ମରୀଚିଃ ସ୍କନ୍ଧଦେଶାଚ୍ଚୈଵାପାନ୍ତରତମା ଗଲାତ୍
ମରୀଚି କାନ୍ଧ ଅଞ୍ଚଳରୁ ଜନ୍ମିଲେ, ଏବଂ ଅପାନ୍ତରତମା ଗଳାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
ହଂସଶ୍ଚ ଵାମକୁକ୍ଷେଶ୍ଚ ଦକ୍ଷକୁକ୍ଷେର୍ଯତିଃ ସ୍ଵଯମ୍ ପିତୁର୍ଵାକ୍ଯଂ ସମାକର୍ଣ୍ଯ ତମୁଵାଚ ସ ନାରଦଃ
ହଂସ ବାମ ପେଟରୁ ଜନ୍ମିଲେ, ଏବଂ ଯତି ଡାହାଣ ପେଟରୁ ନିଜେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ପିତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ନାରଦ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ କାରଯିତ୍ଵା ଦାରଯୁକ୍ତାନସ୍ମାନ୍ଵଦ ଜଗତ୍ପତେ
ନାରଦ କହିଲେ: ଆମକୁ ତପସ୍ୟାରେ ଲାଗିଦେଇ, ହେ ଜଗତ୍ପତି, ଆମକୁ କହ।
ପିତ୍ରା ତେ ତପସେ ଯୁକ୍ତାଃ ସଂସାରାଯ ଵଯଂ କଥମ୍ 1.8.
ଆମ ପିତା ଆମକୁ ତପସ୍ୟାରେ ଲାଗିଦେଇଛନ୍ତି; ତେବେ ଆମେ କିପରି ସାଂସାରିକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଯୋଗ ଦେବୁ?
କସ୍ମୈ ପୁତ୍ରାଯ ପୀଯୂଷାତ୍ପରଂ ଦତ୍ତଂ ତପୋଽଧୁନା
କେଉଁ ପୁଅକୁ ଏବେ ତପସ୍ୟାଠାରୁ ଉପରେ ଥିବା ଅମୃତ ଦିଆଯାଇଛି?
ଅତୀଵ ନିମ୍ନେ ଘୋରେ ଚ ଭଵାବ୍ଧୌ ଯଃ ପତେତ୍ପିତଃ
ହେ ପିତା, କିଏ ଏହି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗଭୀର ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରେ ପଡ଼ିଯିବ?
ନିସ୍ତାରବୀଜଂ ସର୍ଵେଷାଂ ବୀଜଂ ଚ ପୁରୁଷୋତମମ୍
ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ମୁକ୍ତିର ବୀଜ ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟତାର ସର୍ବୋତ୍ତମ ବୀଜ।
ଭକ୍ତୈକଶରଣଂ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଂ ସ୍ଵଚ୍ଛମେଵ ଚ
ସେ ଭକ୍ତଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ, ଭକ୍ତପ୍ରିୟ ଏବଂ ସ୍ୱଚ୍ଛ।
ଭକ୍ତାରାଧ୍ଯଂ ଭକ୍ତସାଧ୍ଯଂ ଵିହାଯ ପରମେଶ୍ଵରମ୍
ଭକ୍ତମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ପୂଜନ କରନ୍ତି, ଭକ୍ତମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ସେହି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି।
ଵିହାଯ କୃଷ୍ଣସେଵାଂ ଚ ପୀଯୂଷାଦଧିକାଂ ପ୍ରିଯାମ୍
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସେବାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇ, ଯାହା ଅମୃତଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ।
ସ୍ଵପ୍ନଵନ୍ନଶ୍ଵରଂ ତୁଚ୍ଛମସତ୍ଯଂ ମୃତ୍ଯୁକାରଣମ୍
ସ୍ୱପ୍ନ ପରି ନଶ୍ୱର, ତୁଚ୍ଛ, ଅସତ୍ୟ ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁର କାରଣ।
ଯଥା ବଡିଶମାଂସଂ ଚ ମତ୍ସ୍ଯାପାତସୁଖପ୍ରଦମ୍
ଯେପରି ବାଁଶିରେ ମାଂସ ଥିଲେ ଧରାଯାଇଥିବା ମାଛକୁ ଅନନ୍ଦ ମିଳେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ନାରଦସ୍ତତ୍ର ଵିରରାମ ଵିଧେଃ ପୁରଃ
ଏପରି କହି, ନାରଦ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଚୁପ୍ ହୋଇଗଲେ।
ବ୍ରହ୍ମା କୋପପରୀତଶ୍ଚ ଶଶାପ ତନଯଂ ଦ୍ଵିଜ 1.8.
ବ୍ରହ୍ମା କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ପୁଅକୁ ଶାପ ଦେଲେ, ହେ ଦ୍ୱିଜ।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ କ୍ରୀଡାମୃଗଶ୍ଚ ତ୍ଵଂ ସାଧ୍ଯୋ ଯୋଷିଲ୍ଲୁବ୍ଦ୍ଧଧଶ୍ଚ ଲମ୍ପଟଃ
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ତୁମେ ଏକ ଖେଳୁଥିବା ହରିଣ ହେବ, ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆସକ୍ତ, ଲୋଭୀ ଓ ଭୋଗବିଲାସୀ ହେବ।
ସ୍ଥିରଯୌଵନଯୁକ୍ତାନାଂ ରୂପାଢ୍ଯାନାଂ ମନୋହରଃ
ଯେଉଁମାନେ ଦୀର୍ଘଯୁବନ ଓ ଅଧିକ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରେ ଭରପୂର, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ଆକର୍ଷଣୀୟ ହେବ।
ଶୃଙ୍ଗାରଶାସ୍ତ୍ରଵେତ୍ତା ଚ ମହାଶୃଙ୍ଗାରଲୋଲୁପଃ
ତୁମେ ପ୍ରେମ ଓ ରତିର ଶାସ୍ତ୍ରର ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୋଗରେ ଆସକ୍ତ ହେବ।
ଗନ୍ଧର୍ଵାଣାଂ ଚ ସୁଵରଃ ସୁସ୍ଵରଶ୍ଚ ସୁଗାଯନଃ
ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମର ସୁନ୍ଦର ସ୍ୱର ଓ ମଧୁର ଗାୟନ ଦକ୍ଷତା ଥିବ।
ପ୍ରାଜ୍ଞୋ ମଧୁରଵାକ୍ ଶାନ୍ତଃ ସୁଶୀଲଃ ସୁନ୍ଦରଃ ସୁଧୀଃ
ତୁମେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ମଧୁର କଥା କହୁଥିବା, ଶାନ୍ତ, ସୁଭ୍ରୁତ, ସୁନ୍ଦର ଓ ଉତ୍ତମ ବୁଦ୍ଧିର ହେବ।
ତାଭିର୍ଦିଵ୍ଯଂ ଲକ୍ଷଯୁଗଂ ଵିହୃତ୍ଯ ନିର୍ଜନେ ଵନେ
ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ତୁମେ ଏକାନ୍ତ ଅରଣ୍ୟରେ ଦିବ୍ୟ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ଆନନ୍ଦରେ କାଟିବ।
ଵତ୍ସ ଵୈଷ୍ଣଵସଂସର୍ଗାଦ୍ଵୈଷ୍ଣଵୋଚ୍ଛିଷ୍ଟଭୋଜନାତ୍
ହେ ଶିଶୁ, ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ସଂଗ ଓ ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ ଖାଇବା ଦ୍ୱାରା,
ଜ୍ଞାନଂ ଦାସ୍ଯାମି ତେ ଦିଵ୍ଯଂ ପୁନରେଵ ପୁରାତନମ୍
ମୁଁ ପୁଣିଥରେ ତୁମକୁ ସେ ପୁରାତନ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଦେବି।
ବ୍ରହ୍ମେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସୁତଂ ଵିପ୍ର ଵିରରାମ ଜଗତ୍ପତିଃ
ବ୍ରହ୍ମା ଏପରି କହି ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ନିରବ ହେଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ସ୍ରଷ୍ଟୁସ୍ତପସ୍ଵୀଶସ୍ଯାହୋ କ୍ରୋଧୋଽଯଂ ମଯ୍ଯନାକରଃ ।। 1.8.
ନାରଦ କହିଲେ: ହାୟ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ତପସ୍ବୀଙ୍କ କ୍ରୋଧ ମୋ ଉପରେ ପଡ଼ିଲାନି।
ଶପେତ୍ପରିତ୍ଯଜେଦ୍ଵିଦ୍ଵାନ୍ପୁତ୍ରମୁତ୍ପଥଗାମିନମ୍
ଏକ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଯଦି ପୁଅ ଭ୍ରଷ୍ଟପଥକୁ ଯାଏ, ତେବେ ସେଠାରେ ତାକୁ ତ୍ୟାଗ କିମ୍ବା ଶାପ ଦେବା ଉଚିତ।
ଜନିର୍ଭଵତୁ ମେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ଯାସୁ ଯାସୁ ଚ ଯୋନିଷୁ
ମୋର ଜନ୍ମ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହେଉ, ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ, ଯେଉଁ ଗର୍ଭରେ ହେଉନାହିଁ।
ପୁତ୍ରଶ୍ଚେଜ୍ଜଗତାଂ ଧାତୁର୍ନାସ୍ତି ଭକ୍ତିର୍ହରେଃ ପଦେ
ଯଦି ସମସ୍ତ ଜଗତର ପାଳକଙ୍କ ପୁଅ ହରିଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ଭକ୍ତି ନଥାଏ,
ଜାତିସ୍ମରୋ ହରେର୍ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତଃ ସୂକରଯୋନିଷୁ
ତେବେ ସେ ଜନ୍ମଜନ୍ମର ସ୍ମୃତି ଓ ହରିଭକ୍ତି ସହିତ ମାଁସପଶୁର ଗର୍ଭରେ ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଉ।
ଗୋଵିନ୍ଦଚରଣାମ୍ଭୋଜଭକ୍ତିମାଧ୍ଵୀକମୀପ୍ସିତମ୍
ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ପଦପଦ୍ମର ମଧୁସ୍ୱାଦ ଭକ୍ତି ପାଇବାକୁ ଆମେ ଆଶା କରୁ।
ତୀର୍ଥାନି ସ୍ପର୍ଶମିଚ୍ଛନ୍ତି ଵୈଷ୍ଣଵାନାଂ ପିତାମହ
ହେ ପ୍ରପିତାମହ, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନମାନେ ମଧ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶ ପାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି।