ଯତଃ ସର୍ଵାଣି ଭୂତାନି ଲୀଯନ୍ତେଽନ୍ତେ ଚ ତତ୍ର ଵୈ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଶେଷରେ ସେଠାରେ ଲୟ ହୋଇଯାନ୍ତି,
ଅଷ୍ଟାଵିଂଶଚ୍ଛକ୍ରପାତେ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ସ୍ଯାଦହର୍ନିଶମ୍
ଅଷ୍ଟାବିଂଶତି ଇନ୍ଦ୍ର ଚକ୍ରରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଏକ ଦିନ ଓ ଏକ ରାତି ଶେଷ ହୁଏ,
ଯୁଗେ ନରାଣାଂ ଶକ୍ରାଯୁରେଵଂ ସଂଖ୍ଯାଵିଦୋ ଵିଦୁଃ
ଯୁଗରେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରର ଆୟୁ ଏଭଳି ଅଟୁଟ ଅଛି ବୋଲି ଗଣନା ଜଣାଇଥିବାମାନେ ଜାଣନ୍ତି,
ଋତୁଭିଃ ଷଡ୍ଭିରେଵାବ୍ଦଂ ଶତାବ୍ଦଂ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵଯଃ
ଛଟି ଋତୁରେ ଏକ ବର୍ଷ ଯାଏ; ଶତ ବର୍ଷ ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଆୟୁ,
ଚକ୍ଷୁର୍ନିମୀଲନେ ତସ୍ଯ ଲଯଂ ପ୍ରାକୃତିକଂ ଵିଦୁଃ
ସେ ଚକ୍ଷୁ ମିଳେଇଲେ, ଏହାକୁ ପ୍ରକୃତିରେ ଲୟ ଭାବି ଜଣାଯାଏ,
ଲୀନା ଧାତରି ଧାତା ଚ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣେ ନାଭିପଙ୍କଜେ
ଧାତା ଓ ସୃଷ୍ଟି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ନାଭିର ପଦ୍ମରେ ଲୟ ହୋଇଯାଏ,
ଵିଲୀନା ଵାମପାର୍ଶ୍ଵେ ଚ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ପରମାତ୍ମନଃ
କିମ୍ବା ପରମାତ୍ମା କୃଷ୍ଣଙ୍କର ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଲୟ ହୋଇଯାଏ,
ଶିଵାଧାରେ ଶିଵେ ଲୀନା ଜ୍ଞାନାନନ୍ଦେ ସନାତନେ 2.34.
ଶିବଙ୍କର ଆଧାରରେ, ଶିବରେ, ଶାଶ୍ୱତ ଜ୍ଞାନ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଲୟ ହୋଇଯାଏ,
ତସ୍ଯ ଜ୍ଞାନେ ଵିଲୀନଶ୍ଚ ବଭୂଵାଥ କ୍ଷଣଂ ହରେଃ
ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନରେ, ହରିଙ୍କରେ ଏକ କ୍ଷଣ ପାଇଁ ଲୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା,
ସା ଚ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ବୁଦ୍ଧୌ ଚ ବୁଦ୍ଧ୍ଯଧିଷ୍ଠାତୃଦେଵତା
ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ବୁଦ୍ଧିରେ ବୁଦ୍ଧିର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ,
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣାଂଶଶ୍ଚ ତଦ୍ବାହୌ ଦେଵାଧୀଶୋ ଗଣେଶ୍ଵରଃ
ଦେବମାନଙ୍କର ନାୟକ ଗଣେଶ୍ୱର, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ବାହୁର ଅଂଶ,
ଗୋପ୍ଯଶ୍ଚାପି ଚ ତସ୍ଯାଂ ଚ ସର୍ଵା ଵୈ ଦେଵଯୋଷିତଃ
ଗୋପୀମାନେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠି ଅଛନ୍ତି,
ସାଵିତ୍ରୀ ଚ ସରସ୍ଵତ୍ଯାଂ ଵେଦଶାସ୍ତ୍ରାଣି ଯାନି ଚ
ସାବିତ୍ରୀ ସରସ୍ୱତୀରେ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ବେଦ ଶାସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ,
ଗୋଲୋକସ୍ଥସ୍ଯ ଗୋପାଶ୍ଚ ଵିଲୀନାସ୍ତସ୍ଯ ଲୋମସୁ
ଗୋଲୋକର ଗୋପମାନେ ତାଙ୍କର କେଶରେ ଲୟ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଜଠରାଗ୍ନୌ ଵିଲୀନଶ୍ଚ ଜଲଂ ତଦ୍ରସନାଗ୍ରତଃ
ପେଟର ଅଗ୍ନିରେ ଜଳ ଗଳିଗଲା ପରେ, ସେ ରସ ଜିଭାର ଟିପରେ ପହଁଚିଯାଏ।
ସାରାତ୍ସାରତରା ଭକ୍ତିରସପୀଯୂଷପାଯିନଃ
ସମସ୍ତ ରସର ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଯେ ଭକ୍ତିର ରସ, ଏହି ରସର ଅମୃତ ପିଇଥିବା ଲୋକମାନେ,
ଯସ୍ଯୈଵ ଲୋମକୂପେଷୁ ଵିଶ୍ଵାନି ନିଖିଲାନି ଚ
ଯାହାର ଲୋମକୁପରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଏବଂ ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁ ବସିଛି,
ଚକ୍ଷୁରୁନ୍ମୀଲନେ ସୃଷ୍ଟିର୍ଯସ୍ଯୈଵ ପରମାତ୍ମନଃ 2.34.
ଯେ ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲିବାରେ ସୃଷ୍ଟି ଆରମ୍ଭ ହୁଏ,
ବ୍ରହ୍ମଣଶ୍ଚ ଶତାବ୍ଦେନ ସୃଷ୍ଟିସ୍ତତ୍ର ଲଯଃ ପୁନଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଶତ ବର୍ଷ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲା ପରେ, ସୃଷ୍ଟିର ଲୟ ହୁଏ ଏବଂ ପୁନି ସୃଷ୍ଟି ଆରମ୍ଭ ହୁଏ।
ଯଥା ଭୂରଜସାଂ ଚୈଵ ସଂଖ୍ଯାନଂ ଚ ନିଶାମଯ
ଏବେ ଭୂମି ଏବଂ ଧୂଳିର ଗଣନା କେମିତି ଅଛି, ଶୁଣ।
ଉନ୍ମୀଲନେ ପୁନଃ ସୃଷ୍ଟିର୍ଭଵେଦେଵେଶ୍ଵରେଚ୍ଛଯା
ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲିବା ସମୟରେ, ଦେବତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛାରେ ପୁନି ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ।
ଯଥା ଶ୍ରୁତଂ ତାତଵକ୍ତ୍ରାତ୍ତଥୋକ୍ତଂ ଚ ଯଥାଗମମ୍
ତୁମର ପିତାଙ୍କର ମୁଖରୁ ଯେପରି ଶୁଣିଛ, ସେପରି ପାରମ୍ପରିକ ଭାବରେ କହାଯାଏ।
ତତ୍ପ୍ରଧାନା ହରେର୍ଭକ୍ତିର୍ମୁକ୍ତେରପି ଗରୀଯସୀ
ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରିବା ସବୁଠୁ ମୁଖ୍ୟ, ଏହା ମୁକ୍ତିଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତମ।
ସିଦ୍ଧତ୍ଵମମରତ୍ଵଂ ଚ ବ୍ରହ୍ମତ୍ଵଂ ଚାଵହେଲଯା
ସିଦ୍ଧି, ଅମରତ୍ୱ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମା ହେବା ମଧ୍ୟ ସହଜରେ ଲଭ୍ୟ।
ଧାରଣଂ ଦିଵ୍ଯରୂପସ୍ଯ ଵିଦୁର୍ନିର୍ଵାଣମୋକ୍ଷଦମ୍
ଦିବ୍ୟ ରୂପକୁ ଧାରଣ କରିବା ମୁକ୍ତି ଏବଂ ନିର୍ବାଣ ଦେଇଥାଏ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ।
ଭକ୍ତିମୁକ୍ତ୍ଯୋରଯଂ ଭେଦୋ ନିଷେକେ ଲକ୍ଷଣଂ ଶୃଣୁ
ଏବେ ଭକ୍ତି ଏବଂ ମୁକ୍ତିର ତଫାତ ଏବଂ ଚିହ୍ନ ଶୁଣ।
ତତ୍ଖଣ୍ଡନଂ ଚ ଶୁଭଦଂ ପରଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସେଵନମ୍ 2.34.
ଏହାର ନାଶ ଯେଉଁ ଶୁଭ ଦେଇଥାଏ, ସେହି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସେବା କରିବା ସବୁଠୁ ଉତ୍ତମ।
ଵିଘ୍ନଘ୍ନଂ ଶୁଭଦଂ ଚୋକ୍ତଂ ଗଚ୍ଛ ଵତ୍ସେ ଯଥାସୁଖମ୍
ଏହା ବିଘ୍ନକୁ ଦୂର କରେ ଏବଂ ଶୁଭ ଦେଇଥାଏ ବୋଲି କହାଯାଏ; ଯାଉ, ଶିଶୁ, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ।
ତସ୍ଯୈ ଶୁଭାଶିଷଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଗମନଂ କର୍ତୁମୁଦ୍ଯତଃ
ତାକୁ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ସେ ଯିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ରୁରୋଦ ଚରଣେ ଧୃତ୍ଵା ସଦ୍ଵିଚ୍ଛେଦୋଽତିଦୁଃଖଦଃ
ସେ ପାଦ ଧରି ବିଲାପ କରିଲେ, କାରଣ ଭଲ ଲୋକଙ୍କର ବିଚ୍ଛେଦ ବହୁତ ଦୁଃଖଦାୟକ।