ପୂଜଯାମାସ ତାଂ ଶକ୍ତିଂ ଦେଵୀଂ ମଙ୍ଗଲଚଣ୍ଡିକାମ୍
ସେ ଶକ୍ତି, ଦେବୀ ମଙ୍ଗଳ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ପୁଷ୍ପଚନ୍ଦନନୈଵେଦ୍ଯୈର୍ଭକ୍ତ୍ଯା ନାନାଵିଧୈର୍ମୁନେ
ପୁଷ୍ପ, ଚନ୍ଦନ, ନୈବେଦ୍ୟ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଭକ୍ତିରେ, ହେ ମୁନି,
ଵସ୍ତ୍ରାଲଙ୍କାରମାଲ୍ଯୈଶ୍ଚ ପାଯସୈଃ ପିଷ୍ଟକୈରପି
ବସ୍ତ୍ର, ଆଳଙ୍କାର, ମାଳା, ପାୟସ ଓ ପିଠା ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ,
ସଙ୍ଗୀତୈର୍ନର୍ତ୍ତନୈର୍ଵାଦ୍ଯୈରୁତ୍ସଵୈଃ କୃଷ୍ଣକୀର୍ତ୍ତନୈଃ
ସଙ୍ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ, ବାଦ୍ୟ, ଉତ୍ସବ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗୀତରେ।
ଦଦୌ ଦ୍ରଵ୍ଯାଣି ମୂଲେନ ମନ୍ତ୍ରେଣୈଵ ଚ ନାରଦ ଐଂ କ୍ରୂଂ ଫଟ୍ସ୍ଵାହେତ୍ଯେଵଂ ଚାପ୍ଯେକଵିଂଶାକ୍ଷରୋ ମନୁଃ 2.44.
ନାରଦେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପଚାର ସହିତ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଦାନ କଲେ । ସେଇ ମନ୍ତ୍ରଟି ଏକୋଇଶ ଅକ୍ଷରର — 'ଐଁ କ୍ରୂଁ ଫଟ୍ ସ୍ୱାହା' ।
ପୂଜ୍ଯଃ କଲ୍ପତରୁଶ୍ଚୈଵ ଭକ୍ତାନାଂ ସର୍ଵକାମଦଃ
ସେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ଭାବେ ପୂଜିତ ।
ମନ୍ତ୍ରସିଦ୍ଧିର୍ଭଵେଦ୍ଯସ୍ଯ ସ ଵିଷ୍ଣୁଃ ସର୍ଵକାମଦଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ସିଦ୍ଧି ହୁଏ, ସେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ବିଷ୍ଣୁ ସ୍ୱରୂପ ହୁଏ ।
ଦେଵୀଂ ଷୋଡଶଵର୍ଷୀଯାଂ ରମ୍ଯାଂ ସୁସ୍ଥିରଯୌଵନାମ୍
ଦେବୀ ଷୋଳ ଦିନ ବୟସର, ଅତି ସୁନ୍ଦର ଓ ଯୌବନର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି ।
ଶ୍ଵେତଚମ୍ପକଵର୍ଣାଭାଂ ଚନ୍ଦ୍ରକୋଟିସମପ୍ରଭାମ୍
ସେ ଶ୍ୱେତ ଚମ୍ପକ ଫୁଲର ରଙ୍ଗରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା କୋଟି କୋଟି ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ।
ବିଭ୍ରତୀଂ କବରୀଭାରଂ ମଲ୍ଲିକାମାଲ୍ଯଭୂଷିତମ୍
ତାଙ୍କର ଘନ କେଶ ମାଳା ମଲ୍ଲିକା ଫୁଲର ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ।
ଈଷଦ୍ଧାସ୍ଯପ୍ରସନ୍ନାସ୍ଯାଂ ସୁନୀଲୋତ୍ପଲଲୋଚନାମ୍
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ହାଲୁକା ହସରେ ମଧୁର ଓ କୃପାମୟ, ତାଙ୍କର ଆଖି ଗଭୀର ନୀଳ କମଳ ପରି ।
ସଂସାରସାଗରେ ଘୋରେ ପୋତରୂପାଂ ଵରାଂ ଭଜେ
ମୁଁ ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ଯିଏ ଭୟଙ୍କର ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରେ ତରଣୀ ସ୍ୱରୂପ ।
ଦେଵ୍ଯାଶ୍ଚ ଧ୍ଯାନମିତ୍ଯେଵଂ ସ୍ତଵନଂ ଶ୍ରୂଯତାଂ ମୁନେ
ଏହିପରି ଦେବୀଙ୍କ ଧ୍ୟାନ; ଏବେ, ମୁନି, ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତି ଶୁଣ ।
ଶଙ୍କର ଉଵାଚ ସଂହର୍ତ୍ରି ଵିପଦାଂ ରାଶେର୍ହର୍ଷମଂଗଲକାରିକେ
ଶଙ୍କର କହିଲେ — ହେ ଦୁଃଖର ଭାର ଦୂର କରୁଥିବା, ଆନନ୍ଦ ଓ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥିବା ଦେବୀ,
ହର୍ଷମଂଗଲଦକ୍ଷେ ଚ ହର୍ଷମଂଗଲଚଣ୍ଡିକେ 2.44.
ଆନନ୍ଦ ଓ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ, ହେ ଚଣ୍ଡିକା, ତୁମେ ଆନନ୍ଦ ଓ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥିବା ।
ମଂଗଲେ ମଙ୍ଗଲାର୍ହେ ଚ ସର୍ଵମଂଗଲମଂଗଲେ
ମଙ୍ଗଳମୟ ମଧ୍ୟରେ ଅତି ମଙ୍ଗଳମୟ, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳର ଯୋଗ୍ୟ, ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ।
ପୂଜ୍ଯା ମଂଗଲଵାରେ ଚ ମଂଗଲାଭୀଷ୍ଟଦୈଵତେ
ମଙ୍ଗଳବାରରେ ପୂଜିତ, ମଙ୍ଗଳ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଦେବତା ।
ମଂଗଲାଧିଷ୍ଠାତୃଦେଵି ମଂଗଲାନାଂ ଚ ମଂଗଲେ
ମଙ୍ଗଳର ଅଧିପତି ଦେବୀ, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳମୟ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ।
ସାରେ ଚ ମଂଗଲାଧାରେ ପାରେ ତ୍ଵଂ ସର୍ଵକର୍ମଣାମ୍
ମଙ୍ଗଳର ସାର ଓ ଆଧାର, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ଶେଷ ଲକ୍ଷ୍ୟ ତୁମେ ।
ସ୍ତୋତ୍ରେଣାନେନ ଶମ୍ଭୁଶ୍ଚ ସ୍ତୁତ୍ଵା ମଗଲଚଣ୍ଡିକାମ୍
ଏହି ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ଶମ୍ଭୁ ମଙ୍ଗଳ ଓ ଚଣ୍ଡିକା ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ ।
ଦେଵ୍ଯାଶ୍ଚ ମଂଗଲସ୍ତୋତ୍ରଂ ଯଃ ଶୃଣୋତି ସମାହିତଃ
ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ଏହି ମଙ୍ଗଳ ସ୍ତୁତିକୁ ଏକାଗ୍ରଚିତ୍ତରେ ଶୁଣନ୍ତି,
ପ୍ରଥମେ ପୂଜିତା ଦେଵୀ ଶମ୍ଭୁନା ସର୍ଵମଂଗଲା
ପ୍ରଥମେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳର ଦେବୀ ପୂଜିତ ହେଲେ ।
ତୃତୀଯେ ପୂଜିତା ଭଦ୍ରା ମଂଗଲେନ ନୃପେଣ ଚ ପଞ୍ଚମେ ମଙ୍ଗଲାକାଂକ୍ଷୈର୍ନରୈର୍ମଂଗଲଚଣ୍ଡିକା
ତୃତୀୟ ଦିନରେ ଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ରାଜା ଶୁଭ ଭାବରେ ପୂଜା କଲେ; ପଞ୍ଚମ ଦିନରେ ଶୁଭ ଚାହିଁଥିବା ଲୋକମାନେ ମଙ୍ଗଳଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ପୂଜିତା ପ୍ରତିଵିଶ୍ଵେଷୁ ଵିଶ୍ଵେଶୈଃ ପୂଜିତା ସଦା
ସେ ସବୁ ସୃଷ୍ଟିରେ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ନାୟକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସଦା ପୂଜିତା।
ଦେଵାଦିଭିଶ୍ଚ ମୁନିଭିର୍ମନୁଭିର୍ମାନଵୈର୍ମୁନେ 2.44.
ଦେବତା, ଋଷି, ପୂର୍ବଜ ଓ ମଣିଷମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠି ପୂଜା କରନ୍ତି, ମୁନି।
ତନ୍ମଂଗଲଂ ଭଵେଚ୍ଛଶ୍ଵନ୍ନ ଭଵେତ୍ତଦମଂଗଲମ୍
ଯାହା ଶୁଭ, ସେ ସେଉଁଠି ଅଛି; ଯାହା ଅଶୁଭ, ସେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ପୃକ୍ତ ନୁହେଁ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମଵୈଵର୍ତ୍ତେ ମହାପୁରାଣେ ଦ୍ଵିତୀଯେ ପ୍ରକୃତିଖଣ୍ଡେ ନାରଦନାରାଯଣସଂଵାଦେ ମଙ୍ଗଲୋପାଖ୍ଯାନେ ତତ୍ସ୍ତୋତ୍ରାଦିକଥନଂ ନାମ ଚତୁଶ୍ଚତ୍ଵାରିଂଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ମହାପୁରାଣର ଦ୍ୱିତୀୟ ପ୍ରକୃତିଖଣ୍ଡରେ ନାରଦ ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ସଂବାଦରେ ମଙ୍ଗଳ ଉପାଖ୍ୟାନରେ ତାଙ୍କର ସ୍ତୋତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କଥା ବିଷୟରେ ଚଉଵାଳିସ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଶ୍ରୂଯତାଂ ମନସାଖ୍ଯାନଂ ଯଚ୍ଛ୍ରୁତଂ ଧର୍ମଵକ୍ତ୍ରତଃ
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ଧର୍ମଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣିଥିବା ମନସାଙ୍କ କଥା ଏବେ ଶୁଣ।
କନ୍ଯା ଭଗଵତୀ ସା ଚ କଶ୍ଯପସ୍ଯ ଚ ମାନସୀ
ସେ ଭଗବତୀ କନ୍ୟା କଶ୍ୟପଙ୍କ ମନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଝିଅ।
ମନସା ଧ୍ଯାଯତେ ଯା ଵା ପରମାତ୍ମାନମୀଶ୍ଵରମ୍
ଯିଏ ମନରେ ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ସେ ହେଉଛନ୍ତି।