ଯା ସୁଶୀଲାଭିଧା ଗୋପୀ ପୁରାଽଽସୀଦ୍ରାଧିକାସଖୀ
ସୁଶୀଳା ନାମକ ଗୋପୀ ପୂର୍ବେ ରାଧିକାଙ୍କର ସଖୀ ଥିଲେ।
ପ୍ରଧ୍ଵସ୍ତା ସା ଚ ତଚ୍ଛାପାଦ୍ଗୋଲୋକାଦ୍ଵିଶ୍ଵମାଗତା
ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଶାପରେ ଗୋଲୋକରୁ ପୃଥିବୀକୁ ଆସିଥିଲେ।
ସା ପ୍ରେଯସୀ ରତୌ ଦକ୍ଷା ପ୍ରଶସ୍ତା ସର୍ଵକର୍ମସୁ
ସେ ପ୍ରେମିକା, ପ୍ରେମରେ ପାରଙ୍ଗତ ଓ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ।
ଗୋପ୍ଯା ବଭୂଵୁସ୍ତିସ୍ରୋ ଵୈ ସ୍ଵଧା ସ୍ଵାହା ଚ ଦକ୍ଷିଣା
ତିନିଜଣୀ ଗୋପୀ ସ୍ୱଧା, ସ୍ୱାହା ଓ ଦକ୍ଷିଣା ହେଲେ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସ ବ୍ରହ୍ମା ବ୍ରହ୍ମଲୋକେ ଚ ସଂସଦି
ଏଭଳି କହି, ବ୍ରହ୍ମା ବ୍ରହ୍ମଲୋକର ସଭାରେ ବସିଥିଲେ।
ତଦା ପିତୃଭ୍ଯଃ ପ୍ରଦଦୌ ତାମେଵ କମଲାନନାମ୍
ତାପରେ ସେ କମଳମୁଖୀକୁ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଦେଲେ।
ସ୍ଵଧାସ୍ତୋତ୍ରମିଦଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଯଃ ଶୃଣୋତି ସମାହିତଃ
ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ୱଧାସ୍ତୋତ୍ରକୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଶୁଣନ୍ତି,
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଦକ୍ଷିଣାଖ୍ଯାନଂ ସାଵଧାନଂ ନିଶାମଯ
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ମୁଁ ଦକ୍ଷିଣାଙ୍କ କଥା କହିବି, ଆପଣ ଧ୍ୟାନଦେଇ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ଗୋପୀ ସୁଶୀଲା ଗୋଲୋକେ ପୁରାଽଽସୀତ୍ପ୍ରେଯସୀ ହରେଃ ଅତୀଵ ସୁନ୍ଦରୀ ରାମା ସୁଭଗା ସୁଦତୀ ସତୀ
ସୁଶୀଳା ନାମକ ଗୋପୀ ପୂର୍ବେ ଗୋଲୋକରେ ହରିଙ୍କ ପ୍ରେମିକା ଥିଲେ, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦରୀ, ଆକର୍ଷକ, ଭାଗ୍ୟଶାଳି, ମନୋହର ଦାନ୍ତ ଓ ସତୀ।
ଵିଦ୍ଯାଵତୀ ଗୁଣଵତୀ ସତୀ ରୂପଵତୀ ତଥା
ସେ ଶିକ୍ଷାରେ, ଗୁଣରେ, ସତୀତ୍ୱରେ ଓ ରୂପରେ ଉତ୍ତମ ଥିଲେ।
ସୁଶ୍ରୋଣୀ ସୁସ୍ତନୀ ଶ୍ଯାମା ନ୍ଯଗ୍ରୋଧପରିମଣ୍ଡଲା
ସେ ଶୁଭ ନିତମ୍ଭ, ସୁନ୍ଦର ସ୍ଥନ, ଶ୍ୟାମାବର୍ଣ୍ଣ ଓ ବଟବୃକ୍ଷ ଭଳି ଆକୃତି ଥିଲେ।
ଶ୍ଵେତଚମ୍ପକଵର୍ଣାଭା ବିମ୍ବୋଷ୍ଠୀ ମୃଗଲୋଚନା
ତାଙ୍କର ଚମକ ଧଳା ଚମ୍ପକ ଫୁଲ ଭଳି, ଓଠ ବିମ୍ବ ଫଳ ଭଳି ଲାଲ, ଏବଂ ଚକ୍ଷୁ ମୃଗ ଭଳି।
ଭାଵାନୁରକ୍ତା ଭାଵଜ୍ଞା କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ପ୍ରିଯଭାମିନୀ
ସେ ଭାବରେ ଅନୁରକ୍ତ, ଭାବକୁ ବୁଝିପାରିଥିବା ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପ୍ରିୟା।
ଉଵାସ ଦକ୍ଷିଣେ କ୍ରୋଡେ ରାଧାଯାଃ ପୁରତଃ ପୁରା
ସେ ପୂର୍ବେ ରାଧାଙ୍କ ଡାହାଣ ପାଖରେ, ସାମ୍ନାରେ ବସିଥିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାଧାଂ ଚ ପୁରତୋ ଗୋପୀନାଂ ପ୍ରଵରାଂ ଵରାମ୍
ସେ ରାଧାଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖରେ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଗୋପୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଅତି ଉତ୍ତମ।
କୋପେନ କମ୍ପିତାଙ୍ଗୀ ଚ କୋପନାଂ କୋପଦର୍ଶନାମ୍
କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କର ଦେହ କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲା, ମୁହଁରେ କ୍ରୋଧ ଓ ରୋଷର ଚିହ୍ନ ସ୍ପଷ୍ଟ ଥିଲା।
ଆଗଚ୍ଛନ୍ତୀଂ ଚ ଵେଗେନ ଵିଜ୍ଞାଯ ତଦନନ୍ତରମ୍ 2.42.
ତାଙ୍କୁ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ସେ ତତ୍କ୍ଷଣାତ ଏହା ବୁଝିପାରିଲେ।
ପଲାଯନ୍ତଂ ଚ ତଂ ଶାନ୍ତଂ ସତ୍ତ୍ଵାଧାରଂ ସୁଵିଗ୍ରହମ୍
ସେ ଶାନ୍ତ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଆଧାର ଓ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ଆକୃତି ଥିବା ତାଙ୍କୁ ପଳାଇଯାଉଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଵିଲୋକ୍ଯ ସଙ୍କଟଂ ତତ୍ର ଗୋପୀନାଂ ଲକ୍ଷକୋଟଯଃ
ସେଠାରେ ଘଟିଥିବା ବିପଦ ଦେଖି, ଲକ୍ଷେ ଲକ୍ଷେ ଗୋପୀମାନେ ଅସ୍ଥିର ହେଉଥିଲେ।
ରକ୍ଷ ରକ୍ଷେତ୍ଯୁକ୍ତଵତ୍ଯୋ ହେ ଦେଵୀତି ପୁନଃ ପୁନଃ
ସେମାନେ ପୁନିପୁନି ଚିତ୍କାର କରି କହୁଥିଲେ, 'ରକ୍ଷା କର, ରକ୍ଷା କର, ହେ ଦେବୀ!'
ତ୍ରିଲକ୍ଷକୋଟଯୋ ଗୋପାଃ ସୁଦାମାଦଯ ଏଵ ଚ
ତିନି ଲକ୍ଷ କୋଟି ଗୋପା, ସୁଦାମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ, ସେଠାରେ ଥିଲେ।
ପଲାଯନ୍ତଂ ଚ କାନ୍ତଂ ଵୈ ଵିଜ୍ଞାଯ ପରମେଶ୍ଵରୀ
ସେ ପରମେଶ୍ୱରୀ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟତମକୁ ପଳାଇଯାଉଥିବା ବୁଝିପାରିଲେ।
ଅଦ୍ଯପ୍ରଭୃତି ଗୋଲୋକଂ ସା ଚେଦାଯାତି ଗୋପିକା
ଆଜିଠାରୁ ଯେଉଁ ଗୋପୀ ଗୋଲୋକକୁ ଆସିବ, ସେ...
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତତ୍ରୈଵ ଦେଵଦେଵୀଶ୍ଵରୀ ରୁଷା
ଏଭଳି କହି, ସେଠାରେ ଦେବଦେବୀଶ୍ୱରୀ କ୍ରୋଧରେ ଥିଲେ।
ନାଲୋକ୍ଯ ପୁରତଃ କୃଷ୍ଣଂ ରାଧା ଵିରହକାତରା
ସମ୍ମୁଖରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନ ଦେଖି, ରାଧା ବିୟୋଗବେଦନାରେ କ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଲେ।
ହେ କୃଷ୍ଣ ହେ ପ୍ରାଣନାଥାଗଚ୍ଛ ପ୍ରାଣାଧିକପ୍ରିଯ
'ହେ କୃଷ୍ଣ, ହେ ମୋର ପ୍ରାଣନାଥ, ଆସ, ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ!'
ସ୍ତ୍ରୀଗର୍ଵଃ ପତିସୌଭାଗ୍ଯାଦ୍ଵର୍ଦ୍ଧତେ ଚ ଦିନେ ଦିନେ 2.42.
ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କର ଗର୍ବ, ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଶ୍ରେୟସ୍ ପାଇଁ, ଦିନକୁ ଦିନ ବଢ଼ିଯାଏ।
ପତିର୍ବନ୍ଧୁଃ କୁଲସ୍ତ୍ରୀଣାମଧିଦେଵଃ ସଦା ଗତିଃ
ସ୍ୱାମୀ ହେଉଛନ୍ତି କୁଳବଧୂମାନଙ୍କର ବନ୍ଧୁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବତା ଓ ସଦା ଆଶ୍ରୟ।
ଧର୍ମଦଃ ସୁଖଦଃ ଶଶ୍ଵତ୍ପ୍ରୀତିଦଃ ଶାନ୍ତିଦଃ ସଦା
ସେ ଧର୍ମ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସୁଖ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସଦା ସ୍ନେହ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଏବଂ ସଦା ଶାନ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି।
ସାରାତ୍ସାରତମଃ ସ୍ଵାମୀ ବନ୍ଧୂନାଂ ବନ୍ଧୁଵର୍ଦ୍ଧନଃ
ସେ ସମସ୍ତର ମୂଳ, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ୱାମୀ, ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ବଢ଼ାଇଥିବା ବନ୍ଧୁ।