ତତଃ ସ ଗାର୍ଦଭୀଂ ଯୋନିମଵାପ୍ନୋତି ତ୍ରିଜନ୍ମନି
ତାପରେ ସେ ତିନି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗଧିର ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ବଧିରଂ ଯୋ ହସତ୍ଯେଵ ନିନ୍ଦତ୍ଯେଵ ହି ମାନଵଃ
ଯିଏ କାହାରୋ ବଧିରତାକୁ ନେଇ ହସେ କିମ୍ବା ନିନ୍ଦା କରେ—
ତତୋ ଭଵେତ୍ସ ବଧିରୋ ଦରିଦ୍ରଃ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ ।। 2.30.
ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଧିର ଓ ଦରିଦ୍ର ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ଲୋଭାତ୍ସ୍ଵପାଲନାର୍ଥାଯ ଜୀଵିନଂ ହନ୍ତି ଯୋ ନରଃ
ଯିଏ ଲୋଭରେ ନିଜ ସମ୍ପତ୍ତିକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ କାହାରୋ ପ୍ରାଣ ନେଇଥାଏ—
ତତୋ ଭଵେତ୍ସ ଶଶକୋ ମୀନଶ୍ଚ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ
ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଖରା ଓ ମାଛ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ସ୍ଵକନ୍ଯାପାଲନଂ କୃତ୍ଵା ଵିକ୍ରୀଣାତି ହି ଯୋ ନରଃ
ଯିଏ ନିଜ କନ୍ୟାକୁ ପାଳି ଶେଷରେ ବେଚିଦେଇଥାଏ—
କନ୍ଯାଲୋମପ୍ରମାଣାବ୍ଦଂ ତଦ୍ଭୋଜୀ ତତ୍ର ତିଷ୍ଠତି
ସେ କନ୍ୟାର ଦେହର ଲୋମ ଗଣନା ଯେତେ ବର୍ଷ, ସେତେ ବର୍ଷ ଏଠାରେ ରହି ଖାଇଥାଏ।
ମାଂସଭାରଂ ମୂର୍ଧ୍ନି କୃତ୍ଵା ରକ୍ତଧାରାଂ ଲିହେତ୍କ୍ଷୁଧା
ମାଂସର ଭାର ମୁଣ୍ଡରେ ରଖି, ଭୋକରେ ରକ୍ତଧାରା ଚାଟିବାକୁ ପଡ଼େ।
ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ଵ୍ଯାଧଶ୍ଚ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ
ଛଅ ହଜାର ବର୍ଷ ଓ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଶିକାରୀ ଭାବରେ ରହିଥାଏ।
ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ ମଣ୍ଡୂକୋ ଜଲୌକାଃ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ
ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବେଙ୍ଗ ଓ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜୁ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ଵ୍ରତାନାମୁପଵାସାନାଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧାଦୀନାଂ ଚ ସଂଯମେ
ବ୍ରତ, ଉପବାସ ଓ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଓ ଏପରି ନିୟମରେ—
ସ ଚ ତିଷ୍ଠତି କୁଣ୍ଡେଷୁ ନଖାଦୀନାଂ ଚ ସୁନ୍ଦରି
ସେ ନଖ ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜିନିଷର ମଧ୍ୟରେ ଗଡ଼ିରେ ରହିଥାଏ, ହେ ସୁନ୍ଦରି।
ସକେଶଂ ପାର୍ଥିଵଂ ଲିଙ୍ଗଂ ଯୋ ଵାଽର୍ଚଯତି ଭାରତେ 2.30.
ଯିଏ ଭାରତରେ କେଶସହିତ ମାଟିର ଶିବଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରେ—
ତଦନ୍ତେ ଯାଵନୀଂ ଯୋନିଂ ପ୍ରଯାତି ହରକୋପତଃ
ଶେଷରେ ହରଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ସେ ଯବନୀ ନାରୀର ଗର୍ଭକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।
ପିତୄଣାଂ ଯୋ ଵିଷ୍ଣୁପଦେ ପିଣ୍ଡଂ ନୈଵ ଦଦାତି ଚ
ଯେଉଁଜଣ ନିଜ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପଦରେ ପିଣ୍ଡ ଦାନ କରିନାହାନ୍ତି—
ତତଃ ସ୍ଵଯୋନିଂ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ଖଞ୍ଜଃ ସପ୍ତସୁ ଜନ୍ମସୁ
ସେ ପୁନି ନିଜ ଜନ୍ମକୁ ପାଇଁ, ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଖୁଞ୍ଜା ହେଇ ରହିଥାଏ।
ଯଃ ସେଵତେ ମହାମୂଢୋ ଗୁର୍ଵିଣୀଂ ଚ ସ୍ଵକାମିନୀମ୍
ଯେଉଁ ମହାମୂଢ଼ ବ୍ୟକ୍ତି ଗର୍ଭବତୀ ଜନନୀ କିମ୍ବା ନିଜ ପ୍ରିୟାକୁ ସେବା କରେ—
ଅଵୀରାନ୍ନଂ ଚ ଯୋ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ଋତୁସ୍ନାତାନ୍ନମେଵ ଚ
ଯେଉଁଜଣ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅର୍ପିତ ନହୋଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ କିମ୍ବା ରଜସ୍ୱଳା ଜନନୀ ଛୁଇଁଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଖାଏ—
ସ ଵ୍ରଜେଦ୍ରାଜକୀଂ ଯୋନିଂ କର୍ମକାରୀଂ ଚ ସପ୍ତସୁ
ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରାଜାକି କିମ୍ବା କର୍ମକାରୀ ଯୋନିକୁ ପାଇଥାଏ।
ଯୋ ହି ଘର୍ମାକ୍ତହସ୍ତେନ ଦେଵଦ୍ରଵ୍ଯମୁପସ୍ପୃଶେତ୍
ଯେଉଁଜଣ ଘରମ ଲଗିଥିବା ହାତରେ ଦେବତାଙ୍କର ଦ୍ରବ୍ୟକୁ ଛୁଇଁଥାଏ—
ଯଃ ଶୂଦ୍ରେଣାଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାତୋ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ଶୂଦ୍ରାନ୍ନମେଵ ଚ
ଯେଉଁଜଣ ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ଖାଏ—
ଵାଗ୍ଦୁଷ୍ଟା କଟୁଵାଚା ଯା ତାଡଯେତ୍ସ୍ଵାମିନଂ ସଦା 2.30.
ଯେଉଁ ଦୁଷ୍ଟ ଭାଷାର ଜନନୀ, ସଦା କଟୁ ଭାଷା କହି, ନିଜ ସ୍ୱାମୀକୁ ମାରେ—
ତାଡିତା ଯମଦୂତେନ ଦଣ୍ଡେନ ଚ ଚତୁର୍ଯୁଗମ୍
ସେ ଚାରି ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯମଦୂତଙ୍କ ଦଣ୍ଡରେ ପିଟାଯାଏ।
ଵିଷେଣ ଜୀଵିନଂ ହନ୍ତି ନିର୍ଦଯୋ ଯୋ ହି ପାମରଃ
ଯେଉଁ କ୍ରୂର ଏବଂ ନିର୍ଦୟ ବ୍ୟକ୍ତି ବିଷ ଦ୍ୱାରା ଜୀବକୁ ମାରେ—
ତତୋ ଭଵେନ୍ନୃଘାତୀ ଚ ଵ୍ରଣୀ ସ୍ଯାତ୍ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ
ସେ ପରେ ମନୁଷ୍ୟ ହତ୍ୟାକାରୀ ହୋଇଯାଏ ଏବଂ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗାଁଠି ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହୁଏ।
ଦଣ୍ଡେନ ତାଡଯେଦ୍ଯୋ ହି ଵୃଷଂ ଚ ଵୃଷଵାହକଃ
ଯେଉଁ ବୃଷବ ଚାଳକ ଦଣ୍ଡରେ ବୃଷବକୁ ମାରେ—
ପ୍ରତପ୍ତତୈଲକୁଣ୍ଡେ ଚ ସ ତିଷ୍ଠତି ଚତୁର୍ଯୁଗମ୍
ସେ ଚାରି ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତେଲ ଫୁଟୁଥିବା କୁଣ୍ଡରେ ରହିଥାଏ।
ଦନ୍ତେନ ହନ୍ତି ଜୀଵଂ ଯୋ ଲୌହେନ ବଡିଶେନ ଵା
ଯେଉଁଜଣ ଦନ୍ତ କିମ୍ବା ଲୋହାର ବଡିଶରେ ଜୀବକୁ ମାରେ—
ତତଃ ସ୍ଵଯୋନିଂ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ଚୋଦରଵ୍ଯାଧିସଂଯୁତଃ
ସେ ପୁନି ନିଜ ଜନ୍ମକୁ ପାଇଁ, ପେଟ ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହୁଏ।
ଯୋ ଭୁଂକ୍ତେ ଚ ଵୃଥା ମାଂସଂ ମତ୍ସ୍ଯଭୋଜୀ ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣଃ
ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅକାରଣରେ ମାଂସ ଖାଏ କିମ୍ବା ମାଛ ଖାଏ—