ଅସଦ୍ଵଂଶପ୍ରସୂତା ଯା ସା ଦ୍ଵେଷ୍ଟି ସ୍ଵାମିନଂ ସଦା
ଯିଏ ଖରାପ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ସେ ସଦା ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଘୃଣା କରେ।
ପତିତଂ ରୋଗିଣଂ ଦୁଷ୍ଟଂ ନିର୍ଧନଂ ଗୁଣହୀନକମ୍ 1.9.
ସ୍ୱାମୀ ପତିତ, ରୋଗୀ, ଦୁଷ୍ଟ, ଗରିବ କିମ୍ବା ଗୁଣହୀନ ହେଉଥିଲେ ବି,
ସଗୁଣଂ ନିର୍ଗୁଣଂ ଵାପି ଦ୍ଵେଷ୍ଟି ଯା ସଂତ୍ଯଜେତ୍ପତିମ୍
ସେ ଯିଏ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଘୃଣା କରି ଛାଡ଼ିଦିଏ, ସେ ସ୍ୱାମୀ ଗୁଣବାନ କି ନିର୍ଗୁଣ ଯେହେଉନାହେଁ।
କୀଟୈଃ ଶୁନକତୁଲ୍ଯୈଶ୍ଚ ଭକ୍ଷିତା ସା ଦିଵାନିଶମ୍
ସେ ଦିନ ରାତି କୀଟ ଓ କୁକୁର ସମାନ ପଶୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଖାଇଯାଏ।
ଗୃଧ୍ରଃ କୋଟିସହସ୍ରାଣି ଶତଜନ୍ମାନି ସୂକରଃ
ସେ ଦଶ କୋଟି ଜନ୍ମ ଗୃଧ୍ର ଭାବେ, ଶତ ଜନ୍ମ ଶୂକର ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି।
ତତୋ ମାନଵଜନ୍ମାନି ଲଭେଚ୍ଚେତ୍ପୂର୍ଵକର୍ମଣଃ
ତାପରେ, ପୂର୍ବ କର୍ମ ଅନୁସାରେ, ସେ ମାନବ ଜନ୍ମ ପାଇପାରେ।
ଦେହି ନଃ କାନ୍ତଦାନଂ ଚ କାମପୂରଂ ଵିଧେଃ ସୁତ
ହେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପୁଅ, ଆମକୁ ଆମର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ପ୍ରିୟ ଦାନ କର।
କନ୍ଯାନାଂ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦକ୍ଷଃ ଶଂକରସନ୍ନିଧିମ୍
କନ୍ୟାମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଦକ୍ଷ ଶିବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଗଲେ।
ଦକ୍ଷସ୍ତସ୍ଯାଶିଷଂ କୃତ୍ଵା ସମୁଵାଚ କୃପାନିଧିମ୍
ଦକ୍ଷ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, କ୍ରୁପାମୟଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଦକ୍ଷ ଉଵାଚ ମତ୍ସୁତାନାଂ ଚ ପ୍ରାଣାନାଂ ପରମେଵ ପ୍ରିଯଂ ପତିମ୍
ଦକ୍ଷ କହିଲେ: ମୋ ଝିଅମାନେ ପାଇଁ ସ୍ୱାମୀ ପ୍ରାଣ ଠାରୁ ବି ଅଧିକ ପ୍ରିୟ।
ନ ଚେଦ୍ଦଦାସି ଜାମାତର୍ମମ ଜାମାତରଂ ଵିଧୁମ୍
ଯଦି ତୁମେ ମୋ ଝିଅଙ୍କୁ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଜାମାତା ଭାବେ ଦେଉନାହାଁ,
ଦକ୍ଷସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତମୁଵାଚ କୃପାନିଧିଃ 1.9.
