ଵାଣୀରୂପାଂ ଚ ପଦ୍ମାଂ ଚ ଭଦ୍ରାଂ କୃଷ୍ଣପ୍ରିଯାତ୍ମିକାମ୍
ବାଣୀରୂପୀ ସରସ୍ୱତୀ, ପଦ୍ମା ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଭଦ୍ରା ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଆତ୍ମା ଉପରେ ମଧ୍ୟ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି।
ତତ୍ପ୍ରସାଦାଦ୍ଭଵେଜ୍ଜ୍ଞାନୀ ଜ୍ଞାନାନନ୍ଦଂ ତଦା ଭଜେତ୍
ତାଙ୍କର କୃପାରେ ମଣିଷ ଜ୍ଞାନୀ ହୁଏ ଓ ପରେ ଜ୍ଞାନର ଆନନ୍ଦ ପାଏ।
ଶିଵଂ ଶିଵସ୍ଵରୂପଂ ଚ ଶିଵଦଂ ଶିଵକାରଣମ୍
ସେ ଶିବଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି—ଯିଏ ମଙ୍ଗଳର ମୂର୍ତ୍ତି, ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥିବା ଓ ମଙ୍ଗଳର କାରଣ।
ସୁଖଦଂ ମୋକ୍ଷଦଂ ଚୈଵ ଦାତାରଂ ସର୍ଵସମ୍ପଦାମ୍
ସେ ଶୁଖ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିବା, ସମସ୍ତ ଧନ-ସମ୍ପଦର ଦାତା।
ଇନ୍ଦ୍ରତ୍ଵଂ ଚ ମନୁତ୍ଵଂ ଚ ଦାତୁଂ ଶକ୍ତଂ ଚ ଲୀଲଯା
ତାଙ୍କର ଲୀଳାରେ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ର କିମ୍ବା ମନୁ ହେବାର ଦାୟିତ୍ୱ ଦେଇପାରନ୍ତି।
ଜନ୍ମତ୍ରଯଂ ତମାରାଧ୍ଯ ଚାଶୁତୋଷପ୍ରସାଦତଃ
ତିନି ଜନ୍ମ ଧରି ତାଙ୍କୁ ଆରାଧନା କଲେ ଓ ସହଜରେ ମିଳୁଥିବା କୃପାରେ,
ଵରଦସ୍ଯ ଵରେଣୈଵ ହରିଭକ୍ତିଂ ଲଭେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍
ବର ଦେଇଥିବା ତାଙ୍କର ଦୟାରେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ହରିଙ୍କ ଭକ୍ତି ମିଳେ।
ନିର୍ମ୍ମଲଜ୍ଞାନଦୀପେନ ପ୍ରଦୀପ୍ତେନ ଚ ତତ୍ତ୍ଵଵିତ୍ 2.36.
ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନର ଦୀପ ଜଳିଥିବାବେଳେ, ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞ ଲୋକ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ।
ଦଯାନିଧେଃ ପ୍ରସାଦେନ ନିର୍ମଲଜ୍ଞାନମାଲଭେତ୍ ୧୧! ଯତ୍ର ଦେହେ ଲଭେନ୍ମନ୍ତ୍ରଂ ତଦ୍ଦେହାଵଧି ଭାରତେ
ଦୟାର ସମୁଦ୍ରଙ୍କ କୃପାରେ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ମିଳେ; ଯେଉଁ ଦେହରେ ମନ୍ତ୍ର ପାଏ, ସେ ଦେହରେ, ଭାରତରେ,
ତତ୍ପାଞ୍ଚଭୌତିକଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ବିଭୃଯାଦ୍ଦିଵ୍ଯରୂପକମ୍
ପାଞ୍ଚଭୌତିକ ଦେହ ଛାଡ଼ି, ସେ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରେ।
ପରମାନନ୍ଦସଂଯୁକ୍ତୋ ମୋହାଦିଷୁ ଵିଵର୍ଜିତଃ
ପରମ ଆନନ୍ଦରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ମୋହ ଓ ଏହା ପରି ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।
ପୁନଶ୍ଚ ନ ପିବେତ୍କ୍ଷୀରଂ ଧୃତ୍ଵା ମାତୃସ୍ତନଂ ପରମ୍
ସେ ପୁଣି ଦୁଧ ପିଉନାହାନ୍ତି, କିମ୍ବା ପୁନି ମାଆର ଷ୍ଟନ ଧରନାହାନ୍ତି।
ସ୍ଵଧର୍ମିଣାଂ ଚ ଭିକ୍ଷୂଣାଂ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ନିଜ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ଥିବା ସନ୍ୟାସୀମାନେ ପାଇଁ ପୁଣି ଜନ୍ମ ନାହିଁ।
ଅଯଂ ନିରୂପିତୋ ଧାତ୍ରା ସ୍ଵଧର୍ମସ୍ତୀର୍ଥସେଵିନାମ୍
ତୀର୍ଥସେବନ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଇଁ, ଏହି ଧର୍ମ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ।
ଵ୍ରତୋପଵାସରତ ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଵୈ ଵିଷ୍ଣୁସେଵିନାମ୍
ଯିଏ ନିୟମ ଓ ଉପବାସରେ ନିଷ୍ଠା ରଖେ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସେବକ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ସମା ବୁଦ୍ଧିର୍ଯସ୍ଯ ଶଶ୍ଵତ୍ସ ସଂନ୍ଯାସୀତି କୀର୍ତିତଃ
ଯାହାଙ୍କର ମନ ସବୁବେଳେ ସମ ରହେ, ସେଉଁଠିକୁ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ କୁହାଯାଏ।
ନିତ୍ଯଂ ପ୍ରଵାସୀ ନୈକତ୍ର ସ୍ଯାତ୍ସଂନ୍ଯାସୀତି କୀର୍ତ୍ତିତଃ 2.36.
ଯିଏ ସଦା ଦେଶେ ଦେଶେ ଘୁଞ୍ଚି ଚାଲେ ଓ କେବେ ଏକ ଠାରେ ରୁହନ୍ତି ନାହିଁ, ସେଉଁଠିକୁ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ କୁହାଯାଏ।
କିନ୍ତୁ କିଂଚିନ୍ନ ଯାଚେତ ସ ସଂନ୍ଯାସୀତି କୀର୍ତ୍ତିତଃ
କିନ୍ତୁ ଯିଏ କିଛି ମାଗେ ନାହିଁ, ସେଉଁଠିକୁ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ କୁହାଯାଏ।
ଧ୍ଯାଯେନ୍ନାରାଯଣଂ ଶଶ୍ଵତ୍ସ ସଂନ୍ଯାସୀତି କୀର୍ତ୍ତିତଃ
ଯିଏ ସଦା ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରେ, ସେଉଁଠିକୁ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ କୁହାଯାଏ।
ସର୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମମଯଂ ପଶ୍ଯେତ୍ସ ସଂନ୍ଯାସୀତି କୀର୍ତ୍ତିତଃ
ଯିଏ ସମସ୍ତ କିଛିକୁ ବ୍ରହ୍ମମୟ ବୋଲି ଦେଖେ, ସେଉଁଠିକୁ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ କୁହାଯାଏ।
କ୍ରୋଧାହଙ୍କାରରହିତଃ ସ ସଂନ୍ଯାସୀତି କୀର୍ତ୍ତିତଃ
ଯିଏ କ୍ରୋଧ ଓ ଅହଂକାରରୁ ମୁକ୍ତ, ସେଉଁଠିକୁ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ କୁହାଯାଏ।
ନ ଯାଚତେ ଭକ୍ଷଣାର୍ଥୀ ସ ସଂନ୍ଯାସୀତି କୀର୍ତ୍ତିତଃ
ଯିଏ ଖାଦ୍ୟ ପାଇଁ ମାଗେ ନାହିଁ, ସେଉଁଠିକୁ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ କୁହାଯାଏ।
ଦାରଵୀମପି ଯୋଷାଂ ଚ ନ ସ୍ପୃଶେଦ୍ଯଃ ସ ଭିକ୍ଷୁକଃ
ଯିଏ କାଠ ବା ନାରୀକୁ ଛୁଏ ନାହିଁ, ସେ ଭିକ୍ଷୁକ ହେବେ।
ଵିପର୍ଯ୍ଯଯେ ଵିନାଶଶ୍ଚ ଜନ୍ମଯାମ୍ଯଂ ଭଯଂ ଭଵେତ୍
ଏହାର ବିପରୀତ ହେଲେ ନାଶ ହୁଏ, ଓ ନରକରେ ଜନ୍ମ ନେବାର ଭୟ ଆସେ।
ସୁରସୂକରଯୋନୌ ଵା ଗର୍ଭେ ଦୁଃଖଂ ସମଂ ସୁର
ଦେବତା ବା ଶୂକର ଗର୍ଭରେ ହେଉ, ଗର୍ଭର ଦୁଃଖ ସମାନ ଥାଏ, ହେ ଦେବ।
ଗର୍ଭେ ସ୍ମରନ୍ତି ସର୍ଵେ ତେ କର୍ମ୍ମ ଜନ୍ମ ଶତୋଦ୍ଭଵମ୍ ସ୍ଵଦେହଂ ପାତି ଯତ୍ନେନ ସୁରୋ ଵା କୀଟ ଏଵ ଵା
ଗର୍ଭରେ ସମସ୍ତେ ନିଜର ପୂର୍ବ ଶତଜନ୍ମର କର୍ମ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି; ଦେବତା ହେଉ ବା କୀଟ, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ଦେହକୁ ଯତ୍ନରେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ଯୋନେରଭ୍ଯନ୍ତରେ ଶୁକ୍ରେ ପତିତେ ପୁରୁଷସ୍ଯ ଚ 2.36.
ଯେତେବେଳେ ପୁରୁଷଙ୍କର ବୀର୍ୟ ଗର୍ଭରେ ପଡ଼େ,
ରକ୍ତାଧିକେ ମାତୃସମଶ୍ଚେତରେ ପିତୁରାକୃତିଃ
ମା'ର ରକ୍ତ ଅଧିକ ହେଲେ ଶିଶୁ ମା' ପରି ହୁଏ, ନହେଲେ ପିତାଙ୍କ ଆକୃତି ନେଇଥାଏ।
ରଵିଭୌମଗୁରୂଣାଂ ଚ ଵାରେ ଚେତ୍ତଦ୍ଭଵେତ୍ସୁତଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ, ମଙ୍ଗଳ ବା ବୃହସ୍ପତି ଦିନରେ ଜନ୍ମ ହେଲେ, ଶିଶୁ ତାହାଅନୁଯାୟୀ ହୁଏ।
ପ୍ରଥମପ୍ରହରେ ଜନ୍ମ ଯସ୍ଯ ସୋଽଲ୍ପାଯୁରେଵ ଚ
ଯାହାଙ୍କର ଜନ୍ମ ପ୍ରଥମ ପ୍ରହରରେ ହୁଏ, ସେ ଅଲ୍ପାୟୁ ହୁଏ।