ମୂର୍ତ୍ତିଭେଦେନ ସା ଦୁର୍ଗା ମୂଲପ୍ରକୃତିରୀଶ୍ଵରୀ
ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ସେ ଦୁର୍ଗା, ମୂଳ ପ୍ରକୃତି ଓ ସର୍ବଶ୍ୱରୀ ଦେବୀ।
ପ୍ରଥମେ ପୂଜିତା ସା ଚ ଶଙ୍କରେଣ ପୁରା ପରା
ପୁରାତନ କାଳରେ, ସେ ପରାଶକ୍ତିକୁ ପ୍ରଥମେ ଶଙ୍କରେ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମନ୍ବ୍ରହ୍ମୋପଦେଶେନ ଦୁର୍ଗପ୍ରସ୍ଥେ ଚ ସଙ୍କଟେ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଉପଦେଶରେ, ଦୁର୍ଗା ପାହାଡ଼ ଓ ସଙ୍କଟ ସମୟରେ,
ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୂପଦିଷ୍ଟଶ୍ଚ ଦୁର୍ଗାଂ ତୁଷ୍ଟାଵ ଶଙ୍କରଃ
ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ଶଙ୍କରେ ଦୁର୍ଗାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ।
ଉଵାଚ ପୁରତଃ ଶମ୍ଭୋର୍ଭଯଂ ନାସ୍ତୀତି ତେ ପ୍ରଭୋ 2.44.
ସେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ କହିଲେ: 'ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମ ପାଇଁ କୌଣସି ଭୟ ନାହିଁ।'
ଯୁଦ୍ଧଶକ୍ତିସ୍ଵରୂପାଽହଂ ଭଵିଷ୍ଯାମି ତଦାଜ୍ଞଯା
ମୁଁ ସେଇ ଆଜ୍ଞାରେ ଯୁଦ୍ଧଶକ୍ତିର ମୂର୍ତ୍ତି ହେବି।
ଜହି ଦୈତ୍ଯଂ ଚ ଦେଵେଶ ସୁରାଣାଂ ପଦଘାତକମ୍
ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ, ଦେବମାନେଂକୁ ଦଳିଦେଉଥିବା ଦାନବକୁ ବଧ କର।
ଵିଷ୍ଣୁଦତ୍ତେନ ଶସ୍ତ୍ରେଣ ଜଘାନ ତମୁମାପତିଃ
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦିଆଯାଇଥିବା ଅସ୍ତ୍ରରେ, ଉମାପତି ସେଉଁଠି ତାକୁ ବଧ କଲେ।
ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ ଶଂକରଂ ଦେଵା ଭକ୍ତିନମ୍ରାତ୍ମକନ୍ଧରାଃ
ଦେବତାମାନେ ଭକ୍ତିରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ବ୍ରହ୍ମା ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ସନ୍ତୁଷ୍ଟୋ ଦଦୌ ତସ୍ମୈ ଶୁଭାଶିଷମ୍
ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ପୂଜଯାମାସ ତାଂ ଶକ୍ତିଂ ଦେଵୀଂ ମଙ୍ଗଲଚଣ୍ଡିକାମ୍
ସେ ଶକ୍ତି, ଦେବୀ ମଙ୍ଗଳ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ପୁଷ୍ପଚନ୍ଦନନୈଵେଦ୍ଯୈର୍ଭକ୍ତ୍ଯା ନାନାଵିଧୈର୍ମୁନେ
ପୁଷ୍ପ, ଚନ୍ଦନ, ନୈବେଦ୍ୟ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଭକ୍ତିରେ, ହେ ମୁନି,
ଵସ୍ତ୍ରାଲଙ୍କାରମାଲ୍ଯୈଶ୍ଚ ପାଯସୈଃ ପିଷ୍ଟକୈରପି
ବସ୍ତ୍ର, ଆଳଙ୍କାର, ମାଳା, ପାୟସ ଓ ପିଠା ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ,
ସଙ୍ଗୀତୈର୍ନର୍ତ୍ତନୈର୍ଵାଦ୍ଯୈରୁତ୍ସଵୈଃ କୃଷ୍ଣକୀର୍ତ୍ତନୈଃ
ସଙ୍ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ, ବାଦ୍ୟ, ଉତ୍ସବ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗୀତରେ।
ଦଦୌ ଦ୍ରଵ୍ଯାଣି ମୂଲେନ ମନ୍ତ୍ରେଣୈଵ ଚ ନାରଦ ଐଂ କ୍ରୂଂ ଫଟ୍ସ୍ଵାହେତ୍ଯେଵଂ ଚାପ୍ଯେକଵିଂଶାକ୍ଷରୋ ମନୁଃ 2.44.
ନାରଦେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପଚାର ସହିତ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଦାନ କଲେ । ସେଇ ମନ୍ତ୍ରଟି ଏକୋଇଶ ଅକ୍ଷରର — 'ଐଁ କ୍ରୂଁ ଫଟ୍ ସ୍ୱାହା' ।
ପୂଜ୍ଯଃ କଲ୍ପତରୁଶ୍ଚୈଵ ଭକ୍ତାନାଂ ସର୍ଵକାମଦଃ
ସେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ଭାବେ ପୂଜିତ ।
ମନ୍ତ୍ରସିଦ୍ଧିର୍ଭଵେଦ୍ଯସ୍ଯ ସ ଵିଷ୍ଣୁଃ ସର୍ଵକାମଦଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ସିଦ୍ଧି ହୁଏ, ସେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ବିଷ୍ଣୁ ସ୍ୱରୂପ ହୁଏ ।
ଦେଵୀଂ ଷୋଡଶଵର୍ଷୀଯାଂ ରମ୍ଯାଂ ସୁସ୍ଥିରଯୌଵନାମ୍
ଦେବୀ ଷୋଳ ଦିନ ବୟସର, ଅତି ସୁନ୍ଦର ଓ ଯୌବନର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି ।
ଶ୍ଵେତଚମ୍ପକଵର୍ଣାଭାଂ ଚନ୍ଦ୍ରକୋଟିସମପ୍ରଭାମ୍
ସେ ଶ୍ୱେତ ଚମ୍ପକ ଫୁଲର ରଙ୍ଗରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା କୋଟି କୋଟି ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ।
ବିଭ୍ରତୀଂ କବରୀଭାରଂ ମଲ୍ଲିକାମାଲ୍ଯଭୂଷିତମ୍
ତାଙ୍କର ଘନ କେଶ ମାଳା ମଲ୍ଲିକା ଫୁଲର ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ।
ଈଷଦ୍ଧାସ୍ଯପ୍ରସନ୍ନାସ୍ଯାଂ ସୁନୀଲୋତ୍ପଲଲୋଚନାମ୍
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ହାଲୁକା ହସରେ ମଧୁର ଓ କୃପାମୟ, ତାଙ୍କର ଆଖି ଗଭୀର ନୀଳ କମଳ ପରି ।
ସଂସାରସାଗରେ ଘୋରେ ପୋତରୂପାଂ ଵରାଂ ଭଜେ
ମୁଁ ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ଯିଏ ଭୟଙ୍କର ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରେ ତରଣୀ ସ୍ୱରୂପ ।
ଦେଵ୍ଯାଶ୍ଚ ଧ୍ଯାନମିତ୍ଯେଵଂ ସ୍ତଵନଂ ଶ୍ରୂଯତାଂ ମୁନେ
ଏହିପରି ଦେବୀଙ୍କ ଧ୍ୟାନ; ଏବେ, ମୁନି, ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତି ଶୁଣ ।
ଶଙ୍କର ଉଵାଚ ସଂହର୍ତ୍ରି ଵିପଦାଂ ରାଶେର୍ହର୍ଷମଂଗଲକାରିକେ
ଶଙ୍କର କହିଲେ — ହେ ଦୁଃଖର ଭାର ଦୂର କରୁଥିବା, ଆନନ୍ଦ ଓ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥିବା ଦେବୀ,
ହର୍ଷମଂଗଲଦକ୍ଷେ ଚ ହର୍ଷମଂଗଲଚଣ୍ଡିକେ 2.44.
ଆନନ୍ଦ ଓ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ, ହେ ଚଣ୍ଡିକା, ତୁମେ ଆନନ୍ଦ ଓ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥିବା ।
ମଂଗଲେ ମଙ୍ଗଲାର୍ହେ ଚ ସର୍ଵମଂଗଲମଂଗଲେ
ମଙ୍ଗଳମୟ ମଧ୍ୟରେ ଅତି ମଙ୍ଗଳମୟ, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳର ଯୋଗ୍ୟ, ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ।
ପୂଜ୍ଯା ମଂଗଲଵାରେ ଚ ମଂଗଲାଭୀଷ୍ଟଦୈଵତେ
ମଙ୍ଗଳବାରରେ ପୂଜିତ, ମଙ୍ଗଳ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଦେବତା ।
ମଂଗଲାଧିଷ୍ଠାତୃଦେଵି ମଂଗଲାନାଂ ଚ ମଂଗଲେ
ମଙ୍ଗଳର ଅଧିପତି ଦେବୀ, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳମୟ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ।
ସାରେ ଚ ମଂଗଲାଧାରେ ପାରେ ତ୍ଵଂ ସର୍ଵକର୍ମଣାମ୍
ମଙ୍ଗଳର ସାର ଓ ଆଧାର, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ଶେଷ ଲକ୍ଷ୍ୟ ତୁମେ ।
ସ୍ତୋତ୍ରେଣାନେନ ଶମ୍ଭୁଶ୍ଚ ସ୍ତୁତ୍ଵା ମଗଲଚଣ୍ଡିକାମ୍
ଏହି ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ଶମ୍ଭୁ ମଙ୍ଗଳ ଓ ଚଣ୍ଡିକା ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ ।