ବ୍ରହ୍ମାଦିସ୍ତମ୍ବପର୍ଯ୍ଯନ୍ତଂ ସର୍ଵଂ ମିଥ୍ଯୈଵ କେଵଲମ୍
ବ୍ରହ୍ମାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଗୋଟିଏ ଘାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ କିଛି ଏକାଉଁ ମିଥ୍ୟା।
ଅତୀଵ ସୁଖଦଂ ସାରଂ ଭୁକ୍ତିଦଂ ମୁକ୍ତିଦଂ ପରମ୍
ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁଖ ଦେଇଥାଏ, ଭୋଗ ଦେଇଥାଏ ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।
ଯୋଗିନାମପି ସିଦ୍ଧାନାଂ ଯତୀନାଂ ଚ ତପସ୍ଵିନାମ୍
ଯୋଗୀ, ସିଦ୍ଧ, ଯତି ଓ ତପସ୍ୱୀମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ,
ଭସ୍ମସାଚ୍ଚ ଭଵେତ୍ପାପଂ ଯଦୁପସ୍ପର୍ଶମାତ୍ରତଃ
ଅଗ୍ନିର ଭସ୍ମକୁ ଛୁଇଁଲେ ମାତ୍ର ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ତତୋ ରୋଗା ହି ଵେପନ୍ତେ ପାପାନି ଚ ଭଯାନି ଚ
ଏହିପରି, ରୋଗ ଭୟରେ କମ୍ପିଯାନ୍ତି, ପାପ ଓ ଭୟ ମଧ୍ୟ ଭୟଭୀତ ହୁଅନ୍ତି।
ତାଵନ୍ନିବଦ୍ଧଃ ସଂସାରେ କାରାଗାରେ ଵିଧେର୍ଜନଃ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜଣେ ଲୋକ ବିଧିର କାରାଗାରରେ ସଂସାରରେ ବାନ୍ଧା ରହିଛି,
କୃତକର୍ମୌଘଭୋଗାଖ୍ଯନିଗଡଚ୍ଛେଦକାରଣମ୍
ସେ କର୍ମ ଓ ତାହାର ଫଳର ଶୃଙ୍ଖଳାକୁ କାଟିବା ଉପାୟ।
ଗୋଲୋକମାର୍ଗସୋପାନଂ ନିସ୍ତାରେ ବୀଜକାରଣମ୍ 2.36.
ଏହା ଗୋଲୋକ ପଥର ସିଢ଼ି, ମୁକ୍ତିର ମୂଳ କାରଣ।
ସାରଂ ଚ ସର୍ଵତପସାଂ ଯୋଵାନାଂ ସାଧନଂ ତଥା
ସମସ୍ତ ତପସ୍ୟାର ମୂଳ ଏହା, ଯୁବମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହା ସାଧନା।
ଦାନାନାଂ ତୀର୍ଥଶୌଚାନାଂ ଯଜ୍ଞାଦୀନାଂ ପୁରନ୍ଦର
ଦାନ, ପବିତ୍ର ସ୍ନାନ, ଯଜ୍ଞ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କ୍ରିୟାର ମଧ୍ୟରେ, ହେ ପୁରନ୍ଦର,
ପୁଂସାଂ ଲକ୍ଷଂ ପିତୄଣାଂ ଚ ଶତଂ ମାତାମହସ୍ଯ ଚ
ପୁରୁଷମାନେ ପାଇଁ ଏକ ଲକ୍ଷ, ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଶତ, ମାମା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି।
ସହୋଦରଂ କଲତ୍ରଂ ଚ ଵକ୍ତୁଂ ଶିଷ୍ଯଂ ଚ କିଙ୍କରମ୍
ଭାଇ, ଜୀବନ ସାଥୀ, ଶିଷ୍ୟ ଓ ସେବକ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ,
ସ୍ଵାତ୍ମାନଂ ଚ ସତୀର୍ଥ୍ଯଂ ଚ ଗୁରୁପତ୍ନୀଂ ଗୁରୋଃ ସୁତମ୍
ନିଜ ଆତ୍ମା, ସହଯାତ୍ରୀ, ଗୁରୁଙ୍କ ଜୀବନ ସାଥୀ ଓ ଗୁରୁଙ୍କ ପୁଅ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ,
ମନ୍ତ୍ରଗ୍ରହଣମାତ୍ରେଣ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତୋ ଭଵେନ୍ନରଃ
ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରିବା ମାତ୍ରେ ଜଣେ ଲୋକ ଜୀବନରେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ।
ଅନେକଜନ୍ମପର୍ଯ୍ଯନ୍ତଂ ଦୀକ୍ଷାହୀନୋ ଭଵେନ୍ନରଃ
ଦୀକ୍ଷା ନ ହେଲେ ଜଣେ ଲୋକ ଅନେକ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏଭଳି ରହିଥାଏ।
ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ ଦେଵାନାଂ କୃତ୍ଵା ସେଵାଂ ସ୍ଵକର୍ମତଃ
ନିଜ କର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ସପ୍ତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେବମାନେ ପାଇଁ ସେବା କରିଥାଏ।
ଜନ୍ମତ୍ରଯଂ ଭାସ୍କରଂ ଚ ସେଵିତ୍ଵା ମାନଵଃ ଶୁଚିଃ
ତିନି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସେବନ କରିଲେ, ମଣିଷ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ।
ଜନ୍ମତ୍ରଯଂ ତଂ ନିଷେଵ୍ଯ ନିର୍ଵିଘ୍ନଶ୍ଚ ଭଵେନ୍ନରଃ 2.36.
ତିନି ଜନ୍ମ ଧରି ତାଙ୍କୁ ସେବା କଲେ, ମଣିଷ ସମସ୍ତ ବାଧାରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।
ତଦା ଜ୍ଞାନପ୍ରଦୀପେନ ସମାଲୋଚ୍ଯ ମହାମତିଃ
ତାପରେ, ଜ୍ଞାନର ଦୀପ ଆଲୋକରେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି।
ପ୍ରକୃତିଂ ଵିଷ୍ଣୁମାଯାଂ ଚ ଦୁର୍ଗାଂ ଦୁର୍ଗତିନାଶିନୀମ୍
ସେ ପ୍ରକୃତି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟା, ଦୁର୍ଗା—ଯିଏ ଦୁଃଖ ନାଶ କରନ୍ତି—ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି।
ଵାଣୀରୂପାଂ ଚ ପଦ୍ମାଂ ଚ ଭଦ୍ରାଂ କୃଷ୍ଣପ୍ରିଯାତ୍ମିକାମ୍
ବାଣୀରୂପୀ ସରସ୍ୱତୀ, ପଦ୍ମା ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଭଦ୍ରା ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଆତ୍ମା ଉପରେ ମଧ୍ୟ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି।
ତତ୍ପ୍ରସାଦାଦ୍ଭଵେଜ୍ଜ୍ଞାନୀ ଜ୍ଞାନାନନ୍ଦଂ ତଦା ଭଜେତ୍
ତାଙ୍କର କୃପାରେ ମଣିଷ ଜ୍ଞାନୀ ହୁଏ ଓ ପରେ ଜ୍ଞାନର ଆନନ୍ଦ ପାଏ।
ଶିଵଂ ଶିଵସ୍ଵରୂପଂ ଚ ଶିଵଦଂ ଶିଵକାରଣମ୍
ସେ ଶିବଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି—ଯିଏ ମଙ୍ଗଳର ମୂର୍ତ୍ତି, ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥିବା ଓ ମଙ୍ଗଳର କାରଣ।
ସୁଖଦଂ ମୋକ୍ଷଦଂ ଚୈଵ ଦାତାରଂ ସର୍ଵସମ୍ପଦାମ୍
ସେ ଶୁଖ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିବା, ସମସ୍ତ ଧନ-ସମ୍ପଦର ଦାତା।
ଇନ୍ଦ୍ରତ୍ଵଂ ଚ ମନୁତ୍ଵଂ ଚ ଦାତୁଂ ଶକ୍ତଂ ଚ ଲୀଲଯା
ତାଙ୍କର ଲୀଳାରେ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ର କିମ୍ବା ମନୁ ହେବାର ଦାୟିତ୍ୱ ଦେଇପାରନ୍ତି।
ଜନ୍ମତ୍ରଯଂ ତମାରାଧ୍ଯ ଚାଶୁତୋଷପ୍ରସାଦତଃ
ତିନି ଜନ୍ମ ଧରି ତାଙ୍କୁ ଆରାଧନା କଲେ ଓ ସହଜରେ ମିଳୁଥିବା କୃପାରେ,
ଵରଦସ୍ଯ ଵରେଣୈଵ ହରିଭକ୍ତିଂ ଲଭେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍
ବର ଦେଇଥିବା ତାଙ୍କର ଦୟାରେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ହରିଙ୍କ ଭକ୍ତି ମିଳେ।
ନିର୍ମ୍ମଲଜ୍ଞାନଦୀପେନ ପ୍ରଦୀପ୍ତେନ ଚ ତତ୍ତ୍ଵଵିତ୍ 2.36.
ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନର ଦୀପ ଜଳିଥିବାବେଳେ, ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞ ଲୋକ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ।
ଦଯାନିଧେଃ ପ୍ରସାଦେନ ନିର୍ମଲଜ୍ଞାନମାଲଭେତ୍ ୧୧! ଯତ୍ର ଦେହେ ଲଭେନ୍ମନ୍ତ୍ରଂ ତଦ୍ଦେହାଵଧି ଭାରତେ
ଦୟାର ସମୁଦ୍ରଙ୍କ କୃପାରେ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ମିଳେ; ଯେଉଁ ଦେହରେ ମନ୍ତ୍ର ପାଏ, ସେ ଦେହରେ, ଭାରତରେ,
ତତ୍ପାଞ୍ଚଭୌତିକଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ବିଭୃଯାଦ୍ଦିଵ୍ଯରୂପକମ୍
ପାଞ୍ଚଭୌତିକ ଦେହ ଛାଡ଼ି, ସେ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରେ।