ତପନଶ୍ଚ ପ୍ରତପତି ଯଦ୍ଭଯାତ୍ସନ୍ତତଂ ସତି
ସେ ଭୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସଦା ଆଲୋକ ଦେଇଥାଏ।
ଯଦାଜ୍ଞଯା ଦହେଦ୍ଵହ୍ନିର୍ଜଲମେଵ ସୁଶୀତଲମ୍
ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ ଅଗ୍ନି ଜଳେ ଏବଂ ପାଣି ଶୀତଳ ରହିଥାଏ।
ଭ୍ରମନ୍ତି ରାଶିଚକ୍ରାଣି ଗ୍ରହା ଵୈ ଯଦ୍ଭଯେନ ଚ
ଗ୍ରହ ଓ ରାଶି ଚକ୍ର ସେ ଭୟରେ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଭଯାତ୍ଫଲାନି ପକ୍ଵାନି ନିଷ୍ଫଲାସ୍ତରଵୋ ଭଯାତ୍
ଫଳ ସେ ଭୟରେ ପାକୁଥାଏ ଓ ଗଛ ସେ ଭୟରେ ଫଳହୀନ ହୁଅନ୍ତି।
ତଥା ସ୍ଥଲେ ଜଲସ୍ଥାଶ୍ଚ ନ ଜୀଵନ୍ତି ଯଦାଜ୍ଞଯା
ଏହିପରି, ଭୂମି ଓ ଜଳରେ ଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ବିନା ବଞ୍ଚିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
କାଲଶ୍ଚ କଲଯେତ୍ସର୍ଵଂ ଭ୍ରମତ୍ଯେଵ ଯଦାଜ୍ଞଯା
କାଳ ସମସ୍ତକୁ ଗଣନା କରେ ଓ ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ ଚଳିଥାଏ।
ଜ୍ଵଲଦଗ୍ନୌ ପତନ୍ତଂ ଚ ଗଭୀରେ ଚ ଜଲାର୍ଣଵେ
ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିରେ ପଡ଼ିବା ଏବଂ ଗଭୀର ଜଳର ସାଗରରେ ଡୁବିବା,
ନାନାଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରଵିଦ୍ଧଂ ଚ ରଣେଷୁ ଵିଷମେଷୁ ଚ 2.34.
ବିଭିନ୍ନ ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଆଘାତ ପାଇବା, ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧର ମଧ୍ୟରେ ରହିବା,
ଶଯାନଂ ତନ୍ତ୍ରମନ୍ତ୍ରୈଶ୍ଚ କାଲେ କାଲୋ ହରେଦ୍ଭଯାତ୍
ତନ୍ତ୍ର ଓ ମନ୍ତ୍ରରେ ବାନ୍ଧାଯାଇ ଶୋଇଥିବାବେଳେ, ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟରେ ଭୟରେ କାଳ ଆସି ନେଇଯାଏ,
କୂର୍ମୋଽନନ୍ତଂ ସ ଚ କ୍ଷୋଣୀଂ ସମୁଦ୍ରାନ୍ସପ୍ତପର୍ଵତାନ୍
କୁର୍ମ ଅନନ୍ତକୁ ଧାରଣ କରେ, ଅନନ୍ତ ଏହି ପୃଥିବୀ, ସାତ ସମୁଦ୍ର ଓ ପର୍ବତଗୁଡିକୁ ଧାରଣ କରେ,
ଯତଃ ସର୍ଵାଣି ଭୂତାନି ଲୀଯନ୍ତେଽନ୍ତେ ଚ ତତ୍ର ଵୈ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଶେଷରେ ସେଠାରେ ଲୟ ହୋଇଯାନ୍ତି,
ଅଷ୍ଟାଵିଂଶଚ୍ଛକ୍ରପାତେ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ସ୍ଯାଦହର୍ନିଶମ୍
ଅଷ୍ଟାବିଂଶତି ଇନ୍ଦ୍ର ଚକ୍ରରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଏକ ଦିନ ଓ ଏକ ରାତି ଶେଷ ହୁଏ,
ଯୁଗେ ନରାଣାଂ ଶକ୍ରାଯୁରେଵଂ ସଂଖ୍ଯାଵିଦୋ ଵିଦୁଃ
ଯୁଗରେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରର ଆୟୁ ଏଭଳି ଅଟୁଟ ଅଛି ବୋଲି ଗଣନା ଜଣାଇଥିବାମାନେ ଜାଣନ୍ତି,
ଋତୁଭିଃ ଷଡ୍ଭିରେଵାବ୍ଦଂ ଶତାବ୍ଦଂ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵଯଃ
ଛଟି ଋତୁରେ ଏକ ବର୍ଷ ଯାଏ; ଶତ ବର୍ଷ ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଆୟୁ,
ଚକ୍ଷୁର୍ନିମୀଲନେ ତସ୍ଯ ଲଯଂ ପ୍ରାକୃତିକଂ ଵିଦୁଃ
ସେ ଚକ୍ଷୁ ମିଳେଇଲେ, ଏହାକୁ ପ୍ରକୃତିରେ ଲୟ ଭାବି ଜଣାଯାଏ,
ଲୀନା ଧାତରି ଧାତା ଚ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣେ ନାଭିପଙ୍କଜେ
ଧାତା ଓ ସୃଷ୍ଟି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ନାଭିର ପଦ୍ମରେ ଲୟ ହୋଇଯାଏ,
ଵିଲୀନା ଵାମପାର୍ଶ୍ଵେ ଚ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ପରମାତ୍ମନଃ
କିମ୍ବା ପରମାତ୍ମା କୃଷ୍ଣଙ୍କର ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଲୟ ହୋଇଯାଏ,
ଶିଵାଧାରେ ଶିଵେ ଲୀନା ଜ୍ଞାନାନନ୍ଦେ ସନାତନେ 2.34.
