ଼ ଜ୍ଞାନ ଶୁଣିଲେ।
ଜାତକଂ କାରଯାମାସ ଵାଚଯାମାସ ମଂଗଲମ୍
ଜନ୍ମ ଉତ୍ସବ କରାଯାଇଲା, ଏବଂ ଶୁଭ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ାଯାଇଲା।
ଶମ୍ଭୁଶ୍ଚ ଚତୁରୋ ଵେଦାନ୍ଵେଦାଂଗାନିତରାଂସ୍ତଥା
ଶମ୍ଭୁ ଚାରିଟିଏ ବେଦ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡିକ ଶିଖାଇଲେ।
ଭକ୍ତିରସ୍ତି ସ୍ଵକାନ୍ତେ ଚାଭୀଷ୍ଟେ ଦେଵେ ହରୌ ଗୁରୌ
ନିଜ ପ୍ରିୟା, ଚାହିଥିବା ଦେବ ହରି ଏବଂ ଗୁରୁ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଥିଲା।
ଜଗାମ ତପସେ ଵିଷ୍ଣୋଃ ପୁଷ୍କରଂ ଶଙ୍କରାଜ୍ଞଯା
ଶଙ୍କରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଇଁ ପୁଷ୍କରକୁ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଗଲେ।
ଦିଵ୍ଯଂ ଵର୍ଷତ୍ରିଲକ୍ଷଂ ଚ ତପସ୍ତପ୍ତ୍ଵା ତପୋଧନଃ
ସେ ତପସ୍ୟାରେ ତିନି ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ଦିବ୍ୟ ତପ କଲେ।
ଶଂକରଂ ଚ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ପୁରଃ କୃତ୍ଵା ଚ ବାଲକମ୍
ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ପୁଅକୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି, ସେ ଆଗକୁ ଗଲେ।
ତାଂ ସପୁତ୍ରାଂ ସୁତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୁଦଂ ପ୍ରାପ ପ୍ରଜାପତିଃ 2.46.
ନିଜ ଝିଅକୁ ପୁଅ ସହିତ ଦେଖି, ପ୍ରଜାପତି ଖୁସି ହେଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ଭୋଜଯାମାସ ତ୍ଵସଂଖ୍ଯାଞ୍ଛ୍ରେଯସେ ଶିଶୋଃ
ସେ ଶିଶୁର ଭଲ ପାଇଁ ଅସଂଖ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଭୋଜନ କରାଇଲେ।
ସା ସପୁତ୍ରା ଚ ସୁଚିରଂ ତସ୍ଥୌ ତାତାଲଯେ ତଦା
ସେ ଝିଅ ପୁଅ ସହିତ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଘରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିଲେ।
ଅଥାଭିମନ୍ଯୁତନଯେ ବ୍ରହ୍ମଶାପଃ ପରୀକ୍ଷିତେ
ତାପରେ ଅଭିମନ୍ୟୁଙ୍କ ପୁଅ ପରୀକ୍ଷିତଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶାପ ଲାଗିଲା।
ସପ୍ତାହେ ସମତୀତେ ତୁ ତକ୍ଷକସ୍ତ୍ଵାଂ ଚ ଦଂକ୍ଷ୍ଯତି
ସାତି ଦିନ ପରେ ତକ୍ଷକ ତୁମକୁ ଡ଼଼ସିବ।