ଵାକ୍ପ୍ରଦତ୍ତାଂ ହି କନ୍ଯାଂ ଚ ଯଶ୍ଚାନ୍ଯସ୍ମୈ ଦଦାତି ଚ
ଯେଉଁଠି କେହି ମୁଖେ ଦିଆଯାଇଥିବା କନ୍ୟାକୁ ଅନ୍ୟକୁ ଦେଇଥାଏ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟକୁ ଦେଇଥାଏ,
ଦତ୍ତାପହାରୀ ଯଃ ସାଧ୍ଵି ପାଶଵେଷ୍ଟଂ ଶତାବ୍ଦକମ୍
ଯେଉଁଠି କେହି ଦିଆଯାଇଥିବା ଜିନିଷ କିମ୍ବା ସତୀ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଚୋରି କରେ, ସେ ପଶୁ ପରି ଏକଶ ଅବ୍ଦ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାନ୍ଧି ରହିଥାଏ।
ନ ପୂଜଯେଦ୍ଯୋ ହି ଭକ୍ତ୍ଯା ଶିଵଲିଙ୍ଗଂ ଚ ପାର୍ଥିଵମ୍
ଯେଉଁଠି କେହି ଭକ୍ତି ସହିତ ପାର୍ଥିବ ଶିବଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରେନାହିଁ,
ସ୍ଥିତ୍ଵା ଶତାବ୍ଦଂ ତତ୍ରୈଵ ଶ୍ଵାପଦଃ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ
ସେଠି ଏକଶ ଅବ୍ଦ ରହି, ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜଙ୍ଗଲୀ ପଶୁ ହୁଏ।
କରୋତି ଦଣ୍ଡଂ ଯୋ ଵିପ୍ରେ ଯଦ୍ଭଯାତ୍କମ୍ପତେ ଦ୍ଵିଜଃ
ଯେଉଁଠି କେହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଦେଇଥାଏ, କିମ୍ବା ତାଙ୍କର ଭୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କମ୍ପିଯାଏ,
ପ୍ରକୋପଵଦନା କୋପାତ୍ସ୍ଵାମିନଂ ଯା ଚ ପଶ୍ଯତି
କିମ୍ବା ଯେଉଁଠି ମହିଳା କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀକୁ ରୂଷ୍ଟ ମୁହଁରେ ଦେଖିଥାଏ,
ଉଲ୍କାଂ ଦଦାତି ଵକ୍ତ୍ରେ ଚ ସତତଂ ଯମକିଙ୍କରଃ 2.31.
ଯମଙ୍କର ଦୂତ ସେ ମହିଳାର ମୁହଁରେ ସଦା ଉଲ୍କା ରଖିଥାଏ।
ତତୋ ଭଵେନ୍ମାନଵୀ ଚ ଵିଧଵା ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ
ତାପରେ ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମାନବୀ ଭାବରେ ବିଧବା ହୁଏ।
ଯା ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ଶୂଦ୍ରଭୋଗ୍ଯା ସାଽନ୍ଧକୂପଂ ପ୍ରଯାତି ଚ
ଯେଉଁଠି ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ଭୋଗ୍ୟ ହୁଏ, ସେ ଅନ୍ଧକୁପରେ ଯାଉଛି।
ନିଵସେଦତିସନ୍ତପ୍ତା ଯମଦୂତେନ ତାଡିତା
ସେଠି ଯମଙ୍କର ଦୂତ ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ମାରିଥିବା, ଅତି ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ରହିଥାଏ।
କାକୀ ଜନ୍ମସହସ୍ରାଣି ଶତଜନ୍ମାନି ସୂକରୀ
ସେ ହଜାର ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କାକୀ ଭାବରେ, ଶତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୁଅରୀ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ପାରାଵତୀ ସପ୍ତଜନୌ ଵାନରୀ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ
ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପରାବତୀ କିମ୍ବା ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାନରୀ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ତତୋ ଭଵେଚ୍ଚ ରଜକୀ ଯକ୍ଷ୍ମଗ୍ରସ୍ତା ଚ ପୁଂଶ୍ଚଲୀ
ତାପରେ ସେ ଧୋବିଣୀ ହେଇଯାନ୍ତି, ଯକ୍ଷମା ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ଚଞ୍ଚଳ ଜୀବନ ଜୀବନ୍ତି।
ଵେଶ୍ଯା ଵସେଦ୍ଵେଧନେ ଚ ଯୁଗ୍ମୀ ଵୈ ଦଣ୍ଡତାଡନେ
ସେ ଦୁଃଖରେ ଦେହବ୍ୟବସାୟ କରନ୍ତି, ଦୁଇଟି ପତି ସହିତ ରହି, ମାରପିଟ ଭୋଗ କରନ୍ତି।
ସ୍ଵୈରିଣୀ ଦଲନେ ଚୈଵ ଧୃଷ୍ଟା ଵୈ ଶୋଷଣେ ତଥା
ଅସ୍ତିର ନାରୀ ଭାବେ ସେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମାରି ଦିଆଯାନ୍ତି, ଏବଂ ଅଧିକ ଦୁଷ୍ଟ ହେଲେ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ପଡ଼ନ୍ତି।
ଵିଣ୍ମୂତ୍ରଭକ୍ଷଣଂ ତତ୍ର ଯାଵନ୍ମନ୍ଵନ୍ତରଂ ସତି
ସେଠାରେ ସେ ମନ୍ବନ୍ତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଳ ଓ ପେଶାବ ଖାଇଥାନ୍ତି।
ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ବ୍ରାହ୍ମଣୀଂ ଗଚ୍ଛେତ୍କ୍ଷତ୍ତ୍ରିଯାମପି କ୍ଷତ୍ରିଯଃ 2.31.
ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଜ ଜାତିର ବ୍ରାହ୍ମଣୀଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଜାତିର କ୍ଷତ୍ରିୟାଙ୍କୁ।
ସ୍ଵଵର୍ଣପରଦାରୀ ଚ କଷଂ ଯାତି ତଯା ସହ
ନିଜ ଜାତିର ଅନ୍ୟ ପତିନୀଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ଲୋକ ତାଙ୍କ ସହିତ ନରକକୁ ଯାନ୍ତି।
ତତୋ ଵିପ୍ରୋ ଭଵେଚ୍ଛୁଦ୍ଧଶ୍ଚୈଵଂ ଚ କ୍ଷତ୍ରିଯାଦଯଃ
ପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ହୁଅନ୍ତି।
କ୍ଷତ୍ରିଯୋ ବ୍ରାହ୍ମଣୀଂ ଗଚ୍ଛେଦ୍ଵୈଶ୍ଯୋ ଵାଽପି ପତିଵ୍ରତେ
ଯଦି କ୍ଷତ୍ରିୟ ବ୍ରାହ୍ମଣୀଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ବୈଶ୍ୟ ଏକ ପତିବ୍ରତାଙ୍କୁ,
ଶୂର୍ପାକାରୈଶ୍ଚ କୃମିଭିର୍ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ଯା ସହ ଭକ୍ଷିତଃ
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ସହିତ ଶୁର୍ପା ଆକାରର କୀଟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଖାଇଯାନ୍ତି।
ତତ୍ରୈଵ ଯାତନାଂ ଭୁଂକ୍ତେ ଯାଵଦିନ୍ଦ୍ରାଶ୍ଚତୁର୍ଦଶ
ସେଠାରେ ସେ ଚୌଦ ଇନ୍ଦ୍ର ରାଜ କରିଥିବା ଯାଏଁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରନ୍ତି।
କରେ ଧୃତ୍ଵା ଚ ତୁଲସୀଂ ପ୍ରତିଜ୍ଞାଂ ଯୋ ନ ପାଲଯେତ୍
ଯେ କିଏ ହାତରେ ତୁଳସୀ ଧରି ଶପଥ କରି ତାହା ପାଳନ କରେନାହିଁ,
ଗଙ୍ଗାତୋଯଂ କରେ ଧୃତ୍ଵା ପ୍ରତିଜ୍ଞାଂ ଯୋ ନ ପାଲଯେତ୍
ଯେ କିଏ ହାତରେ ଗଙ୍ଗା ଜଳ ଧରି ଶପଥ କରି ତାହା ପାଳନ କରେନାହିଁ,
ଦତ୍ତ୍ଵା ଚ ଦକ୍ଷିଣଂ ହସ୍ତଂ ପ୍ରତିଜ୍ଞାଂ ଯୋ ନ ପାଲଯେତ୍
ଯେ କିଏ ଦକ୍ଷିଣ ହାତ ଦେଇ ଶପଥ କରି ତାହା ପାଳନ କରେନାହିଁ,
ମିତ୍ରଦ୍ରୋହୀ କୃତଘ୍ନଶ୍ଚ ଯୋ ହି ଵିଶ୍ଵାସଘାତକଃ 2.31.
ଯେ କିଏ ମିତ୍ରଙ୍କୁ ଧୋକା ଦେଇଥାଏ, କୃତଘ୍ନ ଅଟେ, କିମ୍ବା ଭରସା ଭଙ୍ଗ କରେ,
ଏତେ ତତ୍ର ଵସନ୍ତ୍ଯେଵ ଯାଵଦିନ୍ଦ୍ରାଶ୍ଚତୁର୍ଦଶ
ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ସେଠାରେ ଚୌଦ ଇନ୍ଦ୍ର ରାଜ କରିଥିବା ଯାଏଁ ରହନ୍ତି।
ଚଣ୍ଡାଲସ୍ତୁଲସୀସ୍ପର୍ଶୀ ସପ୍ତଜନ୍ମସ୍ଵତଃ ଶୁଚିଃ
ଏକ ଚଣ୍ଡାଳ ତୁଳସୀ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି।
ଶିଲାସ୍ପର୍ଶୀ ଵିଟ୍କୃମିଶ୍ଚ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ ସୁନ୍ଦରି
ଯେ କିଏ ପଥର ସ୍ପର୍ଶ କରେ କିମ୍ବା ମଳର କୀଟ ଅଟେ, ମଧୁରା, ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ—
ଦକ୍ଷହସ୍ତପ୍ରଧାତା ଚ ସର୍ପସ୍ସ୍ଯାତ୍ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ
ଯେ କିଏ ଦକ୍ଷିଣ ହାତରେ ଦେଇ ଦାନ କରେ, ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସାପ ହୁଅନ୍ତି।