ସ୍ମରଣଂ କୀର୍ତ୍ତନଂ ଵିଷ୍ଣୋରର୍ଚନଂ ପାଦସେଵନମ୍
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସ୍ମରଣ, କୀର୍ତନ, ପୂଜା ଓ ଚରଣସେବା,
ଚରଣୋଦକପାନଂ ଚ ତନ୍ମଂତ୍ରଜପନଂ ପରମ୍
ଚରଣ ଧୋଇଥିବା ଜଳ ପିବା ଓ ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବା, ଏହି ସବୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଇଦଂ ମୃତ୍ଯୁଞ୍ଜଯଜ୍ଞାନଂ ଦତ୍ତଂ ମୃତ୍ଯୁଞ୍ଜଯେନ ମେ
ମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ମୋତେ ମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟ ଦେଇଛନ୍ତି।
ସ ଜନ୍ମଦାତା ସ ଗୁରୁଃ ସ ଚ ବନ୍ଧୁଃ ସତାଂ ପରଃ
ସେ ଜନ୍ମଦାତା, ଗୁରୁ ଓ ସତ୍ଜନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବନ୍ଧୁ।
ଦର୍ଶଯେଦନ୍ଯମାର୍ଗଂ ଚ ଵିନା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସେଵନମ୍
ଯେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସେବା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ ପଥ ଦେଖାଏ,
ସନ୍ତତଂ ଜଗତାଂ କୃଷ୍ଣନାମ ମଙ୍ଗଲକାରଣମ୍
କୃଷ୍ଣ ନାମ ସଦା ଜଗତର ମଙ୍ଗଳର କାରଣ।
ତେଭ୍ଯୋଽପ୍ଯପୈତି କାଲଶ୍ଚ ମୃତ୍ଯୁସ୍ସ୍ଯାଦ୍ରୋଗ ଏଵ ଚ
ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି କାଳ ଦୂରେ ଯାଏ, ମୃତ୍ୟୁ କେବଳ ରୋଗ ହୋଇଯାଏ।
କୃଷ୍ଣମନ୍ତ୍ରୋପାସକଶ୍ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ଶ୍ଵପଚୋଽପି ଵା 2.36.
ଯଦି କୃଷ୍ଣ ମନ୍ତ୍ରର ଉପାସନା କରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହେଉ କି ନିମ୍ନ କୁଳର ହେଉ।
ବ୍ରହ୍ମଣା ପୂଜିତଃ ସୋଽପି ମଧୁପର୍କାଦିନା ଚ ଯଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମଧୁପର୍କ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପଚାରରେ ଯେଉଁଠି ପୂଜିତ ହେଲେ,
ଜ୍ଞାନସାରଂ ତପଃସାରଂ ବ୍ରହ୍ମସାରଂ ପରଂ ଶିଵମ୍
ଏହା ଜ୍ଞାନର ମୂଳ, ତପସ୍ୟାର ମୂଳ, ବ୍ରହ୍ମାର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମୂଳ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ।
ବ୍ରହ୍ମାଦିସ୍ତମ୍ବପର୍ଯ୍ଯନ୍ତଂ ସର୍ଵଂ ମିଥ୍ଯୈଵ କେଵଲମ୍
ବ୍ରହ୍ମାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଗୋଟିଏ ଘାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ କିଛି ଏକାଉଁ ମିଥ୍ୟା।
ଅତୀଵ ସୁଖଦଂ ସାରଂ ଭୁକ୍ତିଦଂ ମୁକ୍ତିଦଂ ପରମ୍
ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁଖ ଦେଇଥାଏ, ଭୋଗ ଦେଇଥାଏ ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।
ଯୋଗିନାମପି ସିଦ୍ଧାନାଂ ଯତୀନାଂ ଚ ତପସ୍ଵିନାମ୍
ଯୋଗୀ, ସିଦ୍ଧ, ଯତି ଓ ତପସ୍ୱୀମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ,
ଭସ୍ମସାଚ୍ଚ ଭଵେତ୍ପାପଂ ଯଦୁପସ୍ପର୍ଶମାତ୍ରତଃ
ଅଗ୍ନିର ଭସ୍ମକୁ ଛୁଇଁଲେ ମାତ୍ର ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ତତୋ ରୋଗା ହି ଵେପନ୍ତେ ପାପାନି ଚ ଭଯାନି ଚ
ଏହିପରି, ରୋଗ ଭୟରେ କମ୍ପିଯାନ୍ତି, ପାପ ଓ ଭୟ ମଧ୍ୟ ଭୟଭୀତ ହୁଅନ୍ତି।
ତାଵନ୍ନିବଦ୍ଧଃ ସଂସାରେ କାରାଗାରେ ଵିଧେର୍ଜନଃ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜଣେ ଲୋକ ବିଧିର କାରାଗାରରେ ସଂସାରରେ ବାନ୍ଧା ରହିଛି,
କୃତକର୍ମୌଘଭୋଗାଖ୍ଯନିଗଡଚ୍ଛେଦକାରଣମ୍
ସେ କର୍ମ ଓ ତାହାର ଫଳର ଶୃଙ୍ଖଳାକୁ କାଟିବା ଉପାୟ।
ଗୋଲୋକମାର୍ଗସୋପାନଂ ନିସ୍ତାରେ ବୀଜକାରଣମ୍ 2.36.
ଏହା ଗୋଲୋକ ପଥର ସିଢ଼ି, ମୁକ୍ତିର ମୂଳ କାରଣ।
ସାରଂ ଚ ସର୍ଵତପସାଂ ଯୋଵାନାଂ ସାଧନଂ ତଥା
ସମସ୍ତ ତପସ୍ୟାର ମୂଳ ଏହା, ଯୁବମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହା ସାଧନା।
ଦାନାନାଂ ତୀର୍ଥଶୌଚାନାଂ ଯଜ୍ଞାଦୀନାଂ ପୁରନ୍ଦର
ଦାନ, ପବିତ୍ର ସ୍ନାନ, ଯଜ୍ଞ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କ୍ରିୟାର ମଧ୍ୟରେ, ହେ ପୁରନ୍ଦର,
ପୁଂସାଂ ଲକ୍ଷଂ ପିତୄଣାଂ ଚ ଶତଂ ମାତାମହସ୍ଯ ଚ
ପୁରୁଷମାନେ ପାଇଁ ଏକ ଲକ୍ଷ, ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଶତ, ମାମା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି।
ସହୋଦରଂ କଲତ୍ରଂ ଚ ଵକ୍ତୁଂ ଶିଷ୍ଯଂ ଚ କିଙ୍କରମ୍
ଭାଇ, ଜୀବନ ସାଥୀ, ଶିଷ୍ୟ ଓ ସେବକ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ,
ସ୍ଵାତ୍ମାନଂ ଚ ସତୀର୍ଥ୍ଯଂ ଚ ଗୁରୁପତ୍ନୀଂ ଗୁରୋଃ ସୁତମ୍
ନିଜ ଆତ୍ମା, ସହଯାତ୍ରୀ, ଗୁରୁଙ୍କ ଜୀବନ ସାଥୀ ଓ ଗୁରୁଙ୍କ ପୁଅ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ,
ମନ୍ତ୍ରଗ୍ରହଣମାତ୍ରେଣ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତୋ ଭଵେନ୍ନରଃ
ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରିବା ମାତ୍ରେ ଜଣେ ଲୋକ ଜୀବନରେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ।
ଅନେକଜନ୍ମପର୍ଯ୍ଯନ୍ତଂ ଦୀକ୍ଷାହୀନୋ ଭଵେନ୍ନରଃ
ଦୀକ୍ଷା ନ ହେଲେ ଜଣେ ଲୋକ ଅନେକ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏଭଳି ରହିଥାଏ।
ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ ଦେଵାନାଂ କୃତ୍ଵା ସେଵାଂ ସ୍ଵକର୍ମତଃ
ନିଜ କର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ସପ୍ତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେବମାନେ ପାଇଁ ସେବା କରିଥାଏ।
ଜନ୍ମତ୍ରଯଂ ଭାସ୍କରଂ ଚ ସେଵିତ୍ଵା ମାନଵଃ ଶୁଚିଃ
ତିନି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସେବନ କରିଲେ, ମଣିଷ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ।
ଜନ୍ମତ୍ରଯଂ ତଂ ନିଷେଵ୍ଯ ନିର୍ଵିଘ୍ନଶ୍ଚ ଭଵେନ୍ନରଃ 2.36.
ତିନି ଜନ୍ମ ଧରି ତାଙ୍କୁ ସେବା କଲେ, ମଣିଷ ସମସ୍ତ ବାଧାରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।
ତଦା ଜ୍ଞାନପ୍ରଦୀପେନ ସମାଲୋଚ୍ଯ ମହାମତିଃ
ତାପରେ, ଜ୍ଞାନର ଦୀପ ଆଲୋକରେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି।
ପ୍ରକୃତିଂ ଵିଷ୍ଣୁମାଯାଂ ଚ ଦୁର୍ଗାଂ ଦୁର୍ଗତିନାଶିନୀମ୍
ସେ ପ୍ରକୃତି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟା, ଦୁର୍ଗା—ଯିଏ ଦୁଃଖ ନାଶ କରନ୍ତି—ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି।