ସ୍ଵଧର୍ମ୍ମନିରତୈର୍ଵାଽପି ଵିରତୈର୍ଵା ସ୍ଵତନ୍ତ୍ରକୈଃ
ନିଜ ଧର୍ମରେ ଲିନ, ବିରତ, କିମ୍ବା ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଥିବା ଲୋକମାନେ।
ଏତତ୍ତେ କଥିତଂ ସାଧ୍ଵି କୁଣ୍ଡସଂଖ୍ଯାନିରୂପଣମ୍
ହେ ସାଧ୍ବୀ, ଏହି ଗଡ଼ଗୁଡ଼ିକର ଗଣନା ତୁମକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଛି।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମଵୈଵର୍ତ୍ତେ ମହାପୁରାଣେ ନାରଦନାରାଯଣସଂଵାଦେ ଦ୍ଵିତୀଯେ ପ୍ରକୃତିଖଣ୍ଡେ ସାଵିତ୍ର୍ଯୁପାଖ୍ଯାନେ ଯମସାଵିତ୍ରୀସଂଵାଦେ ନରକକୁଣ୍ଡସଂଖ୍ଯାନଂ ନାମୈକୋନତ୍ରିଂଶୋ ଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମଭୈବର୍ତ ପୁରାଣର ପ୍ରକୃତିଖଣ୍ଡରେ, ନାରଦ ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ସଂବାଦରେ, ସାବିତ୍ରୀ କଥାରେ, ଯମ ଓ ସାବିତ୍ରୀଙ୍କ ସଂବାଦରେ, 'ନରକ ଗଡ଼ଗୁଡ଼ିକର ଗଣନା' ନାମକ ଉନତିସ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
2.30 ଯମ ଉଵାଚ ତପସ୍ଵୀ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଚ ନ ଯାତି ନରକଂ ଯତିଃ
ଯମ କହିଲେ: ତପସ୍ୱୀ, ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଓ ବିରତ ଲୋକମାନେ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ।
କଟୁଵାଚା ବାନ୍ଧଵାଂଶ୍ଚ ଖଲତ୍ଵେନ ଚ ଯୋ ନରଃ
ଯେଉଁ ଲୋକ ନିଜ ବାନ୍ଧବମାନଙ୍କୁ କଠୋର ଭାବରେ କଥା କହେ, କିମ୍ବା ଦୁଷ୍ଟ ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରେ,
ଗାତ୍ରଲୋମପ୍ରମାଣାବ୍ଦଂ ତତ୍ର ସ୍ଥିତ୍ଵା ହୁତାଶନେ
ସେ ଅଗ୍ନିରେ, ଶରୀରର ଲୋମ ବୃଦ୍ଧି ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମୟ ଯାଏଁ ରହିବାକୁ ପଡ଼ିଥାଏ।
ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ତୃଷିତଂ କ୍ଷୁବ୍ଧଂ ପ୍ରତପ୍ତଂ ଗୃହମାଗତମ୍
ଏକ ଦୁଃଖିତ, ତୃଷ୍ଣାର୍ତ୍ତ, ଅଶାନ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଘରକୁ ଆସିଲେ,
ତତ୍ର ଲୋମପ୍ରମାଣାବ୍ଦଂ ସ୍ଥିତ୍ଵା ତତ୍ର ଚ ଦୁଃଖିତଃ
ସେଠାରେ ଶରୀରର ଲୋମ ବୃଦ୍ଧି ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମୟ ଯାଏଁ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରିଥାଏ।
ରଵିଵାରାର୍କସଂକ୍ରାନ୍ତ୍ଯାମମାଯାଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧଵାସରେ
ରବିବାର, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଗତି ପରିବର୍ତ୍ତନ ସମୟ, ମାଘ ମାସ କିମ୍ବା ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦିନରେ—
ସ ଯାତି କ୍ଷାରକୁଣ୍ଡଂ ଚ ସୂତ୍ରମାନାବ୍ଦମେଵ ଚ
ଏହି ପାପ କାମ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଲୁଣ ଜଳର କୁଣ୍ଡକୁ ଯାଏ ଏବଂ ସେଠାରେ ଗୋଟିଏ ବର୍ଷ ରହେ।
ସ୍ଵଦତ୍ତାଂ ପରଦତ୍ତାଂ ଵା ବ୍ରହ୍ମଵୃତ୍ତିଂ ହରେତ୍ତୁ ଯଃ
ଯେଉଁଠି ବ୍ୟକ୍ତି ସ୍ୱୟଂ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟେଁ ଦେଇଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଜୀବିକା ନେଇନେଇଥାଏ—
ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ଵିଡ୍ଭୋଜୀ ତତ୍ର ତିଷ୍ଠତି
ସେ ଛଅ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଠାରେ ମଳ ଖାଇ ରହିଥାଏ।
ପରକୀଯତଡାଗେ ଚ ତଡାଗଂ ଯଃ କରୋତି ଚ 2.30.
ଯେଉଁଠି ଅନ୍ୟର ତାଳାବରେ ନିଜେ ତାଳାବ ତିଆରି କରେ—
ତଦ୍ରେଣୁମାନଵର୍ଷଂ ଚ ତଦ୍ଭୋଜୀ ତତ୍ର ତିଷ୍ଠତି
ସେ ତାଳାବର ଧୂଳି ଯେତେ ବର୍ଷ ଅଛି, ସେଉଁଠି ସେ ଧୂଳି ଖାଇ ରହିଥାଏ।
ଏକାକୀ ମିଷ୍ଟମଶ୍ନାତି ଶ୍ଲେଷ୍ମକୁଣ୍ଡଂ ପ୍ରଯାତି ସଃ
ଯିଏ ଏକା ଏକା ଭଲ ଖାଦ୍ୟ ଖାଏ, ସେ ଶ୍ଲେଷ୍ମ ଭରା କୁଣ୍ଡକୁ ଯାଏ।
ପୂର୍ଣମବ୍ଦଶତଂ ଚୈଵ ସ ପ୍ରେତୋ ଭାରତେ ଭଵେତ୍
ସେ ଏକଶଏ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭାରତରେ ପ୍ରେତ ହୋଇ ରହେ।
ପିତରଂ ମାତରଂ ଚୈଵ ଗୁରୁଂ ଭାର୍ଯ୍ଯାଂ ସୁତଂ ସୁତାମ୍
ଯିଏ ପିତା, ମାଆ, ଗୁରୁ, ଜଣେ ଭାର୍ଯ୍ୟା, ପୁଅ କିମ୍ବା ଝିଅଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରେ—
ପୂର୍ଣମବ୍ଦସହସ୍ରଂ ଚ ତଦ୍ଭୋଜୀ ତତ୍ର ତିଷ୍ଠତି
ସେ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଉଁଠି ଖାଇ ରହିଥାଏ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାତିଥିଂ ଵକ୍ରଚକ୍ଷୁଃ କରୋତି ଯୋ ହି ମାନଵଃ
ଯିଏ ଅତିଥିକୁ ଟେଢ଼ା ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖେ—
ଯାନି କାନି ଚ ପାପାନି ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଦିକାନି ଚ
ସେ ସମସ୍ତ ପାପ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଭଳି ଭୟଙ୍କର ପାପ ଭୋଗିଥାଏ।
ପୂର୍ଣମବ୍ଦଶତଂ ଚୈଵ ତଦ୍ଭୋଜୀ ତତ୍ର ତିଷ୍ଠତି
ସେ ଏକଶଏ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଉଁଠି ଖାଇ ରହିଥାଏ।
ଦତ୍ତ୍ଵା ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ଚ ଵିପ୍ରାଯ ଚାନ୍ଯସ୍ମୈ ଦୀଯତେ ଯଦି
ଯଦି କେହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଧନ ଦେଇ, ପୁନି ଅନ୍ୟକୁ ଦେଇଦିଏ—
ତତୋ ଭଵେତ୍ସ ଚଣ୍ଡାଲସ୍ତ୍ରିଜନ୍ମନି ତତଃ ଶୁଚିଃ ତତୋ ଭଵେନ୍ମାନଵଶ୍ଚ ଦରିଦ୍ରୋଽଲ୍ପାଯୁରେଵ ଚ ।।2.30.
ତେବେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଜନ୍ମରେ ସେ ଚଣ୍ଡାଳ ହୁଏ, ପରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ, ତାପରେ ଦରିଦ୍ର ଓ ଅଳ୍ପଆୟୁ ଲୋକ ହୁଏ।
ପୁମାଂସଂ କାମିନୀ ଵାଽପି କାମିନୀଂ ଵା ପୁମାନଥ
ପୁରୁଷ ଯଦି ମହିଳାଙ୍କୁ କିମ୍ବା ମହିଳା ପୁରୁଷଙ୍କୁ କାମଭାବରେ ନିକଟେ ଯାଏ—
ପୂର୍ଣମବ୍ଦଶତଂ ଚୈଵ ତଦ୍ଭୋଜୀ ତତ୍ର ତିଷ୍ଠତି
ସେ ଏକଶଏ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଉଁଠି ଖାଇ ରହିଥାଏ।
ସନ୍ତାଡ୍ଯ ଚ ଗୁରୁଂ ଵିପ୍ରଂ ରକ୍ତପାତଂ ଚ କାରଯେତ୍
ଯିଏ ଗୁରୁ କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମାଡ଼ି ଦେଉଛି, କିମ୍ବା ରକ୍ତପାତ କରାଏ—
ତତୋ ଭଵେଦ୍ଵ୍ଯାଧଜନ୍ମ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ ଭାରତେ
ତାପରେ ସେ ଭାରତ ଭୂମିରେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରୋଗୀ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ଅଶ୍ରୁ ସ୍ରଵନ୍ତଂ ଗାଯନ୍ତଂ ଭକ୍ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ଗଦ୍ଗଦମ୍
ଯେଉଁ ଭକ୍ତ ଅଶ୍ରୁ ଝରାଇ ଭାବରେ ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି, କଣ୍ଠ ଭାବରେ ଅଟକିଯାଏ—
ସ ଵସେଦଶ୍ରୁକୁଣ୍ଡେ ଚ ତଦ୍ଭୋଜୀ ଶତଵତ୍ସରମ୍
ସେ ଅଶ୍ରୁକୁଣ୍ଡରେ ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହି ଏଠାରେ ଖାଇଥାଏ।
କରୋତି ଖଲତାଂ ଶଶ୍ଵଦଶୁଦ୍ଧହୃଦଯୋ ନରଃ
ଯେ ଲୋକଙ୍କର ହୃଦୟ ସଦା ଅପବିତ୍ର ରହେ, ସେ ସବୁବେଳେ ଦୁଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।