ଅପୁତ୍ରୋ ଲଭତେ ପୁତ୍ରଂ ପ୍ରିଯାହୀନୋ ଲଭେତ୍ପ୍ରିଯାମ୍
ଯାହାଙ୍କର ପୁଅ ନାହିଁ, ସେ ପୁଅ ପାଏ; ଯିଏ ପ୍ରିୟଜନ ହରାଇଛନ୍ତି, ସେ ପୁନି ପ୍ରିୟଜନ ପାଏ।
ରୋଗୀ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ ରୋଗାଦ୍ବଦ୍ଧୋ ମୁଚ୍ଯେତ ବନ୍ଧନାତ୍
ରୋଗୀ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ; ବାନ୍ଧି ଥିବା ଲୋକ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ଲଭେ।
ଇପ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଧ୍ଯାନପୂଜାଵିଧିଂ ଶୃଣୁ
ଏଭଳି ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି; ଏବେ ଧ୍ୟାନ ଓ ପୂଜା ପ୍ରଣାଳୀ ଶୁଣ।
ଯଦ୍ଵକ୍ଷ୍ଯେ ପୂଜଯେତ୍ତାଂ ଚ ଭକ୍ତ୍ଯା ଚାଵାହନଂ ଵିନା 2.22.
ମୁଁ ଯାହା କହିବି, ତାହା ଅନୁସାରେ ଆହ୍ୱାନ ଛାଡ଼ି ମଧ୍ୟ ଭକ୍ତି ସହିତ ତୁଳସୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ତୁଲସୀଂ ପୁଷ୍ପସାରାଂ ଚ ସତୀଂ ପୂଜ୍ଯାଂ ମନୋହରାମ୍
ତୁଳସୀ ଫୁଲର ସାର, ପବିତ୍ର, ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ ଏବଂ ଆକର୍ଷକ।
ପୁଷ୍ପେଷୁ ତୁଲନାପ୍ଯସ୍ଯା ନାସୀଦ୍ଦେଵୀଷୁ ଵା ମୁନେ
ଫୁଲମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କ ସମାନ କେହି ନାହିଁ, ଦେବୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ମୁନି।
ଶିରୋଧାର୍ଯ୍ଯା ଚ ସର୍ଵେଷାମୀପ୍ସିତାଂ ଵିଶ୍ଵପାଵନୀମ୍
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଧାରଣ କରିବାଯୋଗ୍ୟ, ବିଶ୍ୱକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି, ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି।
ଇତି ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଚ ସଂପୂଜ୍ଯ ସ୍ତୁତ୍ଵା ଚ ପ୍ରଣମେଦ୍ବୁଧଃ
ଧ୍ୟାନ କରି, ପୂଜା କରି, ସ୍ତୁତି କରି, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରିବେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ଯତ୍ତୁ ସାଵିତ୍ର୍ଯୁପାଖ୍ଯାନଂ ତନ୍ମେ ଵ୍ଯାଖ୍ଯାତୁମର୍ହସି
ନାରଦ କହିଲେ: ସାବିତ୍ରୀଙ୍କ କଥା ମୋତେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଦିଅ।
ପୁରା ଯେନ ସମୁଦ୍ଭୂତା ସା ଶ୍ରୁତା ଚ ଶ୍ରୁତିପ୍ରସୂଃ
ପୁରୁଣା ଦିନରେ ସେ କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ ଏବଂ କିପରି ବେଦର ମୂଳ ହେଲେ, ତାହା କହ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଦ୍ଵିତୀଯେ ଚ ଦେଵଗଣୈସ୍ତତ୍ପଶ୍ଚାଦ୍ଵିଦୁଷାଂ ଗଣୈଃ
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ଦ୍ୱିତୀୟ ଯୁଗରେ ଦେବମାନେ ଏବଂ ପରେ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜିଥିଲେ।
ତଥା ଚାଶ୍ଵପତିଃ ପୂର୍ଵଂ ପୂଜଯାମାସ ଭାରତେ
ଏହିପରି, ପୁରୁଣା ଦିନରେ ଭାରତରେ ଅଶ୍ୱପତି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ସର୍ଵପୂଜ୍ଯା ଚ ସାଵିତ୍ରୀ ତନ୍ମେ ଵ୍ଯାଖ୍ଯାତୁମର୍ହସି
ନାରଦ କହିଲେ: ସାବିତ୍ରୀ ସମସ୍ତଙ୍କ ପୂଜ୍ୟ, ଏହି କଥା ମୋତେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କର।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଵୈରିଣାଂ ବଲହର୍ତ୍ତା ଚ ମିତ୍ରାଣାଂ ଦୁଃଖନାଶନଃ
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ସେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ହରନ୍ତି ଏବଂ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି।
ଆସୀତ୍ତସ୍ଯ ମହାରାଜ୍ଞୀ ମହିଷୀ ଧର୍ମଚାରିଣୀ
ସେଠାରେ ଏକ ମହାରାଣୀ ଥିଲେ, ଯିଏ ଧର୍ମରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଏବଂ ରାଜାଙ୍କର ପ୍ରଧାନ ସହଧର୍ମିଣୀ ଥିଲେ।
ସା ଚ ରାଜ୍ଞୀ ମହାସାଧ୍ଵୀ ଵସିଷ୍ଠସ୍ଯୋପଦେଶତଃ
ସେ ରାଣୀ ବହୁତ ନୀତିବାନ୍ ଥିଲେ ଏବଂ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯାଦେଶଂ ନ ସା ପ୍ରାପ ମହିଷୀ ନ ଦଦର୍ଶ ତାମ୍
ତଥାପି ସେ କୌଣସି ଆଦେଶ ପାଇଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ରାଣୀ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ପାରିଲେ ନାହିଁ।
ରାଜା ତାଂ ଦୁଃଖିତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବୋଧଯିତ୍ଵା ନଯେନ ଵୈ 2.23.
ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଦୁଃଖିତ ଦେଖି, ବୁଦ୍ଧିମତା ସହିତ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଲେ।
ତପଶ୍ଚଚାର ତତ୍ରୈଵ ସଂଯତଃ ଶତଵତ୍ସରମ୍
ସେଠାରେ ରହି, ସଂଯମ ସହିତ ରାଜା ଶତବର୍ଷ ଧରି ତପସ୍ୟା କଲେ।
ଶୁଶ୍ରାଵାକାଶଵାଣୀଂ ଚ ନୃପେନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚାଶରୀରିଣୀମ୍
ଏବଂ ରାଜା ଆକାଶରୁ ଶରୀରବିହୀନ ଏକ ସ୍ୱର ଶୁଣିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ପ୍ରଜଗାମ ପରାଶରଃ
ଏହି ସମୟରେ, ସେଠାକୁ ପରାଶର ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ପରାଶର ଉଵାଚ ଦଶଧା ପ୍ରଜପାନ୍ନୄଣାଂ ଦିଵାରାତ୍ର୍ଯଘମେଵ ଚ
ପରାଶର କହିଲେ: ଦଶଥର ଜପ କଲେ ମଣିଷ ଦିନ ଓ ରାତିର ପାପ ଦୂର କରିପାରେ।
ଶତଧା ଚ ଜପାଚ୍ଚୈଵଂ ପାପଂ ମାସାର୍ଜିତଂ ପରମ୍
ଶତଥର ଜପ କଲେ ମାସରେ ସଞ୍ଚିତ ହୋଇଥିବା ଗୁରୁତର ପାପ ମଧ୍ୟ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।
କରୋତି ମୁକ୍ତିଂ ଵିପ୍ରାଣାଂ ଜପୋ ଦଶଗୁଣସ୍ତତଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ ଏହି ଜପ, ଏବଂ ଏହା ପୂର୍ବପେକ୍ଷା ଦଶଗୁଣା ଫଳଦାୟକ।
ଆନମ୍ରମୂର୍ଦ୍ଧମଚଲଂ ପ୍ରଜପେତ୍ପ୍ରାଙ୍ମୁଖୋ ଦ୍ଵିଜଃ
ଉତ୍ତମ ଦ୍ୱିଜ ମଣିଷ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଏବଂ ଦେହ ସ୍ଥିର ରଖି ଜପ କରିବା ଉଚିତ।
ତର୍ଜନୀମୂଲପର୍ଯ୍ଯନ୍ତଂ ଜପସ୍ଯୈଷ କ୍ରମଃ କରେ
ତରଜନୀ ଆଙ୍ଗୁଠିର ମୂଳରୁ ଶିରାଅଂଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହାତରେ ଜପ କରିବାର ଏହି ହେଉଛି ପ୍ରକ୍ରିୟା।
କୃତ୍ଵା ଵା ମାଲିକାଂ ରାଜଞ୍ଜପେତ୍ତୀର୍ଥେ ସୁରାଲଯେ 2.23.
ନାହିଁଲେ ରାଜନ୍, ମାଳା ତିଆରି କରି, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ କିମ୍ବା ଦେଉଳରେ ଜପ କରିବା ଉଚିତ।
କୃତ୍ଵା ଗୋରୋଚନାକ୍ତାଂ ଚ ଗାଯତ୍ର୍ଯା ସ୍ନାପଯେତ୍ସୁଧୀଃ
ଗୋରୋଚନା ଲାଗି ମାଳାକୁ ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ରରେ ସ୍ନାନ କରାଇବା ଉଚିତ।
ଅଥଵା ପଞ୍ଚଗଵ୍ଯେନ ସ୍ନାତା ମାଲା ଚ ସଂସ୍କୃତା
ନାହିଁଲେ, ପଞ୍ଚଗବ୍ୟରେ ସ୍ନାନ କରି ମାଳାକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ।
ଏଵଂ କ୍ରମେଣ ରାଜର୍ଷେ ଦଶଲକ୍ଷଂ ଜପଂ କୁରୁ
ଏହିପରି କ୍ରମରେ, ରାଜର୍ଷି, ଦଶଲକ୍ଷ ଥର ଜପ କର।