ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଶଂଖଚୂଡସ୍ଯ ରୂପେଣ ରେମେ ତଦ୍ରାମଯା ସହ
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ଶଂଖଚୂଡ଼ ରୂପରେ ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ।
ଶଂଖଚୂଡସ୍ଯ କଵଚଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ମାଯଯା ହରିଃ
ହରି ମାୟାଦ୍ୱାରା ଶଂଖଚୂଡ଼ଙ୍କର କବଚ ନେଇଥିଲେ।
ଦୁନ୍ଦୁଭିଂ ଵାଦଯାମାସ ତୁଲସୀଦ୍ଵାରସନ୍ନିଧୌ
ତୁଳସୀଙ୍କ ଘର ଦ୍ୱାର ନିକଟରେ ସେ ଢୋଲ ବଜାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ସା ଚ ସାଧ୍ଵୀ ଚ ପରମାନନ୍ଦସଂଯୁତା
ଏହା ଶୁଣି, ସେ ସଦ୍ଗୁଣବତୀ ଜଣେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯୋ ଧନଂ ଦତ୍ତ୍ଵା କାରଯାମାସ ମଙ୍ଗଲମ୍
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଧନ ଦେଇ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟର ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ।
ଅଵରୁହ୍ଯ ରଥାଦ୍ଦେଵୋ ଦେଵ୍ଯାଶ୍ଚ ଭଵନଂ ଯଯୌ
ଦେବତା ରଥରୁ ଅବତରି ଦେବୀଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ପୁରତଃ କାନ୍ତଂ ଶାନ୍ତଂ କାନ୍ତା ମୁଦାଽନ୍ଵିତା
ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟଜନଙ୍କୁ ନିଜ ସାମ୍ନାରେ ଶାନ୍ତ ଏବଂ ଆକର୍ଷକ ଦେଖି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ରତ୍ନସିଂହା ସନେ ରମ୍ଯେ ଵାସଯାମାସ କାମୁକୀ
ସୁନ୍ଦର ମଣିମୟ ସିଂହାସନରେ, ଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରେମିକାଙ୍କୁ ବସାଇଲେ।
ଅଦ୍ଯ ମେ ସଫଲଂ ଜନ୍ମ ହ୍ଯଦ୍ଯ ମେ ସଫଲାଃ କ୍ରିଯାଃ 2.21.
ଆଜି ମୋର ଜନ୍ମ ସାର୍ଥକ ହେଲା; ଆଜି ମୋର କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଫଳଦାୟକ ହେଲା।
ସସ୍ମିତା ସକଟାକ୍ଷଂ ଚ ସକାମା ପୁଲକାଞ୍ଚିତା
ସେ ହସୁଥିଲେ, ଚାଉଡ଼ିଆ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାକୁଥିଲେ, ମନରେ ଆକାଂକ୍ଷା ଥିଲା, ଦେହ ଆନନ୍ଦରେ କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲା।
ତୁଲସ୍ଯୁଵାଚ କଥଂ ବଭୂଵ ଵିଜଯସ୍ତନ୍ମେ ବ୍ରୂହି କୃପାନିଧେ
ତୁଳସୀ କହିଲେ, “ହେ କୃପାର ସମୁଦ୍ର, ଏହି ବିଜୟ କିପରି ହେଲା, ମୋତେ କହନ୍ତୁ।
ତୁଲସୀଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରହସ୍ଯ କମଲାପତିଃ
ତୁଳସୀଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ପତି ହସିଲେ।
ଶ୍ରୀହରିରୁଵାଚ ନାଶୋ ବଭୂଵ ସର୍ଵେଷାଂ ଦାନଵାନାଂ ଚ କାମିନି
ଶ୍ରୀହରି କହିଲେ, “ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଗଲେ।
ପ୍ରୀତିଂ ଚ କାରଯାମାସ ବ୍ରହ୍ମା ଚ ସ୍ଵଯମାଵଯୋଃ
ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମା ନିଜେ ଆମ ଦୁହିଁଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରେମ ଜଗାଇଲେ।
ମଯାଽଽଗତଂ ସ୍ଵଭଵନଂ ଶିଵଲୋକଂ ଶିଵୋ ଗତଃ
ମୁଁ ମୋ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଲି, ଏବଂ ଶିବ ଶିବଲୋକକୁ ଗଲେ।
ରେମେ ରମାପତିସ୍ତତ୍ର ରାମଯା ସହ ନାରଦ ସର୍ଵଂ ଵିତର୍କଯାମାସ କସ୍ତ୍ଵମେଵେତ୍ଯୁଵାଚ ହ
ସେଠାରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପତି ରାମା ସହ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ; ନାରଦ ସବୁ କଥା ଭାବିଲେ ଏବଂ ପଚାରିଲେ, 'ତୁମେ ଆସଲେ କିଏ?'
ତୁଲସ୍ଯୁଵାଚ
ତୁଳସୀ କହିଲେ:
ଦୂରୀକୃତଂ ମତ୍ସତୀତ୍ଵମଥଵା ତ୍ଵାଂ ଶପାମହେ
ମୋର ପତିବ୍ରତ ଦୂର କରାଯାଇଛି, କିମ୍ବା ମୁଁ ତୁମକୁ ଶାପ ଦେବାକୁ ପଡିବ।
ଦଧାର ଲୀଲଯା ବ୍ରହ୍ମନ୍ସ୍ଵାଂ ମୂର୍ତିଂ ସୁମନୋହରାମ୍ ନଵୀନନୀରଦ ଶ୍ଯାମଂ ଶରତ୍ପଙ୍କଜଲୋଚନମ୍ ।। 2.21.
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ ସହଜରେ ନିଜର ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ—ନୂତନ ବର୍ଷା ମେଘ ଭଳି କଳା, ଶରତ ପଦ୍ମ ଭଳି ଚକ୍ଷୁ।
କୋଟିକନ୍ଦର୍ପଲୀଲାଭଂ ରତ୍ନଭୂଷଣଭୂଷିତମ୍
ସେ କୋଟି କାମଦେବଙ୍କ ଭଳି ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ରତ୍ନ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କାମିନୀ କାମାନ୍ମୂର୍ଛାଂ ସଂପ୍ରାପ ଲୀଲଯା
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ସ୍ତ୍ରୀ ଆସକ୍ତିରେ ମୂର୍ଛିତ ହେଲେ।
ହେ ନାଥ ତେ ଦଯା ନାସ୍ତି ପାଷାଣ ସଦୃଶସ୍ଯ ଚ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ କୌଣସି ଦୟା ନାହିଁ, ତୁମ ହୃଦୟ ପାଷାଣ ସମାନ।
ପାଷାଣସଦୃଶସ୍ତ୍ଵଂ ଚ ଦଯାହୀନୋ ଯତଃ ପ୍ରଭୋ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ପାଷାଣ ସମାନ, ତେଣୁ ତୁମେ ଦୟାହୀନ।
ଯେ ଵଦନ୍ତି ଦଯାସିନ୍ଧୁଂ ତ୍ଵାଂ ତେ ଭ୍ରାନ୍ତା ନ ସଂଶଯଃ
ଯେମାନେ ତୁମକୁ କହନ୍ତି ଦୟାର ସମୁଦ୍ର, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଭ୍ରମିତ।
ଦୁର୍ଵୃତ୍ତସ୍ତ୍ଵଂ ଚ ସର୍ଵଜ୍ଞୋ ନ ଜାନାସି ପରଵ୍ଯଥାମ୍
ତୁମେ ଦୁଷ୍ଟ ଏବଂ ସବୁ ଜାଣିଥିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ବୁଝିନାହଁ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ମହାସାଧ୍ଵୀ ନିପତ୍ଯ ଚରଣେ ହରେଃ
ଏପରି କହି, ସେ ମହାସାଧ୍ବୀ ହରିଙ୍କ ଚରଣ ତଳେ ପଡିଗଲେ।
ତସ୍ଯାଶ୍ଚ କରୁଣାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କରୁଣାମଯସାଗରଃ
ତାଙ୍କର କରୁଣା ଦେଖି, କରୁଣାର ସମୁଦ୍ର ମନେ ପ୍ରଭାବିତ ହେଲେ।
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ତ୍ଵଦର୍ଥେ ଶଙ୍ଖଚୂଡଶ୍ଚ ଚକାର ସୁଚିରଂ ତପଃ
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ, “ତୁମ ପାଇଁ ଶଂଖଚୂଡ଼ ବହୁଦିନ ଧରି କଠିନ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।
କୃତ୍ଵା ତ୍ଵାଂ କାମିନୀଂ କାମୀ ଵିଜହାର ଚ ତତ୍ଫଲାତ୍ 2.21.
ତୁମକୁ ଜନାନୀ କରି, ସେ କାମୀ ପୁରୁଷ ତୁମ ସହ ଭୋଗ କଲେ ଏବଂ ଏହାର ଫଳ ମିଳିଲା।
ଇଦଂ ଶରୀରଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଚ ଦିଵ୍ଯଂ ଦେହଂ ଵିଧାଯ ଚ
ଏହି ଦେହକୁ ଛାଡି, ସେ ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଧାରଣ କଲେ।