ଦେଵ୍ଯାଶ୍ଚ ମଂଗଲସ୍ତୋତ୍ରଂ ଯଃ ଶୃଣୋତି ସମାହିତଃ
ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ଏହି ମଙ୍ଗଳ ସ୍ତୁତିକୁ ଏକାଗ୍ରଚିତ୍ତରେ ଶୁଣନ୍ତି,
ପ୍ରଥମେ ପୂଜିତା ଦେଵୀ ଶମ୍ଭୁନା ସର୍ଵମଂଗଲା
ପ୍ରଥମେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳର ଦେବୀ ପୂଜିତ ହେଲେ ।
ତୃତୀଯେ ପୂଜିତା ଭଦ୍ରା ମଂଗଲେନ ନୃପେଣ ଚ ପଞ୍ଚମେ ମଙ୍ଗଲାକାଂକ୍ଷୈର୍ନରୈର୍ମଂଗଲଚଣ୍ଡିକା
ତୃତୀୟ ଦିନରେ ଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ରାଜା ଶୁଭ ଭାବରେ ପୂଜା କଲେ; ପଞ୍ଚମ ଦିନରେ ଶୁଭ ଚାହିଁଥିବା ଲୋକମାନେ ମଙ୍ଗଳଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ପୂଜିତା ପ୍ରତିଵିଶ୍ଵେଷୁ ଵିଶ୍ଵେଶୈଃ ପୂଜିତା ସଦା
ସେ ସବୁ ସୃଷ୍ଟିରେ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ନାୟକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସଦା ପୂଜିତା।
ଦେଵାଦିଭିଶ୍ଚ ମୁନିଭିର୍ମନୁଭିର୍ମାନଵୈର୍ମୁନେ 2.44.
ଦେବତା, ଋଷି, ପୂର୍ବଜ ଓ ମଣିଷମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠି ପୂଜା କରନ୍ତି, ମୁନି।
ତନ୍ମଂଗଲଂ ଭଵେଚ୍ଛଶ୍ଵନ୍ନ ଭଵେତ୍ତଦମଂଗଲମ୍
ଯାହା ଶୁଭ, ସେ ସେଉଁଠି ଅଛି; ଯାହା ଅଶୁଭ, ସେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ପୃକ୍ତ ନୁହେଁ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମଵୈଵର୍ତ୍ତେ ମହାପୁରାଣେ ଦ୍ଵିତୀଯେ ପ୍ରକୃତିଖଣ୍ଡେ ନାରଦନାରାଯଣସଂଵାଦେ ମଙ୍ଗଲୋପାଖ୍ଯାନେ ତତ୍ସ୍ତୋତ୍ରାଦିକଥନଂ ନାମ ଚତୁଶ୍ଚତ୍ଵାରିଂଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ମହାପୁରାଣର ଦ୍ୱିତୀୟ ପ୍ରକୃତିଖଣ୍ଡରେ ନାରଦ ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ସଂବାଦରେ ମଙ୍ଗଳ ଉପାଖ୍ୟାନରେ ତାଙ୍କର ସ୍ତୋତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କଥା ବିଷୟରେ ଚଉଵାଳିସ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଶ୍ରୂଯତାଂ ମନସାଖ୍ଯାନଂ ଯଚ୍ଛ୍ରୁତଂ ଧର୍ମଵକ୍ତ୍ରତଃ
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ଧର୍ମଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣିଥିବା ମନସାଙ୍କ କଥା ଏବେ ଶୁଣ।
କନ୍ଯା ଭଗଵତୀ ସା ଚ କଶ୍ଯପସ୍ଯ ଚ ମାନସୀ
ସେ ଭଗବତୀ କନ୍ୟା କଶ୍ୟପଙ୍କ ମନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଝିଅ।
ମନସା ଧ୍ଯାଯତେ ଯା ଵା ପରମାତ୍ମାନମୀଶ୍ଵରମ୍
ଯିଏ ମନରେ ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ସେ ହେଉଛନ୍ତି।
ଆତ୍ମାରାମା ଚ ସା ଦେଵୀ ଵୈଷ୍ଣଵୀ ସିଦ୍ଧଯୋଗିନୀ
ସେ ଦେବୀ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି, ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତା ଓ ସିଦ୍ଧ ଯୋଗିନୀ।
ଜରତ୍କାରୁଶରୀରଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯାଂ କ୍ଷଣମୀଶ୍ଵରଃ
ଯେତେବେଳେ ଇଶ୍ୱର ଜରତ୍କାରୁଙ୍କ ଦେହକୁ ଦେଖିଲେ—
ଵାଞ୍ଛିତଂ ଚ ଦଦୌ ତସ୍ଯୈ କୃପଯା ଚ କୃପାନିଧିଃ
—ଦୟାର ଧାମ ତାଙ୍କୁ କୃପା କରି ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କଲେ।
ସ୍ଵର୍ଗେ ଚ ନାଗଲୋକେ ଚ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ବହ୍ମଲୋକତଃ
ସ୍ୱର୍ଗ, ନାଗଲୋକ, ପୃଥିବୀ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକରେ—
ଜଗଦ୍ଗୌରୀତି ଵିଖ୍ଯାତା ତେନ ସା ପୂଜିତା ସତୀ
—ସେ ଜଗଦ୍ଗୌରୀ ନାମରେ ପରିଚିତ ଓ ଧର୍ମିକ ଭାବେ ପୂଜିତା।
ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତାଽତୀଵ ରମ୍ଯା ଵୈଷ୍ଣଵୀ ତେନ ନାରଦ
ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଭକ୍ତା, ବହୁତ ରୂପବତୀ, ଏହିକାରଣରୁ ତାଙ୍କୁ ବୈଷ୍ଣବୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ନାରଦ।
ନାଗେଶ୍ଵରୀତି ଵିଖ୍ଯାତା ସା ନାଗଭଗିନୀ ତଥା 2.45.୧
ସେ ନାଗମାନଙ୍କ ଭଉଣୀ ଭାବେ ନାଗେଶ୍ୱରୀ ନାମରେ ମଧ୍ୟ ପରିଚିତ।
ମହାଜ୍ଞାନଯୁତାଂ ତାଂ ଚ ପ୍ରଵଦନ୍ତି ମନୀଷିଣଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ତାଙ୍କୁ ବଡ଼ ଜ୍ଞାନର ଧାରିଣୀ ବୋଲି କହନ୍ତି।
ଆସ୍ତୀକମାତା ଵିଖ୍ଯାତା ଜରତ୍କାରୁରିତି ସ୍ମ ସା
ସେ ଆସ୍ତୀକଙ୍କ ମାଆ ଭାବେ ପରିଚିତ ଓ ଜରତ୍କାରୁ ବୋଲି ଡାକାଯାନ୍ତି।
ଯୋଗିନୋ ଵିଶ୍ଵପୂଜ୍ଯସ୍ଯ ଜରତ୍କାରୋଃ ପ୍ରିଯା ତତଃ
ଏହିପରି, ସେ ସମସ୍ତ ଯୋଗୀମାନେ ପୂଜିଥିବା ଜରତ୍କାରୁଙ୍କ ପ୍ରିୟା।
ଓଁ ନମୋ ମନସାଯୈ ଵୈଷ୍ଣଵୀ ନାଗଭଗିନୀ ଶୈଵୀ ନାଗେଶ୍ଵରୀ ତଥା
ଓଁ ମନସାଦେବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ସେ ବୈଷ୍ଣବୀ, ନାଗମାନେଙ୍କର ଭଉଣୀ, ଶିବଙ୍କ ଭକ୍ତା ଏବଂ ନାଗେଶ୍ୱରୀ।
ଜରତ୍କାରୁପ୍ରିଯାଽଽସ୍ତୀକମାତା ଵିଷହରୀତି ଚ
ସେ ଜରତ୍କାରୁଙ୍କର ପ୍ରିୟା, ଆସ୍ତୀକଙ୍କର ମାଆ ଏବଂ ବିଷ ଦୂର କରିବାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଦ୍ଵାଦଶୈତାନି ନାମାନି ପୂଜାକାଲେ ଚ ଯଃ ପଠେତ୍
ଯେଉଁଠି ପୂଜା ବେଳେ ଏହି ବାରଟି ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ—
ନାଗଭୀଦେ ଚ ଶଯନେ ନାଗଗ୍ରସ୍ତେ ଚ ମନ୍ଦିରେ
ନାଗ ଭୟରେ, ବିଛାନାରେ, ନାଗ ଦ୍ୱାରା କଷ୍ଟ ପାଇଲେ କିମ୍ବା ମନ୍ଦିରରେ—
ଇଦଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ପଠିତ୍ଵା ତୁ ମୁଚ୍ଯତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପଢିଲେ ସେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଦଶଲକ୍ଷଜପେନୈଵ ସ୍ତୋତ୍ରସିଦ୍ଧିର୍ଭଵେନ୍ନୃଣାମ୍ 2.45.
ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ଦଶଲକ୍ଷ ଥର ପଢିଲେ ମଣିଷ ମାନେ ସଫଳତା ପାଆନ୍ତି।
ନାଗୌଘଂ ଭୂଷଣଂ କୃତ୍ଵା ସ ଭଵେନ୍ନାଗଵାହନଃ
ଯେଉଁଠି ଅନେକ ନାଗକୁ ଅଳଙ୍କାର ଭାବେ ପିନ୍ଧିବେ, ସେ ନାଗ ଉପରେ ଚଡ଼ିବାର ଶକ୍ତି ଲାଭ କରିଥାଏ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମଵୈଵର୍ତ୍ତେ ମହାପୁରାଣେ ଦ୍ଵିତୀଯେ ପ୍ରକୃତିଖଣ୍ଡେ ନାରଦନାରାଯଣସଂଵାଦେ ମନସୋପାଖ୍ଯାନେ ମନସାସ୍ତୋତ୍ରାଦିକ ଥନଂ ନାମ ପଞ୍ଚଚତ୍ଵାରିଂଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ମହାପୁରାଣର ଦ୍ୱିତୀୟ ପ୍ରକୃତିଖଣ୍ଡରେ ନାରଦ ଓ ନାରାୟଣଙ୍କର କଥାବାର୍ତ୍ତାରେ ମନସା ଉପାଖ୍ୟାନର 'ମନସାସ୍ତୋତ୍ର ଭାଗ' ନାମକ ପଞ୍ଚଚାଳିଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଧ୍ଯାନଂ ଚ ସାମଵେଦୋକ୍ତଂ ଦେଵୀପୂଜାଵିଧାନକମ୍
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ସାମବେଦରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଧ୍ୟାନ ଓ ଦେବୀଙ୍କ ପୂଜା ପ୍ରଣାଳୀ—
ଶ୍ଵେତଚମ୍ପକଵର୍ଣାଭାଂ ରତ୍ନଭୂଷଣଭୂଷିତାମ୍
ସେ ଶ୍ୱେତ ଚମ୍ପକ ଫୁଲ ପରି ଧଳା ଆଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ମଣିମାଳା ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ।