ସସ୍ମିତଂ ଶୋଭିତଂ ଶଶ୍ଵଦମୂଲ୍ଯାଽଽପୀତଵାସସା
ସେ ସଦା ହସୁଥିବା, ଚମକୁଥିବା ଏବଂ ଅମୂଲ୍ୟ ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା।
ସୁଖଦୃଶ୍ଯଂ ଚ ଶାନ୍ତଂ ଚ ରାଧାକାନ୍ତମନନ୍ତକମ୍
ଦେଖିବାକୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଏବଂ ଶାନ୍ତ, ରାଧାଙ୍କର ଅନନ୍ତ ପ୍ରିୟ।
ରାସମଣ୍ଡଲମଧ୍ଯସ୍ଥଂ ରତ୍ନସିଂହାସନସ୍ଥିତମ୍
ରାସ ମଣ୍ଡଳର ମଧ୍ୟରେ ରତ୍ନ ସିଂହାସନ ଉପରେ ବସିଛନ୍ତି।
କୌସ୍ତୁଭେନ ମଣୀନ୍ଦ୍ରେଣ ସୁନ୍ଦରଂ ଵକ୍ଷସୋଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
କୌସ୍ତୁଭ ରତ୍ନରେ ତାଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ଛାତି ଚମକୁଛି।
ଚାରୁଚମ୍ପକମାଲାବ୍ଜମାଲତୀମାଲ୍ଯମଣ୍ଡିତମ୍
ଚମ୍ପକ, ପଦ୍ମ ଓ ମାଳତୀ ଫୁଲର ମନୋହର ମାଳାରେ ସଜିଥିବା।
ଧ୍ଯାଯନ୍ତି ଚୈଵମ୍ଭୂତଂ ଵୈ ଭକ୍ତା ଭକ୍ତିପରିପ୍ଲୁତାଃ
ଭକ୍ତିରେ ଭରିଥିବା ଭକ୍ତମାନେ ଏଭଳି ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି।
କରୋତି ଲେଖନଂ କର୍ମାନୁରୂପଂ ସର୍ଵଦେହିନାମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର କର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ଲେଖିଥାନ୍ତି।
ଵିଷ୍ଣୁଃ ପାତା ଚ ସର୍ଵେଷାଂ ଯଦ୍ଭଯାତ୍ପାତି ସନ୍ତତମ୍ 2.34.
ବିଷ୍ଣୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସେ ଭୟରେ ସଦା ରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି।
ଶିଵୋ ମୃତ୍ଯୁଞ୍ଜଯଶ୍ଚୈଵ ଜ୍ଞାନିନାଂ ଚ ଗୁରୋର୍ଗୁରୁଃ
ଶିବ, ମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟ, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କର ଗୁରୁ ଏବଂ ଗୁରୁମାନଙ୍କର ଗୁରୁ।
ପରମାନନ୍ଦ ଯୁକ୍ତଶ୍ଚ ଭକ୍ତିଵୈରାଗ୍ଯସଂଯୁତଃ
ସେ ପରମ ଆନନ୍ଦରେ ଯୁକ୍ତ, ଭକ୍ତି ଓ ବିରାଗରେ ଏକତ୍ର।
ତପନଶ୍ଚ ପ୍ରତପତି ଯଦ୍ଭଯାତ୍ସନ୍ତତଂ ସତି
ସେ ଭୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସଦା ଆଲୋକ ଦେଇଥାଏ।
ଯଦାଜ୍ଞଯା ଦହେଦ୍ଵହ୍ନିର୍ଜଲମେଵ ସୁଶୀତଲମ୍
ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ ଅଗ୍ନି ଜଳେ ଏବଂ ପାଣି ଶୀତଳ ରହିଥାଏ।
ଭ୍ରମନ୍ତି ରାଶିଚକ୍ରାଣି ଗ୍ରହା ଵୈ ଯଦ୍ଭଯେନ ଚ
ଗ୍ରହ ଓ ରାଶି ଚକ୍ର ସେ ଭୟରେ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଭଯାତ୍ଫଲାନି ପକ୍ଵାନି ନିଷ୍ଫଲାସ୍ତରଵୋ ଭଯାତ୍
ଫଳ ସେ ଭୟରେ ପାକୁଥାଏ ଓ ଗଛ ସେ ଭୟରେ ଫଳହୀନ ହୁଅନ୍ତି।
ତଥା ସ୍ଥଲେ ଜଲସ୍ଥାଶ୍ଚ ନ ଜୀଵନ୍ତି ଯଦାଜ୍ଞଯା
ଏହିପରି, ଭୂମି ଓ ଜଳରେ ଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ବିନା ବଞ୍ଚିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
କାଲଶ୍ଚ କଲଯେତ୍ସର୍ଵଂ ଭ୍ରମତ୍ଯେଵ ଯଦାଜ୍ଞଯା
କାଳ ସମସ୍ତକୁ ଗଣନା କରେ ଓ ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ ଚଳିଥାଏ।
ଜ୍ଵଲଦଗ୍ନୌ ପତନ୍ତଂ ଚ ଗଭୀରେ ଚ ଜଲାର୍ଣଵେ
ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିରେ ପଡ଼ିବା ଏବଂ ଗଭୀର ଜଳର ସାଗରରେ ଡୁବିବା,
ନାନାଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରଵିଦ୍ଧଂ ଚ ରଣେଷୁ ଵିଷମେଷୁ ଚ 2.34.
ବିଭିନ୍ନ ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଆଘାତ ପାଇବା, ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧର ମଧ୍ୟରେ ରହିବା,
ଶଯାନଂ ତନ୍ତ୍ରମନ୍ତ୍ରୈଶ୍ଚ କାଲେ କାଲୋ ହରେଦ୍ଭଯାତ୍
ତନ୍ତ୍ର ଓ ମନ୍ତ୍ରରେ ବାନ୍ଧାଯାଇ ଶୋଇଥିବାବେଳେ, ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟରେ ଭୟରେ କାଳ ଆସି ନେଇଯାଏ,
କୂର୍ମୋଽନନ୍ତଂ ସ ଚ କ୍ଷୋଣୀଂ ସମୁଦ୍ରାନ୍ସପ୍ତପର୍ଵତାନ୍
କୁର୍ମ ଅନନ୍ତକୁ ଧାରଣ କରେ, ଅନନ୍ତ ଏହି ପୃଥିବୀ, ସାତ ସମୁଦ୍ର ଓ ପର୍ବତଗୁଡିକୁ ଧାରଣ କରେ,
ଯତଃ ସର୍ଵାଣି ଭୂତାନି ଲୀଯନ୍ତେଽନ୍ତେ ଚ ତତ୍ର ଵୈ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଶେଷରେ ସେଠାରେ ଲୟ ହୋଇଯାନ୍ତି,
ଅଷ୍ଟାଵିଂଶଚ୍ଛକ୍ରପାତେ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ସ୍ଯାଦହର୍ନିଶମ୍
ଅଷ୍ଟାବିଂଶତି ଇନ୍ଦ୍ର ଚକ୍ରରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଏକ ଦିନ ଓ ଏକ ରାତି ଶେଷ ହୁଏ,
ଯୁଗେ ନରାଣାଂ ଶକ୍ରାଯୁରେଵଂ ସଂଖ୍ଯାଵିଦୋ ଵିଦୁଃ
ଯୁଗରେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରର ଆୟୁ ଏଭଳି ଅଟୁଟ ଅଛି ବୋଲି ଗଣନା ଜଣାଇଥିବାମାନେ ଜାଣନ୍ତି,
ଋତୁଭିଃ ଷଡ୍ଭିରେଵାବ୍ଦଂ ଶତାବ୍ଦଂ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵଯଃ
ଛଟି ଋତୁରେ ଏକ ବର୍ଷ ଯାଏ; ଶତ ବର୍ଷ ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଆୟୁ,
ଚକ୍ଷୁର୍ନିମୀଲନେ ତସ୍ଯ ଲଯଂ ପ୍ରାକୃତିକଂ ଵିଦୁଃ
ସେ ଚକ୍ଷୁ ମିଳେଇଲେ, ଏହାକୁ ପ୍ରକୃତିରେ ଲୟ ଭାବି ଜଣାଯାଏ,
ଲୀନା ଧାତରି ଧାତା ଚ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣେ ନାଭିପଙ୍କଜେ
ଧାତା ଓ ସୃଷ୍ଟି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ନାଭିର ପଦ୍ମରେ ଲୟ ହୋଇଯାଏ,
ଵିଲୀନା ଵାମପାର୍ଶ୍ଵେ ଚ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ପରମାତ୍ମନଃ
କିମ୍ବା ପରମାତ୍ମା କୃଷ୍ଣଙ୍କର ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଲୟ ହୋଇଯାଏ,
ଶିଵାଧାରେ ଶିଵେ ଲୀନା ଜ୍ଞାନାନନ୍ଦେ ସନାତନେ 2.34.
ଶିବଙ୍କର ଆଧାରରେ, ଶିବରେ, ଶାଶ୍ୱତ ଜ୍ଞାନ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଲୟ ହୋଇଯାଏ,
ତସ୍ଯ ଜ୍ଞାନେ ଵିଲୀନଶ୍ଚ ବଭୂଵାଥ କ୍ଷଣଂ ହରେଃ
ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନରେ, ହରିଙ୍କରେ ଏକ କ୍ଷଣ ପାଇଁ ଲୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା,
ସା ଚ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ବୁଦ୍ଧୌ ଚ ବୁଦ୍ଧ୍ଯଧିଷ୍ଠାତୃଦେଵତା
ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ବୁଦ୍ଧିରେ ବୁଦ୍ଧିର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ,