ବହିର୍ମନ୍ମନସୋ ଗଚ୍ଛ ପିତୄଣାଂ ତୁଷ୍ଟିହେତଵେ
ମୋ ମନ ଓ ବାହ୍ୟ ଚିନ୍ତାକୁ ଛାଡ଼ି, ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ତୁଷ୍ଟି ଦେବାକୁ ଯାଅ।
ନିତ୍ଯା ନିତ୍ଯସ୍ଵରୂପାଽସି ଗୁଣରୂପାଽସି ସୁଵ୍ରତେ
ତୁମେ ନିତ୍ୟ, ନିତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ, ଗୁଣମୟୀ ଓ ସଦ୍ବ୍ରତା।
ଓଁ ସ୍ଵସ୍ତି ଚ ନମଃ ସ୍ଵାହା ସ୍ଵଧା ତ୍ଵଂ ଦକ୍ଷିଣା ତଥା
ଓଁ, ଶୁଭ ହେଉ, ନମସ୍କାର, ସ୍ୱାହା, ସ୍ୱଧା, ତୁମେ ଡକ୍ଷିଣା ମଧ୍ୟ।
ପୁରାଽଽସୀସ୍ତ୍ଵଂ ସ୍ଵଧା ଗୋପୀ ଗୋଲୋକେ ରାଧିକା ସଖୀ
ପୂର୍ବେ ତୁମେ ସ୍ୱଧା ଭାବେ ଗୋଲୋକରେ ଗୋପୀ ଥିଲା, ରାଧିକାଙ୍କ ସଖୀ।
ଧ୍ଵସ୍ତା ତ୍ଵଂ ରାଧିକାଶାପାଦ୍ଗୋଲୋକାଦ୍ଵିଶ୍ଵମାଗତା
ରାଧିକାଙ୍କ ଶାପରେ ତୁମେ ଗୋଲୋକରୁ ବିଦାୟ ହୋଇ, ଏହି ସଂସାରକୁ ଆସିଥିଲା।
କୃଷ୍ଣାଲିଂଗନପୁଣ୍ଯେନ ଭୂତା ମେ ମାନସୀ ସୁତା
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଲିଙ୍ଗନର ପୁଣ୍ୟରେ, ତୁମେ ମୋର ମନରୁ ଜନ୍ମିଥିବା କନ୍ୟା ହେଲା।
ସ୍ଵାହା ସା ସୁନ୍ଦରୀ ଗୋପୀ ପୁରାଽଽସୀଦ୍ରାଧିକାସଖୀ
ସ୍ୱାହା ନାମକ ସୁନ୍ଦରୀ ଗୋପୀ ପୂର୍ବେ ରାଧିକାଙ୍କର ସଖୀ ଥିଲେ।
କୃଷ୍ଣେନ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ସୁଚିରଂ ଵସନ୍ତେ ରାସମଣ୍ଡଲେ
ବସନ୍ତ ଋତୁରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହ ରାସମଣ୍ଡଳରେ ବସିଥିଲେ।
ତସ୍ଯାଃ ଶାପେନ ସା ଧ୍ଵସ୍ତା ଗୋଲୋକାଦ୍ଵିଶ୍ଵମାଗତା 2.41.
ତାଙ୍କର ଶାପରେ ସେ ଗୋଲୋକରୁ ପୃଥିବୀକୁ ଆସିଥିଲେ ଏବଂ ଦୁଃଖ ପାଇଥିଲେ।
ପଵିତ୍ରରୂପା ପରମା ଦେଵାଦ୍ଯୈର୍ଵନ୍ଦିତା ନୃଭିଃ
ସେ ପବିତ୍ର ରୂପ ଓ ସର୍ବୋତ୍ତମା, ଦେବତାମାନେ ଓ ମଣିଷମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି।
ଯା ସୁଶୀଲାଭିଧା ଗୋପୀ ପୁରାଽଽସୀଦ୍ରାଧିକାସଖୀ
ସୁଶୀଳା ନାମକ ଗୋପୀ ପୂର୍ବେ ରାଧିକାଙ୍କର ସଖୀ ଥିଲେ।
ପ୍ରଧ୍ଵସ୍ତା ସା ଚ ତଚ୍ଛାପାଦ୍ଗୋଲୋକାଦ୍ଵିଶ୍ଵମାଗତା
ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଶାପରେ ଗୋଲୋକରୁ ପୃଥିବୀକୁ ଆସିଥିଲେ।
ସା ପ୍ରେଯସୀ ରତୌ ଦକ୍ଷା ପ୍ରଶସ୍ତା ସର୍ଵକର୍ମସୁ
ସେ ପ୍ରେମିକା, ପ୍ରେମରେ ପାରଙ୍ଗତ ଓ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ।
ଗୋପ୍ଯା ବଭୂଵୁସ୍ତିସ୍ରୋ ଵୈ ସ୍ଵଧା ସ୍ଵାହା ଚ ଦକ୍ଷିଣା
ତିନିଜଣୀ ଗୋପୀ ସ୍ୱଧା, ସ୍ୱାହା ଓ ଦକ୍ଷିଣା ହେଲେ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସ ବ୍ରହ୍ମା ବ୍ରହ୍ମଲୋକେ ଚ ସଂସଦି
ଏଭଳି କହି, ବ୍ରହ୍ମା ବ୍ରହ୍ମଲୋକର ସଭାରେ ବସିଥିଲେ।
ତଦା ପିତୃଭ୍ଯଃ ପ୍ରଦଦୌ ତାମେଵ କମଲାନନାମ୍
ତାପରେ ସେ କମଳମୁଖୀକୁ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଦେଲେ।
ସ୍ଵଧାସ୍ତୋତ୍ରମିଦଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଯଃ ଶୃଣୋତି ସମାହିତଃ
ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ୱଧାସ୍ତୋତ୍ରକୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଶୁଣନ୍ତି,
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଦକ୍ଷିଣାଖ୍ଯାନଂ ସାଵଧାନଂ ନିଶାମଯ
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ମୁଁ ଦକ୍ଷିଣାଙ୍କ କଥା କହିବି, ଆପଣ ଧ୍ୟାନଦେଇ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ଗୋପୀ ସୁଶୀଲା ଗୋଲୋକେ ପୁରାଽଽସୀତ୍ପ୍ରେଯସୀ ହରେଃ ଅତୀଵ ସୁନ୍ଦରୀ ରାମା ସୁଭଗା ସୁଦତୀ ସତୀ
ସୁଶୀଳା ନାମକ ଗୋପୀ ପୂର୍ବେ ଗୋଲୋକରେ ହରିଙ୍କ ପ୍ରେମିକା ଥିଲେ, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦରୀ, ଆକର୍ଷକ, ଭାଗ୍ୟଶାଳି, ମନୋହର ଦାନ୍ତ ଓ ସତୀ।
ଵିଦ୍ଯାଵତୀ ଗୁଣଵତୀ ସତୀ ରୂପଵତୀ ତଥା
ସେ ଶିକ୍ଷାରେ, ଗୁଣରେ, ସତୀତ୍ୱରେ ଓ ରୂପରେ ଉତ୍ତମ ଥିଲେ।
ସୁଶ୍ରୋଣୀ ସୁସ୍ତନୀ ଶ୍ଯାମା ନ୍ଯଗ୍ରୋଧପରିମଣ୍ଡଲା
ସେ ଶୁଭ ନିତମ୍ଭ, ସୁନ୍ଦର ସ୍ଥନ, ଶ୍ୟାମାବର୍ଣ୍ଣ ଓ ବଟବୃକ୍ଷ ଭଳି ଆକୃତି ଥିଲେ।
ଶ୍ଵେତଚମ୍ପକଵର୍ଣାଭା ବିମ୍ବୋଷ୍ଠୀ ମୃଗଲୋଚନା
ତାଙ୍କର ଚମକ ଧଳା ଚମ୍ପକ ଫୁଲ ଭଳି, ଓଠ ବିମ୍ବ ଫଳ ଭଳି ଲାଲ, ଏବଂ ଚକ୍ଷୁ ମୃଗ ଭଳି।
ଭାଵାନୁରକ୍ତା ଭାଵଜ୍ଞା କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ପ୍ରିଯଭାମିନୀ
ସେ ଭାବରେ ଅନୁରକ୍ତ, ଭାବକୁ ବୁଝିପାରିଥିବା ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପ୍ରିୟା।
ଉଵାସ ଦକ୍ଷିଣେ କ୍ରୋଡେ ରାଧାଯାଃ ପୁରତଃ ପୁରା
ସେ ପୂର୍ବେ ରାଧାଙ୍କ ଡାହାଣ ପାଖରେ, ସାମ୍ନାରେ ବସିଥିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାଧାଂ ଚ ପୁରତୋ ଗୋପୀନାଂ ପ୍ରଵରାଂ ଵରାମ୍
ସେ ରାଧାଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖରେ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଗୋପୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଅତି ଉତ୍ତମ।
କୋପେନ କମ୍ପିତାଙ୍ଗୀ ଚ କୋପନାଂ କୋପଦର୍ଶନାମ୍
କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କର ଦେହ କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲା, ମୁହଁରେ କ୍ରୋଧ ଓ ରୋଷର ଚିହ୍ନ ସ୍ପଷ୍ଟ ଥିଲା।
ଆଗଚ୍ଛନ୍ତୀଂ ଚ ଵେଗେନ ଵିଜ୍ଞାଯ ତଦନନ୍ତରମ୍ 2.42.
ତାଙ୍କୁ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ସେ ତତ୍କ୍ଷଣାତ ଏହା ବୁଝିପାରିଲେ।
ପଲାଯନ୍ତଂ ଚ ତଂ ଶାନ୍ତଂ ସତ୍ତ୍ଵାଧାରଂ ସୁଵିଗ୍ରହମ୍
ସେ ଶାନ୍ତ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଆଧାର ଓ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ଆକୃତି ଥିବା ତାଙ୍କୁ ପଳାଇଯାଉଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଵିଲୋକ୍ଯ ସଙ୍କଟଂ ତତ୍ର ଗୋପୀନାଂ ଲକ୍ଷକୋଟଯଃ
ସେଠାରେ ଘଟିଥିବା ବିପଦ ଦେଖି, ଲକ୍ଷେ ଲକ୍ଷେ ଗୋପୀମାନେ ଅସ୍ଥିର ହେଉଥିଲେ।
ରକ୍ଷ ରକ୍ଷେତ୍ଯୁକ୍ତଵତ୍ଯୋ ହେ ଦେଵୀତି ପୁନଃ ପୁନଃ
ସେମାନେ ପୁନିପୁନି ଚିତ୍କାର କରି କହୁଥିଲେ, 'ରକ୍ଷା କର, ରକ୍ଷା କର, ହେ ଦେବୀ!'