ସର୍ଵେଷାଂ ଚ ପରା ତ୍ଵଂ ହି ସର୍ଵବାନ୍ଧଵରୂପିଣୀ
ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଓ ସମସ୍ତ ବାନ୍ଧବର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥାଅ।
ତ୍ଵଯା ହୀନୋ ବନ୍ଧୁହୀନସ୍ତ୍ଵଯା ଯୁକ୍ତଃ ସବାନ୍ଧଵଃ
ତୁମେ ନଥିଲେ ବାନ୍ଧବ ନଥାଏ, ତୁମେ ଥିଲେ ସମସ୍ତ ବାନ୍ଧବ ମିଳିଥାଏ।
ସ୍ତନନ୍ଧଯାନାଂ ତ୍ଵଂ ମାତା ଶିଶୂନାଂ ଶୈଶଵେ ଯଥା
ତୁମେ ଶିଶୁମାନଙ୍କର ମାଆ, ଶିଶୁବୟସରେ ଯେପରି।
ତ୍ଯକ୍ତସ୍ତନୋ ମାତୃହୀନଃ ସ ଚେଜ୍ଜୀଵତି ଦୈଵତଃ
ମାଆଙ୍କ ଦୁଧ ଛାଡ଼ିଦିଆଯାଇଥିବା ଶିଶୁ ଦେବତାଙ୍କ କୃପାରେ ବଞ୍ଚିଥାଏ।
ସୁପ୍ରସନ୍ନସ୍ଵରୂପା ତ୍ଵଂ ମେ ପ୍ରସନ୍ନା ଭଵାମ୍ବିକେ
ତୁମେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କୃପାଳୁ ସ୍ୱଭାବର, ମୋତେ କୃପା କର, ମା' ଅମ୍ବିକା।
ଵଯଂ ଯାଵତ୍ତ୍ଵଯା ହୀନା ବନ୍ଧୁହୀନାଶ୍ଚ ଭିକ୍ଷୁକାଃ
ତୁମେ ନଥିଲେ ଆମେ ବାନ୍ଧବହୀନ ଓ ଭିକ୍ଷୁକ ହେଉଛୁ।
ରାଜ୍ଯଂ ଦେହି ଶ୍ରିଯଂ ଦେହି ବଲଂ ଦେହି ସୁରେଶ୍ଵରି 2.39.
ମୋତେ ରାଜ୍ୟ ଦିଅ, ଶ୍ରୀ ଦିଅ, ଶକ୍ତି ଦିଅ, ଦେବମାନଙ୍କ ମା'।
କାମଂ ଦେହି ମତିଂ ଦେହି ଭୋଗାନ୍ଦେହି ହରିପ୍ରିଯେ
ମୋତେ ଇଚ୍ଛା ଦିଅ, ବୁଦ୍ଧି ଦିଅ, ଭୋଗ ଦିଅ, ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟା।
ସର୍ଵାଧିକାରମେଵଂ ଵୈ ପ୍ରଭାଵଂ ଚ ପ୍ରତାପକମ୍
ଏହିପରି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅଧିକାର, ଶକ୍ତି ଓ ତେଜସ୍ବିତା ଅଛି ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ମହେନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ସର୍ଵୈଃ ସୁରଗଣୈଃ ସହ
ଏପରି କହି, ମହେନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ସହିତ,
ବ୍ରହ୍ମା ଚ ଶଂକରଶ୍ଚୈଵ ଶେଷୋ ଧର୍ମଶ୍ଚ କେଶଵଃ
ବ୍ରହ୍ମା, ଶଂକର, ଶେଷ, ଧର୍ମ ଓ କେଶବ,
ଦେଵେଭ୍ଯଶ୍ଚ ଵରଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ପୁଷ୍ପମାଲାଂ ମନୋହରାମ୍
ଦେବମାନଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ମନୋହର ପୁଷ୍ପମାଳା ଦେଇ,
ଯଯୁର୍ଦେଵାଶ୍ଚ ସନ୍ତୁଷ୍ଟାଃ ସ୍ଵଂ ସ୍ଵଂ ସ୍ଥାନଂ ଚ ନାରଦ
ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଦେବମାନେ, ନାରଦ, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ନିଜ ଗୃହକୁ ଚାଲିଗଲେ ।
ଯଯତୁସ୍ତୌ ସ୍ଵସ୍ଵଗୃହଂ ବ୍ରହ୍ମେଶାନୌ ଚ ନାରଦ
ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଈଶାନ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ, ନାରଦ ।
ଇଦଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ମହାପୁଣ୍ଯଂ ତ୍ରିସନ୍ଧ୍ଯଂ ଯଃ ପଠେନ୍ନରଃ
ଏହି ମହାପୁଣ୍ୟମୟ ଶ୍ଲୋକକୁ ଯିଏ ତିନିବେଳେ ପଢ଼େ,
ସିଦ୍ଧସ୍ତୋତ୍ରଂ ଯଦି ପଠେତ୍ସୋଽପି କଲ୍ପତରୁର୍ନରଃ
ଯଦି କେହି ସିଦ୍ଧ ଶ୍ଲୋକ ପଢ଼େ, ସେ ମଧ୍ୟ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ସମାନ ହୁଏ ।
ସିଦ୍ଧିଃସ୍ତୋତ୍ରଂ ଯଦି ପଠେନ୍ମାସମେକଂ ଚ ସଂଯତଃ 2.39.
ଯଦି କେହି ଏହି ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା ଶ୍ଲୋକକୁ ଏକମାସ ଅନୁଶାସନ ରେ ପଢ଼େ,
ନାରଦ ଉଵାଚ ତସ୍ଯ ସର୍ଵା ପୁରଃପୂଜେତ୍ଯୁକ୍ତଂ ପୂର୍ଵଂ ତ୍ଵଯା ପ୍ରଭୋ
ନାରଦ କହିଲେ: ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ପୂର୍ବରୁ କହିଥିଲେ, ସମସ୍ତ ପୂଜା ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ହୁଏ ।
ତଦେଵ ସ୍ଥାପିତଂ ପୁଷ୍ପଂ ଗଜେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯୈଵ ମସ୍ତକେ
ସେଇ ପୁଷ୍ପଟି ଗଜେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖାଯାଇଥିଲା ।
ମୂର୍ଧ୍ନି ଚ୍ଛିନ୍ନେ ଗଣପତେଃ ଶନେର୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ପୁରା ମୁନେ
ପୁରୁଣା ଦିନରେ, ଶନିଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଗଣେଶଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟାଯାଇଥିଲା, ମୁନି ।
ଅଧୁନୋକ୍ତଂ ଦେଵଷଟ୍କଂ ସଂପୂଜ୍ଯ ଚ ପୁରନ୍ଦରଃ
ଏବେ, ଯେପରି ଦେବଷଟକଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଇଛି, ପୁରନ୍ଦର ମଧ୍ୟ ଏହା କଲେ ।
ଅହୋ ପୁରାଣଵକ୍ତୄଣାଂ ଦୁର୍ବୋଧଂ ଵଚନଂ ନୃଣାମ୍
ହାଁ! ପୁରାଣ କଥାକୁ କହୁଥିବାମାନଙ୍କର କଥା ମନୁଷ୍ୟମାନେ ବୁଝିବାକୁ କଷ୍ଟକର ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ତଦା ନାସ୍ତ୍ଯେଵ ତଜ୍ଜନ୍ମ ପୂଜାକାଲେ ବଭୂଵ ସଃ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ସେବେ ଏମିତି କୌଣସି ଜନ୍ମ ଥିଲାନି; ପୂଜା ସମୟରେ ସେ ଘଟିଥିଲା ।
ସୁଚିରଂ ଦୁଃଖିତା ଦେଵା ବଭ୍ରମୁର୍ବ୍ରହ୍ମଶାପତଃ
ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶାପରେ ଦେବମାନେ ଦୁଃଖରେ ଘୁରୁଥିଲେ ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ରୂପେଣ ଚ ଗୁଣୈଶ୍ଚୈଵ ଯଶସା ତେଜସା ତ୍ଵିଷା
ନାରଦ କହିଲେ: ରୂପରେ, ଗୁଣରେ, କୀର୍ତ୍ତିରେ, ତେଜରେ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ,
ତ୍ଵମେଵ ଜ୍ଞାନିନାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ସିଦ୍ଧାନାଂ ଯୋଗିନାଂ ତଥା ମହାଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ଉପାଖ୍ଯାନଂ ଵିଜ୍ଞାତଂ ମହଦଦ୍ଭୁତମ୍
ଆପଣ ଜ୍ଞାନୀ, ସିଦ୍ଧ ଓ ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ; ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ କଥା ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଓ ମହାନ ।
ଅନ୍ଯତ୍କିଞ୍ଚିଦୁପାଖ୍ଯାନଂ ନିଗୂଢଂ ଵଦ ସାମ୍ପ୍ରତମ୍ ଅପ୍ରକାଶ୍ଯଂ ପୁରାଣେଷୁ ଵେଦୋକ୍ତଂ ଧର୍ମସଂଯୁତମ୍
ଏବେ ଆପଣ ଏକ ଗୁପ୍ତ କଥା କହନ୍ତୁ, ଯାହା ପୁରାଣରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ବେଦରେ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି ଏବଂ ଧର୍ମ ସହିତ ଜଡିତ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଶ୍ରୁତୌ କତିଵିଧଂ ଗୂଢମାସ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ବେଦରେ ଏକ ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ ଅଛି, ମହାପ୍ରଭୁ, ଯାହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ।
ତେଷୁ ଯତ୍ସାରଭୂତଂ ଚ ଶ୍ରୋତୁଂ କିଂଵା ତ୍ଵମିଚ୍ଛସି
ସେଗୁଡିକ ମଧ୍ୟରୁ ଆପଣ ଯଦି ଏହାର ମূল ତତ୍ତ୍ୱ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, କହନ୍ତୁ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ପିତୃଦାନେ ସ୍ଵଧା ଶସ୍ତା ଦକ୍ଷିଣା ସର୍ଵତୋ ଵରା
ନାରଦ କହିଲେ: ପିତୃପୂଜାରେ 'ସ୍ୱଧା'ର ଗୁଣଗାନ ହୁଏ, ଏବଂ ଦକ୍ଷିଣା ସବୁଠୁ ଉତ୍ତମ।