ଶାସ୍ତ୍ରେ ଚ ଦ୍ଵିଵିଧଂ ମାର୍ଗଂ ନିର୍ଦିଷ୍ଟଂ ମୁନିପୁଙ୍ଗଵ
ଶାସ୍ତ୍ରରେ, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଦୁଇଟି ପଥ ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ ହୋଇଛି।
ଚରନ୍ତି ଜୀଵିନଶ୍ଚାଦୌ ପ୍ରଵୃତ୍ତୌ ଦୁଃଖଵର୍ତ୍ମନି
ପ୍ରାଣୀମାନେ ଆରମ୍ଭରେ କାର୍ଯ୍ୟର ପଥରେ ଚାଲନ୍ତି, ଯାହା ଦୁଃଖକୁ ନେଇଯାଏ।
ଆପାତମଧୁରେ ଲୋଭାତ୍କ୍ଲେଶେ ଚ ସୁଖମାନିନଃ
ଲୋଭରେ, ଆରମ୍ଭରେ ମିଠା ଯାହା ପରେ କଷ୍ଟଦାୟକ, ତାହାକୁ ସୁଖ ଭାବି ନେଇଥାନ୍ତି।
ଅନେକଜନ୍ମପର୍ଯ୍ଯନ୍ତଂ କୃତ୍ଵା ଚ ଭ୍ରମଣଂ ମୁଦା
ଏଭଳି, ଅନେକ ଜନ୍ମ ଯାଏଁ ଆନନ୍ଦରେ ଭ୍ରମଣ କରନ୍ତି।
ତତଃ କୃଷ୍ଣାନୁଗ୍ରହାଚ୍ଚ ସତ୍ସଙ୍ଗଂ ଲଭତେ ଜନଃ
ତାପରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କର କୃପାରେ, ଜନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କ ସଙ୍ଗ ପାଇଥାଏ।
ସାଧୁଃ ସତ୍ତ୍ଵପ୍ରଦୀପେନ ମୁକ୍ତିମାର୍ଗଂ ପ୍ରଦର୍ଶଯେତ୍
ଏକ ସାଧୁ, ପବିତ୍ରତାର ଦୀପରେ, ମୁକ୍ତିର ପଥ ଦେଖାଇଦିଅନ୍ତି।
ଅନେକଜନ୍ମଯୋଗେନ ତପସାଽନଶନେନ ଚ
ଅନେକ ଜନ୍ମର ଯୋଗ, ତପସ୍ୟା ଓ ଉପବାସରେ, ଏହା ସଂକଳିତ ହୁଏ।
ଇଦଂ ଶ୍ରୁତଂ ଗୁରୋର୍ଵକ୍ତ୍ରାତ୍ପ୍ରସଙ୍ଗାଵସରେଣ ଚ 2.36.
ଏହି କଥା ଗୁରୁଙ୍କର ମୁଖରୁ, ଉପଦେଶ ସମୟରେ ଶୁଣିଥିଲି।
ଅଧୁନା ଵିଧିନା ଦତ୍ତୋ ଵିପତ୍ତୌ ଜ୍ଞାନସାଗରଃ
ଏବେ, ଭାଗ୍ୟରେ, ବିପଦ ସମୟରେ ଜ୍ଞାନର ସାଗର ଦିଆଯାଇଛି।
ଜ୍ଞାନସିନ୍ଧୋ ଦୀନବନ୍ଧୋ ମହ୍ଯଂ ଦୀନାଯ ସାମ୍ପ୍ରତମ୍
ଓ ଜ୍ଞାନର ସାଗର, ଦୁଃଖୀଙ୍କର ବନ୍ଧୁ, ଏବେ ମୋତେ, ଦୁଃଖୀକୁ, ତୁମ କୃପା ଦିଅ।
ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରହସ୍ଯ ଜ୍ଞାନିନାଂ ଗୁରୁଃ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କର ଗୁରୁ ହସିଲେ।
ଦୁର୍ଵାସା ଉଵାଚ ଆପାତତୋ ଦୁଃଖବୀଜଂ ପରିଣାମସୁଖାଵହମ୍
ଦୁର୍ବାସା କହିଲେ: ଆରମ୍ଭରେ ଏହା ଦୁଃଖର ମୂଳ, କିନ୍ତୁ ଶେଷରେ ଏହା ଶୁଖ ଦେଇଥାଏ।
ସ୍ଵଗର୍ଭଯାତନାନାଶପୀଡାଖଣ୍ଡନକାରଣମ୍
ଏହା ନିଜ ଜନ୍ମ ଓ ଗର୍ଭର ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ନଷ୍ଟ କରିବାର କାରଣ।
କର୍ମଵୃକ୍ଷାଙ୍କୁରଚ୍ଛେଦକାରଣଂ ସର୍ଵତାରକମ୍
ଏହା କର୍ମର ଗଛର ଅଙ୍କୁରକୁ କାଟିଦେବାର କାରଣ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।
ଦାନେନ ତପସା ଵାଽପି ଵ୍ରତେନାନଶନାଦିନା
ଦାନ, ତପ, ବ୍ରତ ଓ ଉପବାସ ଆଦି ଦ୍ୱାରା,
କାମ୍ଯାନାଂ କର୍ମଣାଂ ଚୈଵ ମୂଲଂ ସଂଛିଦ୍ଯ ଯତ୍ନତଃ
ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ କର୍ମର ମୂଳକୁ ସତର୍କ ଭାବରେ କାଟିଦେବା ଉଚିତ।
ଯତ୍କର୍ମ ସାତ୍ତ୍ଵିକଂ କୁର୍ଯ୍ଯାଦସଂକଲ୍ପିତମେଵ ଚ
ଯେ କର୍ମ କରିବା ଉଚିତ, ତାହା ସାତ୍ତ୍ୱିକ ଓ ନିଜ ଲାଭ ଚିନ୍ତା ଛଡ଼ି କରିବା ଉଚିତ।
ସାଂସାରିକାଣାମେତତ୍ତୁ ନିର୍ଵାଣଂ ମୋଚକଂ ଵିଦୁଃ 2.36.
ଏହି ଜଗତରେ ବନ୍ଧିତ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହାକୁ ମୁକ୍ତି ଓ ନିର୍ବାଣ ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ।
ସେଵାଂ କୁର୍ଵନ୍ତି ତେ ନିତ୍ଯଂ ଵିଧାଯୋତ୍ତମଦେହକମ୍
ସେମାନେ ସଦା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦେହ ପାଇ ନିତ୍ୟ ସେବା କରନ୍ତି।
ହରିସେଵାଦିରୂପାଂ ଚ ମୁକ୍ତିମିଚ୍ଛନ୍ତି ଵୈଷ୍ଣଵାଃ
ବୈଷ୍ଣବମାନେ ହରିଙ୍କ ସେବା ଓ ଏହା ସଦୃଶ କାର୍ଯ୍ୟରେ ମୁକ୍ତି ଚାହନ୍ତି।
ସ୍ମରଣଂ କୀର୍ତ୍ତନଂ ଵିଷ୍ଣୋରର୍ଚନଂ ପାଦସେଵନମ୍
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସ୍ମରଣ, କୀର୍ତନ, ପୂଜା ଓ ଚରଣସେବା,
ଚରଣୋଦକପାନଂ ଚ ତନ୍ମଂତ୍ରଜପନଂ ପରମ୍
ଚରଣ ଧୋଇଥିବା ଜଳ ପିବା ଓ ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବା, ଏହି ସବୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଇଦଂ ମୃତ୍ଯୁଞ୍ଜଯଜ୍ଞାନଂ ଦତ୍ତଂ ମୃତ୍ଯୁଞ୍ଜଯେନ ମେ
ମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ମୋତେ ମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟ ଦେଇଛନ୍ତି।
ସ ଜନ୍ମଦାତା ସ ଗୁରୁଃ ସ ଚ ବନ୍ଧୁଃ ସତାଂ ପରଃ
ସେ ଜନ୍ମଦାତା, ଗୁରୁ ଓ ସତ୍ଜନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବନ୍ଧୁ।
ଦର୍ଶଯେଦନ୍ଯମାର୍ଗଂ ଚ ଵିନା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସେଵନମ୍
ଯେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସେବା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ ପଥ ଦେଖାଏ,
ସନ୍ତତଂ ଜଗତାଂ କୃଷ୍ଣନାମ ମଙ୍ଗଲକାରଣମ୍
କୃଷ୍ଣ ନାମ ସଦା ଜଗତର ମଙ୍ଗଳର କାରଣ।
ତେଭ୍ଯୋଽପ୍ଯପୈତି କାଲଶ୍ଚ ମୃତ୍ଯୁସ୍ସ୍ଯାଦ୍ରୋଗ ଏଵ ଚ
ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି କାଳ ଦୂରେ ଯାଏ, ମୃତ୍ୟୁ କେବଳ ରୋଗ ହୋଇଯାଏ।
କୃଷ୍ଣମନ୍ତ୍ରୋପାସକଶ୍ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ଶ୍ଵପଚୋଽପି ଵା 2.36.
ଯଦି କୃଷ୍ଣ ମନ୍ତ୍ରର ଉପାସନା କରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହେଉ କି ନିମ୍ନ କୁଳର ହେଉ।
ବ୍ରହ୍ମଣା ପୂଜିତଃ ସୋଽପି ମଧୁପର୍କାଦିନା ଚ ଯଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମଧୁପର୍କ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପଚାରରେ ଯେଉଁଠି ପୂଜିତ ହେଲେ,
ଜ୍ଞାନସାରଂ ତପଃସାରଂ ବ୍ରହ୍ମସାରଂ ପରଂ ଶିଵମ୍
ଏହା ଜ୍ଞାନର ମୂଳ, ତପସ୍ୟାର ମୂଳ, ବ୍ରହ୍ମାର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମୂଳ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ।