ପୂର୍ଣମବ୍ଦଶତଂ ଚୈଵ ତଦ୍ଭୋଜୀ ତତ୍ର ତିଷ୍ଠତି
ସେ ଏକଶଏ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଉଁଠି ଖାଇ ରହିଥାଏ।
ଦତ୍ତ୍ଵା ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ଚ ଵିପ୍ରାଯ ଚାନ୍ଯସ୍ମୈ ଦୀଯତେ ଯଦି
ଯଦି କେହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଧନ ଦେଇ, ପୁନି ଅନ୍ୟକୁ ଦେଇଦିଏ—
ତତୋ ଭଵେତ୍ସ ଚଣ୍ଡାଲସ୍ତ୍ରିଜନ୍ମନି ତତଃ ଶୁଚିଃ ତତୋ ଭଵେନ୍ମାନଵଶ୍ଚ ଦରିଦ୍ରୋଽଲ୍ପାଯୁରେଵ ଚ ।।2.30.
ତେବେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଜନ୍ମରେ ସେ ଚଣ୍ଡାଳ ହୁଏ, ପରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ, ତାପରେ ଦରିଦ୍ର ଓ ଅଳ୍ପଆୟୁ ଲୋକ ହୁଏ।
ପୁମାଂସଂ କାମିନୀ ଵାଽପି କାମିନୀଂ ଵା ପୁମାନଥ
ପୁରୁଷ ଯଦି ମହିଳାଙ୍କୁ କିମ୍ବା ମହିଳା ପୁରୁଷଙ୍କୁ କାମଭାବରେ ନିକଟେ ଯାଏ—
ପୂର୍ଣମବ୍ଦଶତଂ ଚୈଵ ତଦ୍ଭୋଜୀ ତତ୍ର ତିଷ୍ଠତି
ସେ ଏକଶଏ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଉଁଠି ଖାଇ ରହିଥାଏ।
ସନ୍ତାଡ୍ଯ ଚ ଗୁରୁଂ ଵିପ୍ରଂ ରକ୍ତପାତଂ ଚ କାରଯେତ୍
ଯିଏ ଗୁରୁ କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମାଡ଼ି ଦେଉଛି, କିମ୍ବା ରକ୍ତପାତ କରାଏ—
ତତୋ ଭଵେଦ୍ଵ୍ଯାଧଜନ୍ମ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ ଭାରତେ
ତାପରେ ସେ ଭାରତ ଭୂମିରେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରୋଗୀ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ଅଶ୍ରୁ ସ୍ରଵନ୍ତଂ ଗାଯନ୍ତଂ ଭକ୍ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ଗଦ୍ଗଦମ୍
ଯେଉଁ ଭକ୍ତ ଅଶ୍ରୁ ଝରାଇ ଭାବରେ ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି, କଣ୍ଠ ଭାବରେ ଅଟକିଯାଏ—
ସ ଵସେଦଶ୍ରୁକୁଣ୍ଡେ ଚ ତଦ୍ଭୋଜୀ ଶତଵତ୍ସରମ୍
ସେ ଅଶ୍ରୁକୁଣ୍ଡରେ ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହି ଏଠାରେ ଖାଇଥାଏ।
କରୋତି ଖଲତାଂ ଶଶ୍ଵଦଶୁଦ୍ଧହୃଦଯୋ ନରଃ
ଯେ ଲୋକଙ୍କର ହୃଦୟ ସଦା ଅପବିତ୍ର ରହେ, ସେ ସବୁବେଳେ ଦୁଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ତତଃ ସ ଗାର୍ଦଭୀଂ ଯୋନିମଵାପ୍ନୋତି ତ୍ରିଜନ୍ମନି
ତାପରେ ସେ ତିନି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗଧିର ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ବଧିରଂ ଯୋ ହସତ୍ଯେଵ ନିନ୍ଦତ୍ଯେଵ ହି ମାନଵଃ
ଯିଏ କାହାରୋ ବଧିରତାକୁ ନେଇ ହସେ କିମ୍ବା ନିନ୍ଦା କରେ—
ତତୋ ଭଵେତ୍ସ ବଧିରୋ ଦରିଦ୍ରଃ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ ।। 2.30.
ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଧିର ଓ ଦରିଦ୍ର ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ଲୋଭାତ୍ସ୍ଵପାଲନାର୍ଥାଯ ଜୀଵିନଂ ହନ୍ତି ଯୋ ନରଃ
ଯିଏ ଲୋଭରେ ନିଜ ସମ୍ପତ୍ତିକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ କାହାରୋ ପ୍ରାଣ ନେଇଥାଏ—
ତତୋ ଭଵେତ୍ସ ଶଶକୋ ମୀନଶ୍ଚ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ
ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଖରା ଓ ମାଛ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ସ୍ଵକନ୍ଯାପାଲନଂ କୃତ୍ଵା ଵିକ୍ରୀଣାତି ହି ଯୋ ନରଃ
ଯିଏ ନିଜ କନ୍ୟାକୁ ପାଳି ଶେଷରେ ବେଚିଦେଇଥାଏ—
କନ୍ଯାଲୋମପ୍ରମାଣାବ୍ଦଂ ତଦ୍ଭୋଜୀ ତତ୍ର ତିଷ୍ଠତି
ସେ କନ୍ୟାର ଦେହର ଲୋମ ଗଣନା ଯେତେ ବର୍ଷ, ସେତେ ବର୍ଷ ଏଠାରେ ରହି ଖାଇଥାଏ।
ମାଂସଭାରଂ ମୂର୍ଧ୍ନି କୃତ୍ଵା ରକ୍ତଧାରାଂ ଲିହେତ୍କ୍ଷୁଧା
ମାଂସର ଭାର ମୁଣ୍ଡରେ ରଖି, ଭୋକରେ ରକ୍ତଧାରା ଚାଟିବାକୁ ପଡ଼େ।
ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ଵ୍ଯାଧଶ୍ଚ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ
ଛଅ ହଜାର ବର୍ଷ ଓ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଶିକାରୀ ଭାବରେ ରହିଥାଏ।
ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ ମଣ୍ଡୂକୋ ଜଲୌକାଃ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ
ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବେଙ୍ଗ ଓ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜୁ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ଵ୍ରତାନାମୁପଵାସାନାଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧାଦୀନାଂ ଚ ସଂଯମେ
ବ୍ରତ, ଉପବାସ ଓ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଓ ଏପରି ନିୟମରେ—
ସ ଚ ତିଷ୍ଠତି କୁଣ୍ଡେଷୁ ନଖାଦୀନାଂ ଚ ସୁନ୍ଦରି
ସେ ନଖ ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜିନିଷର ମଧ୍ୟରେ ଗଡ଼ିରେ ରହିଥାଏ, ହେ ସୁନ୍ଦରି।
ସକେଶଂ ପାର୍ଥିଵଂ ଲିଙ୍ଗଂ ଯୋ ଵାଽର୍ଚଯତି ଭାରତେ 2.30.
ଯିଏ ଭାରତରେ କେଶସହିତ ମାଟିର ଶିବଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରେ—
ତଦନ୍ତେ ଯାଵନୀଂ ଯୋନିଂ ପ୍ରଯାତି ହରକୋପତଃ
ଶେଷରେ ହରଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ସେ ଯବନୀ ନାରୀର ଗର୍ଭକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।
ପିତୄଣାଂ ଯୋ ଵିଷ୍ଣୁପଦେ ପିଣ୍ଡଂ ନୈଵ ଦଦାତି ଚ
ଯେଉଁଜଣ ନିଜ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପଦରେ ପିଣ୍ଡ ଦାନ କରିନାହାନ୍ତି—
ତତଃ ସ୍ଵଯୋନିଂ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ଖଞ୍ଜଃ ସପ୍ତସୁ ଜନ୍ମସୁ
ସେ ପୁନି ନିଜ ଜନ୍ମକୁ ପାଇଁ, ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଖୁଞ୍ଜା ହେଇ ରହିଥାଏ।
ଯଃ ସେଵତେ ମହାମୂଢୋ ଗୁର୍ଵିଣୀଂ ଚ ସ୍ଵକାମିନୀମ୍
ଯେଉଁ ମହାମୂଢ଼ ବ୍ୟକ୍ତି ଗର୍ଭବତୀ ଜନନୀ କିମ୍ବା ନିଜ ପ୍ରିୟାକୁ ସେବା କରେ—
ଅଵୀରାନ୍ନଂ ଚ ଯୋ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ଋତୁସ୍ନାତାନ୍ନମେଵ ଚ
ଯେଉଁଜଣ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅର୍ପିତ ନହୋଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ କିମ୍ବା ରଜସ୍ୱଳା ଜନନୀ ଛୁଇଁଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଖାଏ—
ସ ଵ୍ରଜେଦ୍ରାଜକୀଂ ଯୋନିଂ କର୍ମକାରୀଂ ଚ ସପ୍ତସୁ
ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରାଜାକି କିମ୍ବା କର୍ମକାରୀ ଯୋନିକୁ ପାଇଥାଏ।
ଯୋ ହି ଘର୍ମାକ୍ତହସ୍ତେନ ଦେଵଦ୍ରଵ୍ଯମୁପସ୍ପୃଶେତ୍
ଯେଉଁଜଣ ଘରମ ଲଗିଥିବା ହାତରେ ଦେବତାଙ୍କର ଦ୍ରବ୍ୟକୁ ଛୁଇଁଥାଏ—