ସ୍ଵଦତ୍ତାଂ ପରଦତ୍ତାଂ ଵା ବ୍ରହ୍ମଵୃତ୍ତିଂ ହରେତ୍ତୁ ଯଃ
ଯେଉଁଠି ବ୍ୟକ୍ତି ସ୍ୱୟଂ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟେଁ ଦେଇଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଜୀବିକା ନେଇନେଇଥାଏ—
ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ଵିଡ୍ଭୋଜୀ ତତ୍ର ତିଷ୍ଠତି
ସେ ଛଅ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଠାରେ ମଳ ଖାଇ ରହିଥାଏ।
ପରକୀଯତଡାଗେ ଚ ତଡାଗଂ ଯଃ କରୋତି ଚ 2.30.
ଯେଉଁଠି ଅନ୍ୟର ତାଳାବରେ ନିଜେ ତାଳାବ ତିଆରି କରେ—
ତଦ୍ରେଣୁମାନଵର୍ଷଂ ଚ ତଦ୍ଭୋଜୀ ତତ୍ର ତିଷ୍ଠତି
ସେ ତାଳାବର ଧୂଳି ଯେତେ ବର୍ଷ ଅଛି, ସେଉଁଠି ସେ ଧୂଳି ଖାଇ ରହିଥାଏ।
ଏକାକୀ ମିଷ୍ଟମଶ୍ନାତି ଶ୍ଲେଷ୍ମକୁଣ୍ଡଂ ପ୍ରଯାତି ସଃ
ଯିଏ ଏକା ଏକା ଭଲ ଖାଦ୍ୟ ଖାଏ, ସେ ଶ୍ଲେଷ୍ମ ଭରା କୁଣ୍ଡକୁ ଯାଏ।
ପୂର୍ଣମବ୍ଦଶତଂ ଚୈଵ ସ ପ୍ରେତୋ ଭାରତେ ଭଵେତ୍
ସେ ଏକଶଏ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭାରତରେ ପ୍ରେତ ହୋଇ ରହେ।
ପିତରଂ ମାତରଂ ଚୈଵ ଗୁରୁଂ ଭାର୍ଯ୍ଯାଂ ସୁତଂ ସୁତାମ୍
ଯିଏ ପିତା, ମାଆ, ଗୁରୁ, ଜଣେ ଭାର୍ଯ୍ୟା, ପୁଅ କିମ୍ବା ଝିଅଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରେ—
ପୂର୍ଣମବ୍ଦସହସ୍ରଂ ଚ ତଦ୍ଭୋଜୀ ତତ୍ର ତିଷ୍ଠତି
ସେ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଉଁଠି ଖାଇ ରହିଥାଏ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାତିଥିଂ ଵକ୍ରଚକ୍ଷୁଃ କରୋତି ଯୋ ହି ମାନଵଃ
ଯିଏ ଅତିଥିକୁ ଟେଢ଼ା ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖେ—
ଯାନି କାନି ଚ ପାପାନି ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଦିକାନି ଚ
ସେ ସମସ୍ତ ପାପ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଭଳି ଭୟଙ୍କର ପାପ ଭୋଗିଥାଏ।
ପୂର୍ଣମବ୍ଦଶତଂ ଚୈଵ ତଦ୍ଭୋଜୀ ତତ୍ର ତିଷ୍ଠତି
ସେ ଏକଶଏ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଉଁଠି ଖାଇ ରହିଥାଏ।
ଦତ୍ତ୍ଵା ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ଚ ଵିପ୍ରାଯ ଚାନ୍ଯସ୍ମୈ ଦୀଯତେ ଯଦି
ଯଦି କେହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଧନ ଦେଇ, ପୁନି ଅନ୍ୟକୁ ଦେଇଦିଏ—
ତତୋ ଭଵେତ୍ସ ଚଣ୍ଡାଲସ୍ତ୍ରିଜନ୍ମନି ତତଃ ଶୁଚିଃ ତତୋ ଭଵେନ୍ମାନଵଶ୍ଚ ଦରିଦ୍ରୋଽଲ୍ପାଯୁରେଵ ଚ ।।2.30.
ତେବେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଜନ୍ମରେ ସେ ଚଣ୍ଡାଳ ହୁଏ, ପରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ, ତାପରେ ଦରିଦ୍ର ଓ ଅଳ୍ପଆୟୁ ଲୋକ ହୁଏ।
ପୁମାଂସଂ କାମିନୀ ଵାଽପି କାମିନୀଂ ଵା ପୁମାନଥ
ପୁରୁଷ ଯଦି ମହିଳାଙ୍କୁ କିମ୍ବା ମହିଳା ପୁରୁଷଙ୍କୁ କାମଭାବରେ ନିକଟେ ଯାଏ—
ପୂର୍ଣମବ୍ଦଶତଂ ଚୈଵ ତଦ୍ଭୋଜୀ ତତ୍ର ତିଷ୍ଠତି
ସେ ଏକଶଏ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଉଁଠି ଖାଇ ରହିଥାଏ।
ସନ୍ତାଡ୍ଯ ଚ ଗୁରୁଂ ଵିପ୍ରଂ ରକ୍ତପାତଂ ଚ କାରଯେତ୍
ଯିଏ ଗୁରୁ କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମାଡ଼ି ଦେଉଛି, କିମ୍ବା ରକ୍ତପାତ କରାଏ—
ତତୋ ଭଵେଦ୍ଵ୍ଯାଧଜନ୍ମ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ ଭାରତେ
ତାପରେ ସେ ଭାରତ ଭୂମିରେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରୋଗୀ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ଅଶ୍ରୁ ସ୍ରଵନ୍ତଂ ଗାଯନ୍ତଂ ଭକ୍ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ଗଦ୍ଗଦମ୍
ଯେଉଁ ଭକ୍ତ ଅଶ୍ରୁ ଝରାଇ ଭାବରେ ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି, କଣ୍ଠ ଭାବରେ ଅଟକିଯାଏ—
ସ ଵସେଦଶ୍ରୁକୁଣ୍ଡେ ଚ ତଦ୍ଭୋଜୀ ଶତଵତ୍ସରମ୍
ସେ ଅଶ୍ରୁକୁଣ୍ଡରେ ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହି ଏଠାରେ ଖାଇଥାଏ।
କରୋତି ଖଲତାଂ ଶଶ୍ଵଦଶୁଦ୍ଧହୃଦଯୋ ନରଃ
ଯେ ଲୋକଙ୍କର ହୃଦୟ ସଦା ଅପବିତ୍ର ରହେ, ସେ ସବୁବେଳେ ଦୁଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ତତଃ ସ ଗାର୍ଦଭୀଂ ଯୋନିମଵାପ୍ନୋତି ତ୍ରିଜନ୍ମନି
ତାପରେ ସେ ତିନି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗଧିର ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ବଧିରଂ ଯୋ ହସତ୍ଯେଵ ନିନ୍ଦତ୍ଯେଵ ହି ମାନଵଃ
ଯିଏ କାହାରୋ ବଧିରତାକୁ ନେଇ ହସେ କିମ୍ବା ନିନ୍ଦା କରେ—
ତତୋ ଭଵେତ୍ସ ବଧିରୋ ଦରିଦ୍ରଃ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ ।। 2.30.
ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଧିର ଓ ଦରିଦ୍ର ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ଲୋଭାତ୍ସ୍ଵପାଲନାର୍ଥାଯ ଜୀଵିନଂ ହନ୍ତି ଯୋ ନରଃ
ଯିଏ ଲୋଭରେ ନିଜ ସମ୍ପତ୍ତିକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ କାହାରୋ ପ୍ରାଣ ନେଇଥାଏ—
ତତୋ ଭଵେତ୍ସ ଶଶକୋ ମୀନଶ୍ଚ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ
ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଖରା ଓ ମାଛ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ସ୍ଵକନ୍ଯାପାଲନଂ କୃତ୍ଵା ଵିକ୍ରୀଣାତି ହି ଯୋ ନରଃ
ଯିଏ ନିଜ କନ୍ୟାକୁ ପାଳି ଶେଷରେ ବେଚିଦେଇଥାଏ—
କନ୍ଯାଲୋମପ୍ରମାଣାବ୍ଦଂ ତଦ୍ଭୋଜୀ ତତ୍ର ତିଷ୍ଠତି
ସେ କନ୍ୟାର ଦେହର ଲୋମ ଗଣନା ଯେତେ ବର୍ଷ, ସେତେ ବର୍ଷ ଏଠାରେ ରହି ଖାଇଥାଏ।
ମାଂସଭାରଂ ମୂର୍ଧ୍ନି କୃତ୍ଵା ରକ୍ତଧାରାଂ ଲିହେତ୍କ୍ଷୁଧା
ମାଂସର ଭାର ମୁଣ୍ଡରେ ରଖି, ଭୋକରେ ରକ୍ତଧାରା ଚାଟିବାକୁ ପଡ଼େ।
ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ଵ୍ଯାଧଶ୍ଚ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ
ଛଅ ହଜାର ବର୍ଷ ଓ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଶିକାରୀ ଭାବରେ ରହିଥାଏ।
ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ ମଣ୍ଡୂକୋ ଜଲୌକାଃ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ
ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବେଙ୍ଗ ଓ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜୁ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।