ଦ୍ରଵ୍ଯାଣ୍ଯେତାନି ମୂଲେନ ଦତ୍ତ୍ଵା ସ୍ତୋତ୍ରଂ ପଠେତ୍ସୁଧୀଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଦେଇ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ମନୁଷ୍ୟ ଷ୍ଟୋତ୍ର ପଢ଼ିବା ଉଚିତ।
ସାଵିତ୍ରୀତି ଚତୁର୍ଥ୍ଯନ୍ତଂ ଵହ୍ନିଜାଯାନ୍ତମେଵ ଚ
ସାବିତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଚତୁର୍ଥ ବିଭକ୍ତିରେ ଏବଂ 'ଅଗ୍ନିରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା' ଶବ୍ଦରେ ଶେଷ ହୁଏ।
ଶ୍ରୀଂ ହ୍ରୀଂ କ୍ଲୀଂ ସାଵିତ୍ର୍ଯୈ ସ୍ଵାହା ଵିପ୍ରଜୀଵନରୂପଂ ଚ ନିବୋଧ କଥଯାମି ତେ
ଶ୍ରୀଂ, ହ୍ରୀଂ, କ୍ଲୀଂ, ସାବିତ୍ରୀଙ୍କୁ ସ୍ୱାହା; ଶୁଣ, ମୁଁ ତୁମକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କିପରି ଜୀବନ ଧାରଣ କରନ୍ତି ତାହା କହିବି।
କୃଷ୍ଣେନ ଦତ୍ତା ସାଵିତ୍ରୀ ଗୋଲୋକେ ବ୍ରହ୍ମଣେ ପୁରା
ଗୋଲୋକରେ ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସାବିତ୍ରୀ ଦିଆଯାଇଥିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମା କୃଷ୍ଣାଜ୍ଞଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ପର୍ଯଷ୍ଟୌଦ୍ଵେଦମାତରମ୍
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଭକ୍ତି ସହିତ ବେଦମାତାଙ୍କୁ ପରିବେଷ୍ଟିତ କଲେ।
ଦ୍ଵିଜାତୀନାଂ ଜାତିରୂପେ ପ୍ରସନ୍ନା ଭଵ ସୁନ୍ଦରି।।2.23.
ସୁନ୍ଦରୀ, ଦ୍ୱିଜାତିମାନେ ଜନ୍ମ ନେଉଥିବା ଆକୃତିରେ ତୁମେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉ।
ନିତ୍ଯେ ନିତ୍ଯପ୍ରିଯେ ଦେଵି ନିତ୍ଯାନନ୍ଦସ୍ଵରୂପିଣି
ହେ ନିତ୍ୟା, ହେ ସଦା ପ୍ରିୟା ଦେବୀ, ତୁମେ ସଦା ଆନନ୍ଦର ମୂର୍ତ୍ତି।
ସର୍ଵସ୍ଵରୂପେ ଵିପ୍ରାଣାଂ ମନ୍ତ୍ରସାରେ ପରାତ୍ପରେ
ହେ ସମସ୍ତ ରୂପର ଅବତାର, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମନ୍ତ୍ରର ସାର, ହେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଵିପ୍ରପାପେନ୍ଧଦାହାଯ ଜ୍ଵଲଦଗ୍ନିଶିଖୋପମେ
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ପାପ ଦହିବା ପାଇଁ ତୁମେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିଶିଖା ପରି।
କାଯେନ ମନସା ଵାଚା ଯତ୍ପାପଂ କୁରୁତେ ଦ୍ଵିଜଃ
ଯେ ପାପ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦେହ, ମନ ଓ କଥା ଦ୍ୱାରା କରନ୍ତି—
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଜଗତାଂ ଧାତା ତତ୍ର ତସ୍ଥୌ ଚ ସଂସଦି
ଏପରି କହି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ସେଠାରେ ସଭାରେ ରହିଲେ।
ଅନେନ ସ୍ତଵରାଜେନ ସଂସ୍ତୂଯାଶ୍ଵପତିର୍ନୃପଃ
ଏହି ସ୍ତବରାଜ ଦ୍ୱାରା ଅଶ୍ୱର ନାଥଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରାଯାଏ, ହେ ରାଜା।
ସ୍ତଵରାଜମିଦଂ ପୁଣ୍ଯଂ ତ୍ରିସନ୍ଧ୍ଯାଯାଂ ଚ ଯଃ ପଠେତ୍
ଯିଏ ଏହି ପୁଣ୍ୟମୟ ସ୍ତବରାଜକୁ ଦିନର ତିନି ବେଳେ ପଢ଼େ—
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଦଦର୍ଶ ତତ୍ର ତାଂ ଦେଵୀଂ ସହସ୍ରାର୍କସମପ୍ରଭାମ୍
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ସେଠାରେ ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଉଵାଚ ସା ତଂ ରାଜାନଂ ପ୍ରସନ୍ନା ସସ୍ମିତା ସତୀ
ସେ ଦେବୀ ଖୁସି ହୋଇ, ହସି ହସି ସେଇ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସାଵିତ୍ର୍ଯୁଵାଚ ଵାଞ୍ଛିତଂ ତଵ ପତ୍ନ୍ଯାଶ୍ଚ ସର୍ଵଂ ଦାସ୍ଯାମି ନିଶ୍ଚିତମ୍
ସାବିତ୍ରୀ କହିଲେ: ତୁମେ ଓ ତୁମର ଭାର୍ଯ୍ୟା ଯାହା ଚାହୁଁଛ, ସେସବୁ ନିଶ୍ଚିତ ଦେଇଦେବି।
ସାଧ୍ଵୀ କନ୍ଯାଭିଲାଷଂ ଚ କରୋତି ତଵ କାମିନୀ
ତୁମର ପ୍ରିୟା ଏକ ସତୀ କନ୍ୟାକୁ ମଧ୍ୟ ଚାହୁଁଛନ୍ତି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସା ମହାଦେଵୀ ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ଜଗାମ ହ
ଏପରି କହି, ସେ ମହାଦେବୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ରାଜ୍ଞୋ ଧନାଚ୍ଚ ସାଵିତ୍ର୍ଯା ବଭୂଵ କମଲା କଲା
ରାଜାଙ୍କ ଧନ ଓ ସାବିତ୍ରୀଙ୍କ କୃପାରେ କମଳା ନାମକ ଚତୁର କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଲେ।
କାଲେନ ସା ଵର୍ଦ୍ଧମାନା ବଭୂଵ ଚ ଦିନେ ଦିନେ
ସମୟ କ୍ରମେ ସେ ଦିନକୁ ଦିନ ବଢ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ସା ଵରଂ ଵରଯାମାସ ଦ୍ଯୁମତ୍ସେନାତ୍ମଜଂ ତଦା
ତାପରେ ସେ ଦ୍ୟୁମତ୍ସେନଙ୍କ ପୁଅକୁ ବର ଭାବେ ବାଛିଲେ।
ରାଜା ତସ୍ମୈ ଦଦୌ ତାଂ ଚ ରତ୍ନଭୂଷଣଭୂଷିତାମ୍
ରାଜା ସେଉଁଠି ତାକୁ ରତ୍ନ ଓ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ କରି ଦେଲେ।
ସ ଚ ସଂଵତ୍ସରେଽତୀତେ ସତ୍ଯଵାନ୍ସତ୍ଯଵିକ୍ରମଃ 2.24.
ଏକ ବର୍ଷ ପରେ, ସତ୍ୟବାନ ଯିଏ ସତ୍ୟ ଓ ପ୍ରତାପରେ ଅଟୁଟ—
ଜଗାମ ତତ୍ର ସାଵିତ୍ରୀ ତତ୍ପଶ୍ଚାଦ୍ଦୈଵଯୋଗତଃ
ତାପରେ ଦେବତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ସାବିତ୍ରୀ ସେଠାକୁ ଗଲେ।
ଯମସ୍ତଜ୍ଜୀଵପୁରୁଷଂ ବଦ୍ଧ୍ଵାଙ୍ଗୁଷ୍ଠସମଂ ମୁନେ
ହେ ମୁନି, ଯମ ଏହି ଜୀବାତ୍ମାକୁ ଅଙ୍ଗୁଠି ପରି ଛୋଟ କରି ବାନ୍ଧିଦେଲେ।
ପଶ୍ଚାତ୍ତାଂ ସୁନ୍ଦରୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯମଃ ସଂଯମିନୀପତିଃ
ପରେ, ସେ ସୁନ୍ଦରୀକୁ ଦେଖି, ସଂୟମର ଦେବତା ଯମ ଦେଖିଲେ।
ଯମ ଉଵାଚ ଯଦି ଯାସ୍ଯସି କାନ୍ତେନ ସାର୍ଧଂ ଦେହଂ ତଦା ତ୍ଯଜ
ଯମ କହିଲେ: ଯଦି ତୁମେ ତୁମ ପ୍ରିୟଙ୍କ ସହିତ ଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ଏହି ଦେହକୁ ଛାଡ।
ଗନ୍ତୁଂ ମର୍ତ୍ତ୍ଯୋ ନ ଶକ୍ନୋତି ଗୃହୀତ୍ଵା ପାଞ୍ଚଭୌତିକମ୍
ଏହି ପଞ୍ଚ ତତ୍ତ୍ୱର ଦେହକୁ ଧରି ରହିଲେ, ମଣିଷ ଚାଲିପାରେନି।
ପୂର୍ଣଶ୍ଚ ଭର୍ତ୍ତୁସ୍ତେ କାଲଃ ହ୍ଯଭଵଦ୍ଭାରତେ ସତି
ତୁମର ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ଜୀବନ ସମୟ ଭାରତ ଭୂମିରେ ଥିବାବେଳେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଛି।
କର୍ମଣା ଜାଯତେ ଜନ୍ତୁଃ କର୍ମଣୈଵ ପ୍ରଲୀଯତେ
କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାଣୀ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଶେଷ ହୁଏ।