ଶିବଙ୍କର ଆଧାରରେ, ଶିବରେ, ଶାଶ୍ୱତ ଜ୍ଞାନ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଲୟ ହୋଇଯାଏ,
ତସ୍ଯ ଜ୍ଞାନେ ଵିଲୀନଶ୍ଚ ବଭୂଵାଥ କ୍ଷଣଂ ହରେଃ
ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନରେ, ହରିଙ୍କରେ ଏକ କ୍ଷଣ ପାଇଁ ଲୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା,
ସା ଚ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ବୁଦ୍ଧୌ ଚ ବୁଦ୍ଧ୍ଯଧିଷ୍ଠାତୃଦେଵତା
ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ବୁଦ୍ଧିରେ ବୁଦ୍ଧିର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ,
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣାଂଶଶ୍ଚ ତଦ୍ବାହୌ ଦେଵାଧୀଶୋ ଗଣେଶ୍ଵରଃ
ଦେବମାନଙ୍କର ନାୟକ ଗଣେଶ୍ୱର, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ବାହୁର ଅଂଶ,
ଗୋପ୍ଯଶ୍ଚାପି ଚ ତସ୍ଯାଂ ଚ ସର୍ଵା ଵୈ ଦେଵଯୋଷିତଃ
ଗୋପୀମାନେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠି ଅଛନ୍ତି,
ସାଵିତ୍ରୀ ଚ ସରସ୍ଵତ୍ଯାଂ ଵେଦଶାସ୍ତ୍ରାଣି ଯାନି ଚ
ସାବିତ୍ରୀ ସରସ୍ୱତୀରେ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ବେଦ ଶାସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ,
ଗୋଲୋକସ୍ଥସ୍ଯ ଗୋପାଶ୍ଚ ଵିଲୀନାସ୍ତସ୍ଯ ଲୋମସୁ
ଗୋଲୋକର ଗୋପମାନେ ତାଙ୍କର କେଶରେ ଲୟ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଜଠରାଗ୍ନୌ ଵିଲୀନଶ୍ଚ ଜଲଂ ତଦ୍ରସନାଗ୍ରତଃ
ପେଟର ଅଗ୍ନିରେ ଜଳ ଗଳିଗଲା ପରେ, ସେ ରସ ଜିଭାର ଟିପରେ ପହଁଚିଯାଏ।
ସାରାତ୍ସାରତରା ଭକ୍ତିରସପୀଯୂଷପାଯିନଃ
ସମସ୍ତ ରସର ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଯେ ଭକ୍ତିର ରସ, ଏହି ରସର ଅମୃତ ପିଇଥିବା ଲୋକମାନେ,
ଯସ୍ଯୈଵ ଲୋମକୂପେଷୁ ଵିଶ୍ଵାନି ନିଖିଲାନି ଚ
ଯାହାର ଲୋମକୁପରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଏବଂ ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁ ବସିଛି,
ଚକ୍ଷୁରୁନ୍ମୀଲନେ ସୃଷ୍ଟିର୍ଯସ୍ଯୈଵ ପରମାତ୍ମନଃ 2.34.
ଯେ ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲିବାରେ ସୃଷ୍ଟି ଆରମ୍ଭ ହୁଏ,
ବ୍ରହ୍ମଣଶ୍ଚ ଶତାବ୍ଦେନ ସୃଷ୍ଟିସ୍ତତ୍ର ଲଯଃ ପୁନଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଶତ ବର୍ଷ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲା ପରେ, ସୃଷ୍ଟିର ଲୟ ହୁଏ ଏବଂ ପୁନି ସୃଷ୍ଟି ଆରମ୍ଭ ହୁଏ।
ଯଥା ଭୂରଜସାଂ ଚୈଵ ସଂଖ୍ଯାନଂ ଚ ନିଶାମଯ
ଏବେ ଭୂମି ଏବଂ ଧୂଳିର ଗଣନା କେମିତି ଅଛି, ଶୁଣ।