ନୋତ୍ସୃଜ୍ଯ ବାଲକଂ ରାଜା ପ୍ରାଣାଂସ୍ତ୍ଯକ୍ତୁଂ ସମୁଦ୍ଯତଃ
ରାଜା ସେଇ ପୁଅକୁ ଛାଡ଼ିଲେ ନାହିଁ, ବରଂ ନିଜ ପ୍ରାଣ ଦେବାକୁ ଠାନିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ଵିମାନଂ ଚ ଦଦର୍ଶ ହ
ଏହି ସମୟରେ, ସେଠାରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ରଥ ଦେଖିଲେ।
ତେଜସା ଜ୍ଵଲିତଂ ଶଶ୍ଵଚ୍ଛୋଭିତଂ କ୍ଷୌମଵାସସା
ତାଙ୍କର ଦେହ ଦୀପ୍ତିରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲା, ସେ ସବୁବେଳେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ଏବଂ ସୁକୁମାର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଦଦର୍ଶ ତତ୍ର ଦେଵୀଂ ଚ କମନୀଯାଂ ମନୋହରାମ୍
ସେଠାରେ ସେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଓ ଆକର୍ଷକ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଈଷଦ୍ଧାସ୍ଯପ୍ରସନ୍ନାସ୍ଯାଂ ରତ୍ନଭୂଷଣଭୂଷିତାମ୍
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ହଳୁକ ହସରେ ଶାନ୍ତ ଓ ପ୍ରସନ୍ନ ଥିଲା, ରତ୍ନ ଗହନାରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂ ପୁରତୋ ରାଜା ତୁଷ୍ଟାଵ ପରମାଦରାତ୍ 2.43.
ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖି ରାଜା ଗଭୀର ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ପପ୍ରଚ୍ଛ ରାଜା ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗ୍ରୀଷ୍ମସୂର୍ଯ୍ଯସମପ୍ରଭାମ୍
ଗ୍ରୀଷ୍ମ ରବିଙ୍କ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ରାଜା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ପ୍ରିଯଵ୍ରତ ଉଵାଚ କସ୍ଯ କନ୍ଯା ଵରାରୋହେ ଧନ୍ଯା ମାନ୍ଯା ଚ ଯୋଷିତାମ୍
ପ୍ରିୟବ୍ରତ କହିଲେ: ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ କାହାର କନ୍ୟା? ତୁମେ ସମସ୍ତ ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଧନ୍ୟ ଓ ମାନ୍ୟ।
ନୃପେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଜଗନ୍ମଙ୍ଗଲଦାଯିନୀ
ରାଜାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥାନ୍ତି,
ଦେଵାନାଂ ଦୈତ୍ଯଭୀତାନାଂ ପୁରା ସେନା ବଭୂଵ ସା
ପୂର୍ବେ, ଦେବତାମାନେ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ଭୟ କରୁଥିବାବେଳେ, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ସେନା ଥିଲେ।
ଦେଵସେନୋଵାଚ। ବ୍ରହ୍ମଣୋ ମାନସୀ କନ୍ଯା ଦେଵସେନାଽହମୀଶ୍ଵରୀ
ଦେବସେନା କହିଲେ: ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ମନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କନ୍ୟା ଦେବସେନା, ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଅଧିକାରିଣୀ।
ମାତୃକାସୁ ଚ ଵିଖ୍ଯାତା ସ୍କନ୍ଦସେନା ଚ ସୁଵ୍ରତା
ମୁଁ ମାତୃମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଏବଂ ମୁଁ ସୁପଥ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ସ୍କନ୍ଦର ସେନା ଭାବେ ମଧ୍ୟ ଚିହ୍ନିତ।
ପୁତ୍ରଦାଽହମପୁତ୍ରାଯ ପ୍ରିଯଦାତ୍ରୀ ପ୍ରିଯାଯ ଚ
ମୁଁ ସନ୍ତାନ ନଥିବାଙ୍କୁ ସନ୍ତାନ ଦେଉଛି, ଏବଂ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ ଦାନ ଦେଉଛି।
ସୁଖଂ ଦୁଃଖଂ ଭଯଂ ଶୋକଂ ହର୍ଷଂ ମଂଗଲମେଵ ଚ
ସୁଖ, ଦୁଃଖ, ଭୟ, ଶୋକ, ଆନନ୍ଦ ଓ ମଙ୍ଗଳ ମଧ୍ୟ,
କର୍ମଣା ବହୁପୁତ୍ରୀ ଚ ଵଂଶହୀନଶ୍ଚ କର୍ମଣା
କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା କେହି ବହୁ ସନ୍ତାନ ପାଉଥାଏ, କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା କେହି ବଂଶହୀନ ହୁଏ।
କର୍ମଣା ମୃତପୁତ୍ରଶ୍ଚ କର୍ମଣା ଚିରଜୀଵିନଃ 2.43.
କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା କାହାର ସନ୍ତାନ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରେ, କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା କେହି ଦୀର୍ଘାୟୁ ହୁଏ।
ତସ୍ମାତ୍କର୍ମ ପରଂ ରାଜନ୍ସର୍ଵେଭ୍ଯଶ୍ଚ ଶ୍ରୁତୌ ଶ୍ରୁତମ୍
ସେହିପରି, ରାଜା, ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଶୁଣାଯାଇଛି ଯେ କାର୍ଯ୍ୟ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସା ଦେଵୀ ଗୃହୀତ୍ଵା ବାଲକଂ ମୁନେ
ଏପରି କହି ଦେବୀ ସେଇ ଶିଶୁଟିକୁ ବାହୁଡିଆରେ ଧରିଲେ, ହେ ମୁନି।
ରାଜା ଦଦର୍ଶ ତଂ ବାଲଂ ସସ୍ମିତଂ କନକପ୍ରଭମ୍
ରାଜା ଦେଖିଲେ, ସେ ଶିଶୁଟି ସ୍ମିତ ମୁଖରେ ଏବଂ ସୁନା ପରି ଚମକୁଥିଲା।
ଗୃହୀତ୍ଵା ବାଲକଂ ଦେଵୀ ଗଗନଂ ଗନ୍ତୁମୁଦ୍ଯତା
ଶିଶୁଟିକୁ ଧରି ଦେବୀ ଆକାଶକୁ ଯିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ନୃପସ୍ତୋତ୍ରେଣ ସା ଦେଵୀ ପରିତୁଷ୍ଟା ବଭୂଵ ହ
ରାଜାଙ୍କର ସ୍ତୁତିରେ ଦେବୀ ଖୁସି ହେଲେ ।
ଦେଵସେନୋଵାଚ ମମ ପୂଜାଂ ଚ ସର୍ଵତ୍ର କାରଯିତ୍ଵା ସ୍ଵଯଂ କୁରୁ
ଦେବସେନା କହିଲେ — ମୋର ପୂଜା ସମସ୍ତଠାରେ କରାଇବା ଓ ନିଜେ କରିବା ।
ତଦା ଦାସ୍ଯାମି ପୁତ୍ରଂ ତେ କୁଲପଦ୍ମଂ ମନୋହରମ୍
ତାପରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ମନୋହର କୁଳର ପଦ୍ମ ସନ୍ତାନ ଦେଇବି ।
ଜାତିସ୍ମରଂ ଚ ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ରଂ ନାରାଯଣପରାଯଣମ୍
ସେ ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମରଣ କରିବେ, ଯୋଗରେ ପ୍ରବୀଣ ଓ ନାରାୟଣରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିବେ ।
ମତ୍ତମାତଙ୍ଗଲକ୍ଷାଣାଂ ଧୃତଵନ୍ତଂ ବଲଂ ଶୁଭମ୍
ସେ ଶୁଭ ବଳ ଧାରଣ କରିବେ, ଯେଉଁ ବଳ ଶତ ମଦମସ୍ତ ହାତୀଙ୍କ ପରି ।
ଯୋଗିନଂ ଜ୍ଞାନିନଂ ଚୈଵ ସିଦ୍ଧରୂପଂ ତପସ୍ଵିନମ୍ 2.43.
ସେ ଯୋଗୀ, ଜ୍ଞାନୀ, ସିଦ୍ଧ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ଓ ତପସ୍ଵୀ ହେବେ ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସା ଦେଵୀ ତସ୍ମୈ ତଦ୍ବାଲକଂ ଦଦୌ
ଏପରି କହି ଦେବୀ ସେଠି ଶିଶୁଟିକୁ ତାଙ୍କୁ ଦେଲେ ।
ଜଗାମ ଦେଵୀ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଚ ଦତ୍ତ୍ଵା ତସ୍ମୈ ଶୁଭଂ ଵରମ୍ ଆଗତ୍ଯ କଥଯାମାସ ଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ ପୁତ୍ରହେତୁକମ୍
ଦେବୀ ସୁଭ ଵର ଦେଇ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଗଲେ, ପରେ ଫେରି ଶିଶୁ ସମ୍ବନ୍ଧୀ କଥା କହିଲେ ।
ତୁଷ୍ଟା ବଭୂଵୁଃ ସନ୍ତୁଷ୍ଟା ନରା ନାର୍ଯଶ୍ଚ ନାରଦ । ଦେଵୀଂ ଚ ପୂଜଯାମାସ ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯୋ ଧନଂ ଦଦୌ
ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ଖୁସି ହେଲେ, ନାରଦ; ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଧନ ଦେଲେ ।
ରାଜା ଚ ପ୍ରତିମାସେଷୁ ଶୁକ୍ଲଷଷ୍ଠ୍ଯାଂ ମହୋତ୍ସଵମ୍
ରାଜା ପ୍ରତି ଶୁକ୍ଳ ଷଷ୍ଠୀ ଦିନରେ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ କରିଥିଲେ ।