ଦକ୍ଷଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, କ୍ରୁପାମୟ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଶିଵ ଉଵାଚ ନାହଂ ଦାତୁଂ ସମର୍ଥଶ୍ଚ ଚନ୍ଦ୍ରଂ ଚ ଶରଣାଗତମ୍
ଶିବ କହିଲେ, "ମୋ ପାଖରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଛାଡ଼ିବାକୁ ମୁଁ ସମର୍ଥ ନୁହେଁ।"
ଶିଵସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦକ୍ଷସ୍ତଂ ଶପ୍ତୁମୁଦ୍ଯତଃ
ଶିବଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ଦକ୍ଷ ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ କୃଷ୍ଣୋ ଵୃଦ୍ଧବ୍ରାହ୍ମଣରୂପଧୃକ୍
ଏହି ସମୟରେ କୃଷ୍ଣ ଏକ ବୃଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପ ଧରି ଆସିଲେ।
ଦତ୍ତ୍ଵା ଶୁଭାଶିଷଂ ତୌ ସ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଯୋତିଃ ସନାତନଃ
ସେ ସନାତନ ବ୍ରହ୍ମ, ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ।
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ଆତ୍ମାନଂ ରକ୍ଷ ଦକ୍ଷାଯ ଦେହି ଚନ୍ଦ୍ରଂ ସୁରେଶ୍ଵର
ଭଗବାନ କହିଲେ, "ଦକ୍ଷ, ତୁମେ ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କର; ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟଙ୍କୁ ଦିଅ।"
ତପସ୍ଵିନାଂ ଵରଃ ଶାନ୍ତସ୍ତ୍ଵମେଵଂ ଵୈଷ୍ଣଵାଗ୍ରଣୀଃ
ତୁମେ ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଶାନ୍ତ ଏବଂ ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ।
ଦକ୍ଷଃ କ୍ରୋଧୀ ଚ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷସ୍ତେଜସ୍ଵୀ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ସୁତଃ
ଦକ୍ଷ କ୍ରୋଧୀ, ଅପରାଜେୟ, ତେଜସ୍ୱୀ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପୁଅ।
ନାରାଯଣଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ହସିତ୍ଵା ଶଙ୍କରଃ ସ୍ଵଯମ୍
ନାରାୟଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଶଂକର ନିଜେ ହସିଲେ।
ଶଙ୍କର ଉଵାଚ ପ୍ରାଣାଂଶ୍ଚ ନ ସମର୍ଥୋଽହଂ ପ୍ରଦାତୁଂ ଶରଣାଗତମ୍
ଶଂକର କହିଲେ, "ମୋ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିବା ଜଣେଙ୍କର ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ିବାକୁ ମୁଁ ସମର୍ଥ ନୁହେଁ।"
ଯୋ ଦଦାତି ଭଯେନୈଵ ପ୍ରପନ୍ନଂ ଶରଣାଗତମ୍ 1.9.
ଯିଏ ଭୟରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିବାକୁ ତ୍ୟାଗ କରେ—
ସର୍ଵଂ ତ୍ଯକ୍ତୁଂ ସମର୍ଥୋଽହଂ ନ ସ୍ଵଧର୍ମଂ ଜଗତ୍ପ୍ରଭୋ
ମୁଁ ସବୁକିଛି ଛାଡ଼ିପାରିବି, ହେ ଜଗତ୍ପତି, କିନ୍ତୁ ନିଜ ଧର୍ମକୁ ନୁହେଁ।
ଯଶ୍ଚ ଧର୍ମଂ ସଦା ରକ୍ଷେଦ୍ଧର୍ମସ୍ତଂ ପରିରକ୍ଷତି
ଯିଏ ସଦା ଧର୍ମକୁ ରକ୍ଷା କରେ, ଧର୍ମ ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ରକ୍ଷା କରେ।
ତ୍ଵଂ ସର୍ଵମାତା ସ୍ରଷ୍ଟା ଚ ହନ୍ତା ଚ ପରିଣାମତଃ
ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମାଆ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଏବଂ ପରିଣତିରେ ସଂହାରକ ମଧ୍ୟ।
ଶଙ୍କରସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ସର୍ଵଭାଵଵିତ୍
ଶଂକରଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଭାବକୁ ଜାଣିଥିବା ଭଗବାନ—
ପ୍ରତସ୍ଥାଵର୍ଦ୍ଧଚନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ନିର୍ଵ୍ଯାଧିଃ ଶିଵଶେଖରେ
ବୃଦ୍ଧିଶୀଳ ଚନ୍ଦ୍ର, ଏବେ ରୋଗମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଶିବଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଶୋଭିତ ହେଇ ଚାଲିଗଲେ।
ଯକ୍ଷ୍ମଗ୍ରସ୍ତଂ ଚ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦକ୍ଷସ୍ତୁଷ୍ଟାଵ ମାଧଵମ୍
ତାଙ୍କୁ ଯକ୍ଷ୍ମାରେ ପୀଡ଼ିତ ଦେଖି, ଦକ୍ଷ ମାଧବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
କୃଷ୍ଣସ୍ତେଭ୍ଯୋ ଵରଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଜଗାମ ସ୍ଵାଲଯଂ ଦ୍ଵିଜ
କୃଷ୍ଣ ସେମାନଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ଚନ୍ଦ୍ରସ୍ତାଶ୍ଚ ପରିପ୍ରାପ୍ଯ ଵିଜହାର ଦିଵାନିଶମ୍
ଚନ୍ଦ୍ର ସେମାନଙ୍କୁ ପୁନି ପାଇ, ଦିନ ରାତି ଆନନ୍ଦରେ ବିହାର କଲେ।